τόπι στην ομίχλη

Και ένα σχόλιο. Χαζεύοντας το πρωί (πόσο χάζι πια...) τα πρωτοσέλιδα των αθλητικών φυλλάδων, διαπίστωσα ότι όλο το θέμα φέτος δεν ήταν ποδοσφαιρικό, αλλά αμιγώς επιχειρηματικό. Ο Βάζελος έκλεισε ονειρικά τη σεζόν, με νταμπλ, με σουπερστάρ, με αποκαλύψεις ταλέντων, με, με, με, παρ'όλα αυτά από την επόμενη κιόλας μέρα η ημερήσια διάταξη, βλέπε γκρίνια (και η αναμενόμενη φυλορροή), είχε να κάνει μόνο με το μπάχαλο της πολυμετοχικότητας. Στον Πειραιά, κοντός ψαλμός αλληλούια από την αρχή σχεδόν της σεζόν. Αρχίσαμε με την κουβέντα του Μαρινάκη, κλείνουμε αισίως πάλι με αυτή και ενώ στο ενδιάμεσο (που για πολλούς ονομάζεται πρωτάθλημα) ο έρωτάς μας ζαλίστηκε αποκλειστικά και μόνο από τις αναφορές στον Πρόεδρα -του οποίου το όνομα δεν θυμάμαι άλλη χρονιά να'χει ξαναναφερθεί τόσες φορές. Στην ΑΕΚ, παλιά τους τέχνη κόσκινο. Εμείς πέντε προπονητές φέτο, εκεί πέντε προέδρους. Ακόμα και η περίπτωση παραμονής Ντούσαν ήταν καθ'όλη τη χρονιά μια φιλολογία που ακολουθούσε (και περιέπλεκε ή κατευθυνόταν από) τα διοικητικά -δηλαδή αυτό το πολυμετοχικό χάος που περισσότερο γουστάρει εκλογές και μεταγραφές προέδρων, παρά ποδόσφαιρο.

Όλο το θέμα πλέον στο Γαύρο είναι τι θα γίνει στη μάζωξη των παραγόντων. Όλη η χρονιά έγινε για να περιμένουμε το συμβούλιο της Πέμπτης. Κουβέντα για Ντάτολο, κουβέντα για μεταγραφές, κουβέντα για σχέδιο οργάνωσης. Όλα περνάνε από την όρεξη του Σώκρατες πρώτα. Ή, καλύτερα, από την ανορεξία του. Οι ΠΑΕ έγιναν απλώς ΑΕ, το Π πήγε στο διάολο και είναι αμφίβολο αν και πως θα ξαναγυρίσει. Σε λίγο θα φύγει και το Α (αν και στο Γαύρο δεν υπήρχε ποτέ...) και θα μείνει το έρμο το Ε να δικαιολογεί απλώς έξοδα στην εφορία και να καθαρογράφει λογιστικά και ξεπλύματα στη νιοστή. Ευτυχώς έρχεται το Μουντιάλ και θ'ασχοληθούμε με μπάλα.

μπαοκάρα είμαι χάλια, βλέπω έναν αετό χωρίς κεφάλια

Ως συνηθίζω, περιμένοντας το μετρό, χαζεύω τις ονομαστικές γιορτές στις οθόνες. Σήμερα λοιπόν, 18 Μαϊου, εορτάζουν η Γαλάτεια, η Γαλατία -να χαίρεται ο Αστερίξ το χωριό του- και η Ιουλία -χιλιόχρονη και κάθε ευτυχία στην εθνική μας πορνοστάρ. Επίσης, αναφέρεται κάποια Βηθεσδά, όνομα το οποίο, πρώτον, επισήμως βλέπω ότι εορτάζεται στις 25 Απριλίου και, δεύτερον, σε γραφή με κεφαλαία μου κάνει κάτι σε ακρωνύμιο ινστιτούτου των καταναλωτών ή κάποια ΜΚΟ και παραεπιτροπή κάποιου υπουργικού γραφείου. Τέλος, εορτάζει και το όνομα Φαεινός, καθώς και το θηλυκό Φαεινή, οπότε απροπό μπορώ να θεωρήσω ότι σήμερα γιορτάζουν οι ιδέες μου.

Ονοματολογίας συνέχεια, ακούγεται ότι τις τύχες του πάγκου του ΜΠΑΟΚ (και κατ'επέκταση και του ΜΠΑΟΚ, αφού είναι δημιούργημα του πάγκου του και έρμαιο στρατηγικής και όχι ποιότητας) θα αναλάβει κάποιος Ζόρζε Κόστα. Στον πορτογαλικό επικοινωνιακό κώδικα, με τη λέξη κόστα εννοούν την ακτή, κοινώς την παραλία. Αυτό σημαίνει πως μετά τον Σάντος, που με ελεύθερη απόδοση μπορείς να πεις ότι είναι Άγιος (και μάλιστα στον πληθυντικό, δηλαδή άγιος εις πολλαπλούν), στον ΜΠΑΟΚ έρχεται κάποιος Γιωργάκης Παραλίας για να κουμαντάρει την ομάδα μπας και δει όμιλο Τσαμπιοσλή. Χλωμό ξεχλωμό το ενδεχόμενο, σημασία έχει ότι με παίχτες κερκίδας και όχι πραγματικής ποιότητας, που κυρίως πετάνε μπουκάλια (πίσω) και γροθιές (από κάτω), παρά τεμάχια στο αντίπαλο γκολποστ, θα γελάνε μέχρι και τα (ενωμένα) φρύδια του Καστίγιο, άμα ξεκινήσουν οι όμιλοι και είναι μέσα σ'αυτούς και τα αλάνια της Τούμπας. Καλός ο επαναστάτης Πάμπλο (το'χει το όνομα anyway), καλός εργάτης κι ο Βιτόλο (όλος ο Μπάοκ φέτο), καλός κι ο Φιλομένο με τη χαίτη του (τα κορίτσια ξέρουν καλύτερα). Καλός και ο Μούσλι, αν και πολύ μοιάζει του Μπασινά -και ελπίζω, για καλό της Τούμπας, να παραμείνει η ομοιότητα μόνο στη φάτσα και όχι στο παρτάλιασμα. Καλά ήταν εδώ χάμω για να ξεφτιλίσουν και λίγο το κουφάρι του Γαύρου και να κάνουν και την πλακίτσα στον Ντούσαν. Κάτι άλλο θα κάνουν όμως;

Για να το πω και με τα λόγια του ποιητή:

Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε.
Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ,
μικροζημίες και μικροκέρδη συμψηφίζοντας.
Το θέμα είναι τώρα τι λες.

mes que un final

Παρακολουθώντας χτες το μεγάλο τελικό του υποτιμημένου Γιουρόπα Λιγκ, ο λογισμός μου έτρεχε συνειρμικά στην έννοια του υποτιμημένου -αντερέητεντ που θα'λεγαν και γριές σε κάποια διαφήμιση- αλλά και σε περιπτώσεις υποτιμημένων εννοιών και μεγεθών. Και μια από αυτές, έλαμπε χτες μπροστά στα μάτια μας, ανέβλυζε ποιότητα και πάθος για νίκη, μεγαλείο νικητή και το κουλ του σοβαρού και ικανού επαγγελματία που του επιτρέπει διαύγεια στο 115', να πράξει μόνο αυτό που γίνεται, μόνο εκείνο που είναι εφικτό -τακουνάκι; τακουνάκι, πλασέ με το εξωτερικό; πλασέ με το εξωτερικό- αδιαφορώντας για τα ηλιθιώδη σε βαθμό κακουργήματος κλισέ του κάθε Τσώχου και κάθε Βερινικοκατσαρού, αυτά που με κάποιο σουρεαλιστικό αι βαθιά αντιρεαλιστικό τρόπο διαχωρίζουν ποιότητα και αποτέλεσμα, λες και το αποτέλεσμα δεν είναι προϊόν της διαδικασίας, δεν είναι αντανάκλαση της ποιότητας, δεν είναι το αποκορύφωμα της τεχνικής -της τεχνικής ως παράγοντα που καλείται να αντιπαλέψει ή να συγχρονιστεί με τις άλλες έννοιες και παραμέτρους που διαμορφώνουν το αποτέλεσμα: τη στιγμή, την αναποδιά, τη δύναμη, το φάλτσο σφύριγμα, την κόντρα, τη στραβοκλωτσιά, τη διάθεση, το θυμό, τη συγκυρία, τον Jimmy Jump, τα πάντα όλα. Επιπλέον, το κουλ του επαγγελματία του επιτρέπει να δει ότι δεν είναι παρά ένα παιχνίδι, ότι όλα ένα παιχνίδι είναι, 90 (ή 120) λεπτά μπάλας, μπάλα είναι αυτό που παίζαμε μικροί για να χαβαλεδιάζουμε, για να τρέχουμε, για να ξεφεύγουμε, για να έχουμε περιπέτεια, αλητεία, γκόμενες, νίκες, κοκακόλες, στοιχήματα... Του επιτρέπει επίσης, για να μην πω τον υποχρεώνει, να αναλογίζεται κάθε στιγμή και για 90 (ή 120) λεπτά, ότι είναι πολύ μα πολύ τυχερός -blessed για τις γριάτζες- που μπορεί πλησιάζοντας τα τριάντα του, να υπηρετεί ακόμα το παιδικό πάθος του και αυτό συνάμα να του εξασφαλίζει κάτι περισσότερο από κοκακόλες.

Και το κουλ αυτό δεν το'χε μόνο ο Ντιέγκο Φορλάν. Ο χτεσινός τελικός ήταν μεγάλος, όχι μόνο γιατί μια μεγάλη ομάδα πήρε αυτό για το οποίο πάλεψε για 130 περίπου λεπτά -παλεύοντας λίγο περισσότερο (οριακά περισσότερο, αλλά περισσότερο) ίσως από την αντίπαλό της. Ήταν ένα μεγάλο παιχνίδι, γιατί οι δύο ομάδες στο γήπεδο είχαν κατέβει για να κερδίσουν. Για να παίξουν και να κερδίσουν. Κι όσο αυτονόητο κι αν είναι αυτό, άλλο τόσο σπάνιο είναι να το δεις κανείς σε κάποια ζωντανή αναμετάδοση αγώνα (ή και μαγνητοσκοπημένη). Καμία τακτική, καμία στρατηγική -όπως ονομάζονται συνήθως οι ποδοσφαιροφονικές πονηριές των Μουρίνιων, των Σκολάριδων και των άλλων παρτογάλων- καμία ίντριγκα, κανένα κατενάτσιο. Άμυνες σωστά στημένες και από εκεί και πέρα ανάπτυξη με στόχο το γκολ. Η πάσα ως προϋπόθεση για να φτάσουμε στο γκολ. Το τρέξιμο όχι για το τρέξιμο, αλλά για τη σπιρτόζικη πάσα, για το άνοιγμα του παιχνιδιού, για το γκολ. Δύο ομάδες που κυνηγούσαν το γκολ και όχι να μη φάνε γκολ, που δεν τους ένοιαζε ιδιαίτερα αν το παιχνίδι ανοίξει ή η άμυνα πάει και δυο βήματα πιο μπροστά, που δεν περίμεναν τις γιόμες ως σιγουράτζες, αλλά έπαιζαν στρωτή μπάλα, κάθετη ανάπτυξη, πλαγιοκοπήσεις με ουσία και έμπνευση. Προπονητικά ρεσιτάλ και από τους δύο πάγκους, αλλαγές με νόημα και αποτέλεσμα, με τον Ρόι Χόντγκσον να κερδίζει ελαφρώς σε πόντους απέναντι στον Κίκε Φλόρες, και μόνο για το ευγενικό και γενναιόδωρο χαμόγελό του στη βράβευση του δεύτερου. Αξιοπρέπεια και περηφάνια. Και συνειδητοποίηση της ούτως ή άλλως μεγάλης επιτυχίας του. Τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.

Και άλλη μια σκέψη για το τέλος, χαζεύοντας το μαγικό τσίμπημα του Φορλάν στο 115' ξανά και ξανά. Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις προσωπικές πορείες να δικαιώνονται παράλληλα με την πορεία μιας ομάδας, να ξεχωρίζουν τα όνειρα και οι επιτυχίες κάποιων, απλά και μόνο επειδή ζήτησαν περισσότερα, επειδή προσπάθησαν και προετοιμάστηκαν για περισσότερα και επειδή μπόρεσαν περισσότερα. Ναι μεν μόνο η ομάδα και το ομαδικό παιχνίδι είναι εκείνα που μπορούν να εξασφαλίσουν στην κάθε μονάδα το δικαίωμα να αναδειχθεί και να ξεχωρίσει, είναι όμως και η κάθε μονάδα που τραβάει την ομάδα προς το άλλο τέρμα, προς το γκολ, προς τη νίκη, προς το παραπάνω, το παραπέρα. Οι νόρμες, οι στρατηγικές, οι κανόνες και η προετοιμασία δεν μπορούν να γράψουν συνταγή για νίκη. Και ο ηγέτης δεν είναι ιεραρχική έννοια, αλλά ρόλος ιστορικός. Χτες ο Φορλάν, πιο πριν ο Τζέραρντ, κάποτε ο Ντιέγκο Αρμάντο. Ο αγώνας (τους) τώρα δικαιώνεται.

ο φετινός ο γαύρος

Ο γαύρος ο καλός, ο γαύρος ο φρέσκος, ο γαύρος ο σπαρταριστός, σπαρταράει και δεν πεθαίνει, βρωμάει και δεν μπορούμε να τον πουλήσουμε, πάρε κυρία μου, τον ρίχνουμε μισή τιμή, τρελάθηκε τ'αφέντικο και τα'βαλε τσάμπα. Για να δούμε, λοιπόν, τα κατορθώματα του φετινού του γαύρου, ξεκινώντας από τα βασικά και τα προφανή:

- κατάφερε να δώσει δύο φορές μέσα σε μία χρονιά το Καραϊσκάκη στις (δύο) αντεπιθέσεις του Μπάοκ

- ξεφτίλισε δις τον Βάζελο με συνοπτικές διαδικασίες, βαρετά και ταπεινά, ενθρονίζοντας τα στερεότυπα και τις βεβαιότητές μας σε θέση από την οποία δύσκολα πλέον πέφτουν και μας υπόσχονται βαρεμάρα μέχρι τουλάχιστον το 2012 (οπότε και λένε πως θα καταστραφεί το σύμπαν)

- χαράμισε μια καλή πορεία στην Ευρώπη, απλά για να υπακούσει στο πρότζεκτ που τον ήθελε διαλυμένο (Ντουντού εξηγήσου, Γκαλέτι λείπεις...)

- έκανε το θέμα μεταγραφής προπονητή να είναι πιο σημαντικό από τις μεταγραφές παιχτών (όπου χρειάζεται και περισσότερους και πρώτης διαλογής επιτέλους)

- κατάφερε να απαξιώσει ακόμα κι αυτό το θέμα από σημαντικό, αφού για κάποιο λόγο όλοι συμπτωματικά και αυτόματα στράφηκαν στην τελευταία (κάπως) επιτυχημένη λύση, έναν προπονητή που είχε αποπεμφθεί ως τελειωμένος [να σημειώσουμε εδώ ότι οι πραγματικοί λάτρεις του ποδοσφαίρου, οι έχοντες γνώση και γνώθι, γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο εν λόγω μόνο τελειωμένος δεν είναι, όπως επίσης ότι η επιστροφή παλιάς γκόμενας δεν είναι λύση στην προσπάθεια οικοδόμησης νέου οράματος -αν μιλάμε για κάτι τέτοιο δηλαδή...]

- αφομοίωσε στη σαπίλα του τη μόνη ακέραια ποδοσφαιρική προσωπικότητα που πέρασε από το λιμάνι τα τελευταία 10 χρόνια (τουλάχιστον), ενδεικτικά αναγκάζοντάς τον να τελειώσει τη χρονιά με δύο κόκκινες και δύο τραυματισμούς, γεγονότα που αμφότερα δεν του'χαν ξαναλάχει στη μεγάλη καριέρα του [παρ'όλα αυτά παραμένει ο ποδοσφαιριστής απ'τον οποίο πρέπει να ξεκινήσει ο νέος γαύρος και στου οποίου τη φιλοσοφία και την ενάργεια οφείλει να υπακούσει]

- άλλαξε τα στάνταρ μας για τη μπάλα, αφού υπήρξαν στιγμές που εκλιπαρούσαμε να δούμε Τάσο Πάντο στην εντεκάδα (sic) ή άλλες στιγμές που αμφισβητούσαμε την ποδοσφαιρική αξία του Όσκαρ, ενώ εκθειάζαμε κάτι ψευτοπαλλικαρίσια γκολ του Κωστάκη, του πιο-λίγου-και-από-τον-άλλο-Κωστάκη-τον-τέως

- (ως συνέπεια) μας έκανε να βρίζουμε μεγάλους μπαλαδόρους όπως ο Έντσο Μαρέσκα

- μας έκανε να αναρωτιόμαστε όλη τη χρονιά αν τελικά είναι ή δεν είναι παίχτης ο Μήτρογλου

- μας την έριξε στο πάτωμα.

πάρε ναυτάκι συριανό

Ξύπνησα σήμερα με μια έντονη ανησυχία, με αυτό το απροσδιόριστο -πλην χαρακτηριστικότατο- συναίσθημα εκκρεμότητας και άγχους συνάμα, συνδυασμένο με κακή και στρυφνή διάθεση. Αναίτια απρόθυμος, γυροβολούσα στο δωμάτιο αναζητώντας -εκτός από ένα καθαρό σώβρακο να φορέσω- να ανακαλύψω ποιος ήταν ο λόγος αυτής της τόσο ανησυχητικής και αγχώδους έναρξης της ημέρας. Εις μάτην, επί ματαίω, μηδέν. Το μηδέν μεγάλωνε μέσα μου, έφτασα να γίνω ολόκληρος ένα μηδέν και όλοι γνωρίζουν πως όταν νιώθεις -αλλά κυρίως όταν είσαι κιόλας- ένα μηδενικό, δεν έχεις παρά να ανοίξεις το ίντερνετ και να λιώσεις. Κάπου εκεί, όμως, χαζεύοντας τα ειδησεογραφικά σάητ (μα πόσο μηδέν λέμε...), ήρθε η απάντηση και η λύσις. Η λυτρωτική ανακούφιση που ένιωσα, αυτό το ιδιαίτερο αίσθημα ότι όλα βρίσκονται υπό έλεγχο και μάλιστα υπό τον έλεγχό σου και ότι οι δυνάμεις του σύμπαντος συνωμοτούν α λα Κοέλιο όχι υπέρ σου, αλλά με εσένα στις εντολές, αυτή η αίσθηση λοιπόν με έκανε να συνειδητοποιήσω βαθιά ποιος ήταν ο λόγος της μέχρι τότε αδικαιολόγητης κακοκεφιάς μου, τι ήταν αυτό που έλειπε από το παζλ του ψυχισμού μου και τον άφηνε ατελείωτο, ημιτελή, αδυσώπητο, ατέρμονο:

Ο ομοσπονδιακός τεχνικός της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Ονδούρας. Ρεϊνάλντο Ρουέντα ανακοίνωσε τους 23 ποδοσφαιριστές που θα αποτελέσουν την αποστολή ενόψει του Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής. Η απότομη και δυσανάλογη ευφορία που με κατέβαλλε διαβάζοντας και μόνο τον τίτλο της είδησης δεν περιγράφεται. Δεν περιγράφω άλλο λέμε. Και ο Τζόνι Παλάσιος, και ο Μαϊνόρ Φιγκουερόα της Γουίγκαν στην οπισθοφυλακή. Στα χαφ ο Ντανίλο Τούρτσιος, ο Αμάντο Γκουεβάρα της Μοτάγκουα, ο Ουίλσον Παλάσιος της Τότεναμ, ο Χούλιο Σέζαρ ντε Λεόν (αστείο -θυμίζει άσχημα Αστερίξ...). Και επίθεση φωτιά: ο Βάλτερ Μαρτίνεζ της Μάραθον, ο Τζόρτζι Ουέλκομ της Μοτάγκουα, ο Κάρλος Παβόν της Ρεάλ (όπα της!) και ο Ντέιβιντ Σουάζο της Τζένοα. Αυτά είναι. Τώρα είμαι άλλος άνθρωπος. Πάω στο προπατζίδικο με μούρη, με πρόσωπο στην κοινωνία, έτοιμος για όλα, έτοιμος για μεγάλα πράγματα, με αυτοπεποίθηση, με σιγουριά.

Στον αντίποδα, ο Ρεχάγκος ανακοίνωσε τους 30 της αρχικής επιλογής, οι οποίοι θα γίνουν 23 στη συνέχεια, με διαδικασίες ρηάλιτη φυσικά, όπως συμβαίνει με τις περισσότερες διαδικασίες εδώ κάτω στο μπουρδελάκι του ΔΝΤ. Έκπληξη, λέει, αποτελεί η πρόσκληση του Μανωλά και του Μαρίνου, ενώ ως τολμηρή απόφαση χαρακτηρίστηκε και η κλήση του Πρίττα εκ της Λεγεώνας των Ξένων ή αλλιώς Άρη Θεσσαλονίκης, ο οποίος όμως θα παλέψει -λέει- μαζί με Τζαβέλλα, Μαλεζά και Μάκο για μία θέση στους 23 επίλεκτους. Στους μέσους και το όνομα του Χρήστου Πατσατζόγλου, ο οποίος μάλλον, λένε, παίζει στην Ομόνοια, μάλλον δηλαδή παίζει ακόμα, μάλλον. Καμία έκπληξη που τον ανακοίνωσε φυσικά, έκπληξη θα είναι να παίξει το παιδί. Στην επίθεση σταθερή αξία ο Άγγελος Ρεχάγκελος μας ήρθε από μακριά, το εκ της Νυρεμβέργης (μάλλον πάλι, με επιφύλαξη το γράφω) τεκνό πουλέν του Ότο, ο συμπληρώνω-ένσημα-και-παίζω-προπό Άγγελος Χαριστέας. Για νέες ήττες, για νέες συντριβές. Οι 4άρες επί Αλκέτα ίσως θα είναι ρετρό καλτ μπροστά σ'αυτό που θα ζήσουμε για 90 λεπτά με κάποιους Μέσιδες, Ρικέλμες και Ντάτολους που θα πατάνε στο χόρτο.

Και μιας και είπα για Αρζεντίνα, για να δούμε ποιους εφώναξε ο μουρλός. Κατ'αρχήν, έξω ο Ζανέτι και ο Καμπιάσο, απλά και μόνο για να σκυλιάσει ο Μουρίνιο και να του κοπούν τα πόδια πριν το τελικό του Τσαμπιοσλή. Απαξίωση και άδειασμα με το γάντι ο κοντός, που είναι γάτα και που πέρασε κι από Μπάρτσα και δεν τα ξεχνάει αυτά. Αντίθετα, μέσα ο Ντεμικέλις της Μπάγερν, η οποία επίσης παίζει τελικό απέναντι στον Σπέσιαλ (Μπαρκα)Ουάν. Μέσα κι ο Σάμουελ της Ίντερ, έτσι για τους τύπους. Στα χαφ, κανονική ταινία τρόμου για τους Καραγκουνοκατσουράνηδες κατσαπλιάδες μας: Μπολάτι, Ντάτολο, Μασεράνο, Μάξι Ροντρίγκες, Σόσα, Βερόν και κάτι άλλοι φτωχοί. Και ομπρός Ιγκουάϊν, Λίο, Μιλίτο, Τέβες, Αγκουέρο, ο Λαβέτσι της Νάπολι και ο Παλέρμο της Μπόκα. Πα μαλ, πα μαλ. Ποντάρω ήδη ένα 10άρικο ότι πάει για κούπα. Και άλλο ένα στην Ακτή Ελεφαντοστού, έτσι για την (ντόπια) έκπληξη.
Από την άλλη, ο Λίπι παλεύει με τη λύπη. Έξω ο Κασάνο, ο Μίκολι, ο Μπαλοτέλης και ο Τότι. Οχτώ παίχτες της τραγικής Γιουβέντους μέσα -αγάπες είναι αυτά, δεν ξεχνιούνται μάναμου- και κανένας της φιναλίστ (ίσως και τροπαιούχου, ποιος ξέρει, τυχαίνουν και στραβές...) Ίντερ. Πως θα μπορούσε άλλωστε, αφού ο μόνος Ιταλός είναι ο μπλάκμαν Μπαλοτέλης που ούτε ο Μουρίνιο δεν θέλει να τόνε βλέπει μπροστά του. Ιταλία τραγωδία, ούτε καν για το στοίχημα. Προβλέπω κούραση της μπάλας και πασούλες που θα βαρεθεί να περιγράφει κι ο Βερνίκος, αλλά όλα αυτά θα'χουμε καιρό να τα πούμε. Απόψε Φούλαμ και από αύριο μεταγραφές του Γαύρου, θέμα που θα σώσει το μπλογκ, αφού θα έχει αντικείμενο σχολιασμού από τον τελικό του Μουντιάλ και μέχρι το τέλος του Αυγούστου, καλά να'μαστε.

Τα σπαγγέτι του Λούα Λούα(spaghetti lualua)

Δεν τα λέτε, δεν τα γράφετε και αναγκάζουμαι και τα λέω εγώ. Το subbuteorema είναι το μεγαλύτερο μπλογκ για τη μπάλα και τη μαγειρική.
-Έτσι;
-Έτσι..

Πάμε λοιπόν για συνταγή εμπνευσμένη από το απύθμενο ταλέντο του ανυπέρβλητου, μοναδικού και τρισμέγιστου Λούα Λούα.

Σπαγκέτι Λούα Λούα

Υλικά:

1 pc με πρόσβαση στο ίντερνετ
2 σουπιές νωπές
1 πακέτο μακαρόνια Ν. 6
1 ποτήρι λευκό κρασί
2 σκελίδες σκόρδο
1/2 ματσάκι μαϊντανό
Ελαιόλαδο
Αλάτι, πιπέρι.


Σέντρα, σφύριγμα και πάμε:
Γεμίζουμε μια κατσαρόλα με νερό, ρίχνουμε 2 κουταλιές αλάτι και μόλις βράσει βάζουμε τα μακαρόνια.

Παράλληλα μπαίνουμε youtube και βρίσκουμε το παρακάτω τραγούδι:
Αυξάνουμε την ένταση των ηχείων τόσο ώστε να ν' αρχίσουν οι σουπιές να χορεύουν από μόνες τους.

Αμέσως μετά αφαιρούμε από τις σουπιές τις σακούλες με το μελάνι. Τις πλένουμε καλά και τις κάνουμε κομματάκια. Για καλύτερο κόψιμο, ακούμε πάντα το τραγούδι και σκεφτόμαστε την άμυνα του Βάζελου.

Με παρόμοιο τρόπο ψιλοκόβουμε το σκόρδο και το μαϊντανό. Σε μια δεύτερη κατσαρόλα βάζουμε λάδι και σε αυτό τσιγαρίζουμε το σκόρδο, ρίχνουμε τις σουπιές και τις αφήνουμε για πέντε λεπτά. Αλατοπιπερώνουμε, ρίχνουμε το κρασί, ένα ποτήρι νερό και τα αφήνουμε να σιγοβράσουν για άλλα δέκα λεπτά.

Προσθέτουμε λίγο από το μελάνι των σουπιών και βράζουμε για ακόμα πέντε λεπτά.

Σερβίρουμε τα μακαρόνια σε πιατέλα περιχύνοντάς τα με την σάλτσα της σουπιάς και το μαϊντανό.

Γκολ για το Θρύλο, σφύριγμα της λήξης και έτοιμοι για πανηγυρισμούς!

Η μέρα που θα έβαφε ροζ το ποδόσφαιρο

Ο Luciano Gaucci, έμεινε στην ιστορία του ιταλικού ποδοσφαίρου ως ο πιο εκκεντρικός πρόεδρος.
Έγινε γνωστός από τις ιπποδρομίες, όμως σύντομα μπήκε δυναμικά στο χώρο του ποδοσφαίρου. Στην αρχή ως πρόεδρος της Viterbese, της Catania, της Sambenedettese, έπειτα αντιπρόεδρος της Ρόμα και τέλος πρόεδρος της Περούτζια, με την οποία και έβγαλε όλη την εκκεντρικότητα του.(να φανταστείτε πως πήρε το Βρύζα για επιθετικό της ομάδας)

Τα πρώτα σημάδια τα έδειξε στην Viterbese, ομάδα Γ' εθνικής, καθώς το πρώτο μέλημά του ήταν να διώξει τον προπονητή της ομάδας και να φέρει στη θέση του την Carolina Morace!!Την πρώτη γυναίκα που προπόνησε αντρική ομάδα!

Η φήμη του άρχισε να βγαίνει έξω από τα ιταλικά σύνορα το καλοκαίρι του 2003, όταν και έφερε στην ομάδα τον γιο του Λίβυου πρόεδρου, Αλ-Σααντί Καντάφι!!Μπορεί στο γήπεδο να μην άξιζε τα λεφτά που δόθηκαν(αγωνιστικά χειρότερος και από τον Φέλιξ Μπόρχα παρόλο το υπερβολικό ντόπινγκ που είχε κάνει), χάρισε όμως στιγμές δόξας στον Gaucci.

Και κάπου εκεί, έπεσε η βόμβα. Οι 20 δικηγόροι του ανακάλυψαν πως οι κανονισμοί του ιταλικού ποδοσφαίρου θεωρούν τόσο αυτονόητο το να μη συμμετέχουν γυναίκες στο ανδρικό πρωτάθλημα που δεν αναφέρουν ούτε λέξη για απαγόρευση! Αμέσως ο Gaucci ψάχνει για το μεγάλο μπαμ. Στην αρχή κάνει πρόταση στην πρωταθλήτρια κόσμου με τη Γερμανία Birgit Prinz η οποία όμως αρνείται και έπειτα στην κορυφαία σουηδέζα παίχτρια, τη Hanna Ljungberg.


Η τελευταία, αν και μοιάζει διστακτική στην αρχή, κυρίως λόγω του ότι θα πρέπει να χρησιμοποιεί μικτά αποδυτήρια, στο τέλος αποδέχεται την πρόταση και υπογράφει με την Περούτζια!

Οι Ιταλοί μιλάνε για σκάνδαλο. Ο ίδιος όμως τους κατηγορεί για κοινωνικό ρατσισμό , μιλάει για ισότητα των 2 φύλων και χρησιμοποιεί σαν όπλα του τον κανονισμό της Serie A, απειλώντας πως θα προσφύγει στην ΕΕ δημιουργώντας ένα καινούριο 'Μπόσμαν'.

Δυστυχώς η μεταγραφή δεν θα πάρει ποτέ σάρκα και οστά(και τι σάρκα!!). Σύντομα θα βρεθούν χρέη και οικονομικές ατασθαλίες της Περούτζια η οποία θα υποβιβαστεί αυτόματα στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, ο Gaucci θα κατηγορηθεί για φοροδιαφυγή και θα διαφύγει στην Καραϊβική.

Μπορεί να μην τα κατάφερε ο Gaucci, περιμένουμε όμως κάποιον άλλο μάγκα πρόεδρο να προσπαθήσει. Ανυπομονούμε να δούμε το 'ασθενές' φύλο στους αγωνιστικούς χώρους πλάι σε άντρες. Να δούμε σέντερ φορ στο Θρύλο τη Σκλεναρίκοβα!! (θα τις έδινε άραγε κίτρινη κάρτα ο διαιτητής αν έβγαζε τη μπλούζα της στους πανηγυρισμούς;)

εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος

...Κι εγώ κολλάω σε κάτι πράγματα μικρά, ναι. Γιατί φαντάζομαι πόσοι τόνοι ομοφοβικής μαλακίας και ελληνοφραπεδικού σεξισμού έχουν ήδη τυπωθεί και πληκτρολογηθεί ανά τον κόσμο και τη μπλογκόσφαιρα, πόσα ηλίθια γκρουπάκια θα έχουν γίνει στο φέησμπουκ από αμούστακα βλαμμένα τα οποία ακόμα δεν έχουν ανακαλύψει την πραγματική τους φύση (και φοβού...), πόσο χαβαλέ θα κάνουν οι πανουτσοκαρπετόπουλοι και οι συν αυτώ κουρκούτιοι τους. Όπως και να το κάνουμε, ένα αστειάκι που είναι προφανές (και ανήκει στο πλαίσιο του χιλιοειπωμένου), δεν μπορεί παρά να κουράζει και να ενοχλεί. Και ενοχλεί εκείνον που έχει βρει το κανάλι να αποφορτίζεται από την κουλτούρα της πλέμπας, έχει χωνέψει το φραπέ και το φρέντο και βλέπει Μπαρτσελόνα όχι για τις ντρίμπλες του Μέσι, αλλά για την αποθέωση της μπάλας ως ομαδικό άθλημα και ως παιχνίδι. Ο χαβαλές για την υποτιθέμενη ομοφυλοφιλική τάση του Ιμπραήμοβιτς και του Πικέ -όπως συνηθίζεται σ'αυτές τις περιπτώσεις- είναι εκκωφαντικός και δεν αφήνει τη σημειωτική να λάμψει στην πληρότητά της και να δώσει τα δικά της συμπεράσματα. Αρκούν μερικά κλισέ: ένα χάδι στο χέρι, ένα ύποπτο βλέμμα, η φωτό να είναι από ζουμ (δηλαδή παπαράτσι, δηλαδή στιγμή της αλήθειας, δηλαδή τους έπιασε στα πράσα). Και έτσι, για άλλη μια φορά, το κλισέ και η κοινοτοπία θάβουν το πραγματικά θλιβερό σημείο αυτής της φωτογραφικής εντύπωσης: ΜΑ, ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΣΤΟΠΕΡ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΝΑ ΝΤΥΝΕΤΑΙ ΕΤΣΙ; ΕΙΝΑΙ ΠΟΥΛΟΒΕΡ ΑΥΤΟ; ΚΑΙ ΠΗΓΑΙΝΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΣΑΜΠΙΟΣΛΗ ΑΥΤΟΣ Ο ΤΙΠΟΤΕΝΙΟΣ;;; Ο ΠΑΤΡΙΝΟΣ;;;;;

ΚΑΙ ΓΑΛΑΖΙΟ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ ΑΠΟ ΜΕΣΑ;;;; Ε ΟΧΙ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ, ΟΧΙ...

Θα γίνω Βαγιαδολίδ. Καλή ακούγεται.

γιατί χαίρομαι που είμαι γαύρος, part #3

"...και θα ασχολούμαι από το πρωί ως το βράδι με θέματα του Ολυμπιακού. Αν δουλέψω στον Ολυμπιακό, θα το κάνω με 100% αφοσίωση. [...] Δεν με ενδιαφέρουν τα λεφτά. Ο,τιδήποτε σχετικά με αμοιβή μου περνάει σε δεύτερη και τρίτη μοίρα".

Κριστιάν Καρεμπέ

ΥΓ. Πολιτισμός, τάξη, σύνεση, δυναμική, αποτελεσματικότητα και -βασικό- κορεσμένος από ματαιόδοξα κίνητρα. Κι ο άνθρωπος ξέρει να βλέπει και να διαλέγει. Κατ'αρχήν, ξεκινάμε από το τι γυναίκα βρήκε...

γιατί χαίρομαι που είμαι γαύρος, part #2

"Μου λείπει, αλλά δεν μετανιώνω. Ακόμα και στον Ολυμπιακό μπορούσα να πετύχω πολλά περισσότερα, όμως κατάφερα να κάνω πολλούς φίλους. Η Μπαρτσελόνα ήταν μια υπέροχη ομάδα, όμως στον Ολυμπιακό πέρασα καλύτερα".

Ζιοβάνι Σίλβα Ντα Ολιβέιρα

Εντ δε Όσκαρ γκόουζ του...

Να με κι εγώ... Χάζευα τον Γαύρο εχθές κι ενώ έχω κι εγώ τα ζόρια μου, όπως όλοι οι άνθρωποι, κι ενώ με ψυχοπλάκωσε ο Παπακωνσταντίνου (όχι ο Θανάσης, αυτός είναι ψυχοπλακωτικός αλλά έχει και την πλάκα του, ο άλλος) με τα μέτρα και τους μιστούς και την επέλαση του καπιταλισμού, κι ενώ άρχιζα να σκέπτουμαι κουκουέδικα και να χάνω την επαναστατική μου συνέπεια, κι ενώ υπάρχει μια συνολική απογοήτευση και χάνουμε το χαβαλέ και την συλλογική μας όρεξη, έρχεται η έκπληξις... Μπαίνει η ομάς, ξενερωμένος εγώ, και εκεί που περίμενα να περάσω ένα δίωρο με το κλασικό φετινό πεούλιασμα, άρχισε το κέντρο να κεντάει! Ε, λοιπόν, ο Ντουντού με τον Όσκαρ πίσω από τον επιθετικό είναι για μεγάλα πράγματα... Ξέρουν να την κουλαντρίσουν τη μπάλα, έχουν το τριγωνάκι, έχουν το κοντρόλ, θα ψάξουν πρώτα-πρώτα την κάθετη. Σύγχρονο ποδόσφαιρο, εν ολίγοις, χωρίς καμινάδες και σπασμωδικά ξεσπάσματα. Σύγχρονο ποδόσφαιρο τρεις ταχύτητες κάτω μεν, αλλά σύγχρονο ποδόσφαιρο. Μ'εκείνον που εντυπωσιάστηκα λοιπόν είναι ο Όσκαρ. Aπελευθερωμένος από την αγωνία της εξέδρας και χωρίς την πίεση να αποδείξει σε ποιά θέση παίζει, έκανε το απλό αποδεικνύοντας σε όλους μας ότι για να είσαι βασικός, έστω και, σε μικρομεσαία ομάδα της Πριμέρα Ντιβυζόν πρέπει να το ξέρεις το τόπι...
Και μια που αναφερθήκαμε στον Όσκαρ, σκέφτηκα να απονείμουμε τα Όσκαρ του φετινού γαύρου (εννοείται πως δεχόμεθα και άλλες υποψηφιότητες, καθόσον είμεθα ιντεράκτιβ τύποι). Ως εξής:

• Καλύτερης Ταινίας: Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός (και το αντίστροφο)
• Καλύτερης Σκηνοθεσίας: Ζίκο (μαίτρ του "Δόγματος 95", δηλαδή τύφλα νά'χουν οι σύγχρονοι κινηματογραφισταί, ο άνθρωπος ήταν αβαν-γκάρντ. Έχει ελπίδα και για Χρυσό Φοίνικα.)
  
• Καλύτερου Σεναρίου: Σώκρατες (όλο ανατροπές και μάλιστα αίροντας τα χολλυγουντιανά κλισέ, σισέ, μισέ... Το έργο, Κύριοι, δεν έχει Χάπι εντ.)
• Πρώτου Ανδρικού: Όλοφ Μέλμπεργκ... (ανεβαίνει το σκανδιναβικό σινεμά, ανεβαίνει.)
• Δεύτερου Ανδρικού: Μαρέσκα... (Ιταλικός Νεορεαλισμός। Τά'χω ξαναγράψει...)
• Πρώτου Γυναικείου: Ντάτολο... (Άριστη ήσουν, μωρή Τιτίκα!!!)
• Δεύτερου Γυναικείου: Σκάρλετ Γιόχανσον... (Γιατί είναι κάβλα.)
• Ειδικών Εφέ: Ντιόγο... (Αφού εξαφανίζεται το παλληκάρι.)
  
• Ηχητικών Εφέ: Κώστας Μήτρογλου... (Ντόλμπυ Σαράουντ μπιστολίδι με τον βάζελο.)
  
• Προσφοράς, Τιμής Ένεκεν: Τάσος Πάντος... (για να γουστάρουμε.)
• Ανεξάτητης Παραγωγής: Λούα-Λούα... (Έχουν ρεύμα οι Αφρικανικές κωμωδίες...)
• Μουσικής: Ντουντού... (Διακριτική Σάμπα, σχολιάζει την υπόθεση διακριτικά... μίνιμαλ, τρε-μίνιμαλ.)
  

Αυτά προς το παρόν. Θα επανέλθουμε. Σας περιμένω!
Θείος Όσκαρ.

η ζωή τραβάει την ανηφόρα

Αν θες να έχεις έναν ήσυχο θάνατο, ας πούμε από εξαντλητική βαρεμάρα, μπορείς να κάτσεις σπίτι ολο το βράδι και να ακούσεις μαγνητοσκοπημένες μεταδόσεις του Βερνίκου, όπου ακόμα και η έννοια του κλισέ βαριέται τη ζωή της από το πέρα-δώθε στα χείλη του κάθε άμπαλου βλάχου και απηυδισμένη κάνει διάλειμμα για διαφημίσεις. Όταν όμως σταματάει ακόμα και το κλισέ, αρχίζουν οι μαλακίες -γύρω από τις οποίες έχει στηθεί τα τελευταία χρόνια ένας άτυπος διαγωνισμός μεταξύ των σπορτοκαστέρων, ο οποίος μάλιστα χαρακτηρίζεται από εξέχουσα ανταγωνιστικότητα.

Μπορείς, επίσης, να διαβάσεις τη συνέντευξη του Αλέξη Τζόρβα στα Νέα, όπου μαλακία και κλισέ δίνουν πραγματική μάχη, με βέβαιο αποτέλεσμα ένα γρήγορο πλην ανήσυχο ύπνο κάπου στα μισά, αλλά σ'αυτή την περίπτωση δεν θα μάθεις ποτέ ότι οι αγαπημένες του διακοπές είναι στη Μονεμβασιά -εξαίρετο δείγμα σημειωτικής ενός επαγγελματία που όνειρό του είναι η μονιμάτζα, εν προκειμένω τα μουσαντένια ανάπηρα πρωταθλήματα που (θα) αγοράζει για δεκάρες από τον ταλαιπωρημένο Γαύρο ο Πατέρας.

Μπορείς, αν αντέχεις ακόμα, να διαβάσεις και την πραγματική κατάθεση (ίσως και κατάθεση ψυχής) του Γιώργου Καραγκούνη, στην οποία -κάπου ανάμεσα στη χειμαρρώδη ροή κλισέ, μαλακίας, αλλά και ψευτοτσαμπουκά ελληναρά τύπου greek feta- μαθαίνεις ότι "είναι σημαντικό να μπαίνεις μέσα στο γήπεδο και να ξέρεις ότι τουλάχιστον δεν θα σε αδικήσει ο διαιτητής. Όπως συνέβη φέτος". Φέτος που το ήξερες δηλαδή. Και προφανώς κάποιος στο σφύριξε. Άρα ποτέ δεν μας πείραζε η ύπαρξη παράγκας. Μας πείραζε που ήταν αλλουνού.

Ευτυχώς, ζωή δεν είναι μόνο οι μονομανίες και οι λοιπές εμμονικές παθογένειες του νεοέλληνα, ούτε η μιζέρια των play-offs που είναι πιο μίζερα κι από το μίζερα Χ της Λίγκας, ούτε οι δείκτες και τα νούμερα του ΔΝΤ, ούτε η κακή τσοντοκλερί Τζούλιας και Ψινάκη γωνία ως καλλιτεχνικό αντίβαρο στην αδυσώπητη καθημερινότητα. Κοινώς, ζωή δεν είναι μόνο οι βεβαιότητες που αντέχουμε και χωράμε και με αυτές πορευόμαστε στην καθημερινή μαλακία. Η ανταμοιβή της πίστης στο αναπάντεχο και της προσμονής του πραγματικά μεγάλου, μπορεί να είναι αυτό που ζουν από χτες τα αλάνια της Φούλαμ, που στις 12 Μαϊου πλέον έχουν την ευκαιρία της ζωής τους να βγάλουν τη γλώσσα στους Πατέρες και τους Μουρίνιους όλου του κόσμου, που κολλημένοι στους δείκτες, τις τακτικές, τις στρατηγικές και τις λοβιτούρες, ξέχασαν την ουσία και το νόημα του παιχνιδιού και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να τα ξεχάσουμε κι εμείς. Εύχομαι στις 12 Μαϊου να νικήσει το ποδόσφαιρο, ως απάντηση στις βεβαιότητες των στοιχηματζίδων και των Μπλάτερ -που δεν νιώθουν, δεν νιώθουν λέμε. Όχι πως δεν θα υποκλιθώ στην Ατλέτικο του μεγάλου (και αντερεστημέητεντ) Φορλάν, αλλά -πως να το κάνουμε- όσο Γαύρος και να είμαι, κι όσο αντιβάζελος, θα χαιρόμουν ανείπωτα αν η πλατεία της Νέα Σμύρνης καιγόταν επειδή κατέκτησε το νταμπλ η τοπική ομάδα. Οι χαλεποί καιροί που ζούμε ζητάνε, ως αντίβαρο στη σιχαμένη νόρμα, όχι πια την έκπληξη, αλλά κάτι ακόμα σημαντικότερο: την ουσία. Και ουσία δεν είναι τα συστήματα με τα οποία παίρνεις τα αποτελέσματα. Ούτε καν τα ίδια τα αποτελέσματα. Ουσία είναι της ψυχής το παραπάνω, αυτό που θα'κανες έτσι κι αλλιώς, με ή χωρίς χορηγό στη φανέλα, με ή χωρίς συμβόλαιο. Φούλαμ ρε μουνιά.

the day football died

Θυμάμαι σε μια συναυλία των Χειμερινών Κολυμβητών, τον Αργύρη Μπακιρτζή να αφιερώνει στο Ζορζ Νταλαρά -χωρίς να αναφέρει το όνομα αυτού του Μουρίνιο του ελληνικού τραγουδιού- ένα τσιτάτο του Ιουλίου Βερν, το οποίο πάνω-κάτω έλεγε πως οι άνθρωποι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: στους κανονικούς, τους καθημερινούς που ξέρουμε, που γελάνε, κλαίνε, λυπούνται, χαίρονται τη ζωή τους και όλα αυτά τα καθημερινά και σε εκείνους που έχουν στόχους. Μετά από καιρό συνέδεσα την ιστορία αυτή -καθώς και τα πρόσωπα- με το στίχο των Λοστ Μπόντις 'στ'αρχίδια μας οι έξυπνοι που πάνε ψηλά'. Όπως καταλαβαίνετε, μόλις τελείωσε ο πρόλογός μου για την πραγματεία περί του μεγαλύτερου προπονητή στον κόσμο (sic) -πιστός στους κανόνες και την αισθητική της έκθεσης ιδεών, όπως μου τους έμαθε η αγαπημένη μου δασκάλα.

Σε προηγούμενο ποστ αδικούσα τον Ιωαννίδη, μετατρέποντας το επίθετό του σε επιθετικό (υπό όλες τις έννοιες) χαρακτηρισμό, για χάρη ένος ξιπασμένου πορτογάλου, ο οποίος χτες απέδειξε ότι απλά και καθαρά είναι ο μεγαλύτερος Λεμονής του κόσμου -[σωστά το είπε κι ο Μπανανιό, να τα λέμε...]. Ένας Λεμονής που εκβιάζει σαν σφηνόπουτσα την Ιστορία για να στερήσει από τους φιλάθλους όλου του κόσμου το δικαίωμα στη χαρά που μόνο αυτό το παιχνίδι (και η Μπάρτσα) μπορεί και γεννά. Ένας Λεμονής ενάρετος, ικανός, διορατικός, αποτελεσματικός, ψυχωμένος, που όμως καταστρατηγεί όλους τους ηθικούς κώδικες και κανόνες που διέπουν τη φιλοσοφία του παιχνιδιού, που αντιστρέφει τους όρους και ξεκινά από τη λήξη και το αποτέλεσμα, που αν χρειάζεται προς χάρη του αποτελέσματος να ξεφτιλίσει ολόκληρο Ετό μέσα στο Καμπ Νου και να τον βάλει σέντερ μπακ, θα το κάνει χωρίς δισταγμό, ξεφτιλίζοντας παράλληλα και τους ρόλους και τις θέσεις και το νόημα τελικά της 11άδας, που δεν τον νοιάζει να μένει η ομάδα του με 10, αρκεί αυτοί οι 10 να είναι όλοι μέσα στο τέρμα ως νέο τείχος της ντροπής. Το δόγμα του Βουλγαράκη πλέον χρίζεται και ποδοσφαιρική αρετή: το νόμιμο είναι το ηθικό.

Φυσικά. Πουθενά δεν απαγορεύεται να βρίσκονται δέκα παίχτες στη μεγάλη περιοχή, όπως δεν απαγορεύεται να σφαδάζεις από τους πόνους για δύο λεπτά και να διακόπτεις κάθε φάση -γαμώντας ρυθμό, ποιότητα και ροή, απλά και μόνο για να σπάσεις τα νεύρα του αντιπάλου, του μόνου πραγματικά ικανού. Δεν απαγορεύονται τα καραγκιοζιλίκια στον πάγκο ούτε το πούλημα κάθε επίθεσης (με σκανδαλωδώς χοντροκομμένο τρόπο) απλά και μόνο για να μην ανοίξει η άμυνα ή μείνεις εκτεθειμένος σε πιθανή αντεπίθεση. Επίσης, δεν απαγορεύονται τα φτηνά κολπάκια πριν την έναρξη του αγώνα, όπως το να αλλάζεις τελευταία στιγμή στην εντεκάδα τον Πάντεφ με -οποία έκπληξις!- αμυντικό φονιά -και το αμυντικός σχήμα λόγου...

Στην κρίσιμη ώρα, ο χαζούλιακας Πέπε επέμενε ποδοσφαιρικά. Δεν τραβάει ο Ζλάταν, ρίχνει Μπόγιαν και παραλίγο να τους κλείσει το σπίτι -που το έκλεισε δηλαδή, αλλά εκεί κάποιος ανακάλυψε χέρι του Γιάγια, που δεν θα σφύριζε ούτε ο Πατέρας απ'το κότερο. Αλλάζει την τράπουλα με Μάξουελ και Χεφρέν, αδιαφορώντας για το ρίσκο και την ενδεχόμενη καζούρα από τους Καταλανούς και χαμογελώντας περήφανα με τη μικροψυχία του πορτογάλου που έκανε αλλαγή επιθετικό με επιθετικό απλά και μόνο για να ροκανίσει το χρόνο που θα υπέφερε ο Σέζαρ.

Αν χτες παιζόταν ποδόσφαιρο στο Καμπ Νου, θα είχαμε τη βεβαιότητα ενός έξτρα μαγιάτικου 90λέπτου, στη λήξη του οποίου ο Όλιτς θα ζητούσε αυτόγραφο από τον Μέσι για το νέο του χατ τρικ. Για να νικηθεί αυτή η Μπάρτσα, χρειάστηκαν 2 διαιτητές, 4 επόπτες και όλο το ρόστερ της Ιντερνατσιονάλε (όνομα και πράγμα) μέσα στην περιοχή να μοιράζει κλωτσιές. Εγώ θα θυμάμαι το χτεσινό διωράκι ως τη μεγαλύτερη ποδοσφαιρική τραγωδία μετά από εκείνη του Χέυζελ το '85, η οποία φυσικά δεν ήταν ακριβώς ποδοσφαιρική, αλλά σχετιζόταν με ποδοσφαιρικό αγώνα -περίπου όσο και η ομάδα της Ίντερ χτες. Θα θυμάμαι επίσης ότι ο Γκουαρδιόλα κατέβασε μια ομάδα της οποίας ο στόπερ (ο στόπερ γαμώτο...) μπορεί και γράφει τεμάχιο απίστευτης ομορφιάς σαν το χτεσινό, κάτι που δεν θα κατορθώσει ποτέ η ποδοσφαιρική μπρουταλιτέ της προπονητικής του Μουρίνιο, ακόμα κι αν σηκώσει δεύτερη κούπα στον -πιθανότατα πιο ανιαρό κι από εκείνον του 2003 όπου Μίλαν και Γιουβέντους ταλαιπώρησαν μέχρι σοδομισμού την έννοια ποδόσφαιρο- τελικό της 22ης ημέρας του Μαϊου. Θα θυμάμαι επίσης ότι ως έλλην φορολογούμενος πολίτης κάποια στιγμή οφείλω να αντιδράσω ΚΑΙ ΜΟΝΟ για το γεγονός ότι τσουτσέκια σαν τον Κατσαρό πληρώνονται από όλους μας για να χαβαλεδιάζουν ελαφρά τη καρδία με αυτή τη θρυλική επίπλαστη διάκριση της ποιότητας και του αποτελέσματος. Μπορεί, είπε, να μην παίχτηκε καλό ποδόσφαιρο από την Ίντερ, αλλά το αποτέλεσμα είναι που μετράει. Και ενώ ο Μουρίνιο είχε κατεβάσει ομάδα για άλλο άθλημα και δεν αμφισβητείτο μόνο η αξιακή κρίση περί του καλού, αλλά και η εννοιολογική του ποδοσφαίρου...

Όσο για αυτόν τον αντιπαθή Νταλάρα της προπονητικής, κλείνω -πιστός και πάλι στις διδαχές της μεγάλης δασκάλας μου- με (κάποιους από) τους στίχους του Βάρναλη, από την Παρωδία στο Αν του Κίπλινγκ:

Αν ημπορείς την παλαβή να κάνεις,όταν οι άλλοι
σου κάνουνε το γνωστικό κι όλοι σε λένε φταίχτη, [...]
αν σχωρνάς όλα τα δικά σου, τίποτα των άλλων
κι αν το κακό που πας να κάνεις, δεν το αναβάλλεις
κι αν όσα ψέματα σου λεν με πιότερα απανταίνεις
κι αν να μισείς ευφραίνεσαι κι όσους δεν σε μισούνε [...]
κι αν να στοχάζεσαι μπορείς μονάχα το ιντερέσο
το νικημένο αν παρατάς και πάντα διπλαρώνεις
το νικητή, μα και τους δυο, ξετσίπωτα προδίνεις [...]
αν η καρδιά, τα νεύρα σου κι ο νους σου εν αμαρτίαις
γεράσανε κι όμως εσύ τα στύβεις ν'αποδίδουν,
αν στέκεις πάντα δίβουλος και πάντα σου σκυμμένος
κι αν όταν φωνάζουν οι άλλοι "εμπρός!" εσύ φωνάζεις "πίσω!"
αν στην πλεμπάγια να μιλάει αρνιέται η αρετή σου
κι όταν ζυγώνεις δυνατούς, στα δυο λυγάς τη μέση [...]
αν δεν αφήνεις ευκαιρία κάπου να κακοβάνεις
και μόνο,αν κάνεις το κακό, η ψυχή οσυ γαληνεύει
δικιά σου θα'ναι τούτ'η Γης μ'όλα τα κάλλη που'χει
κ'έξοχος θα'σαι Κύριος, αλλ'Άνθρωπος δε θα'σαι.

το κλαμμένο μουνεί

"Προτιμώ να χάσει η Μπαρτσελόνα, επειδή είμαι παίκτης της Ρεάλ. Θα ήταν καλύτερο να νικήσει η Ίντερ" είπε.

Άσε μας ρε ταλαίπωρο, που σου'χει πάρει τελικό μέχρι και ομάδα με Δέλλα, Καψή και Βρύζα. Κάτσε εκεί με τους λεφτάδες του Φράνκο, μέχρι να καταλάβεις τι σημαίνει ψυχή. Και μάλιστα καταλανική...

Έλα μωρή αρρώστια Ινιέστα δείξ'του(ς) σήμερα. Έστω κι από τον πάγκο.

Ιωαννίδης της Λωραίνης

Άμα τα λέω εγώ, με λέτε γραφικό. Γιατί δεν τα λέτε, δεν τα γράφετε, που λέει κι ο Μουστάκιας, αλλά ευτυχώς τα λένε στη Βαρκελώνη. Γκρινιάρηδες Ισπανοί θα πεις. Πολύ βαριά το πήρα θα πεις. Το ότι η διαιτησία του παρτογάλου προχθές, όμως, βεβαίωνε προσωπική συμπάθεια προς κάποιον άλλο παρτογάλο σηκώνει αμφισβήτηση γαμώ την Ουέφα μου γαμώ;
Διάβασε κι αυτό λοιπόν.

Στο contra διαβάζω ένα διθύραμβο για το "μεγαλύτερο προπονητή στον κόσμο" (μπλιαξ), όπου η διαλεκτική σκέψη του σύγχρονου ανθρώπου, αλλά και ο λόγος περί της μεθόδου όπως τον δίδαξε ο γερο-Καρτέσης, δίνουν ρέστα: "Ναι τα κατάφερε, ήταν τυχερός, υπήρξαν συγκυρίες, δέχθηκε αφόρητη πίεση στα τελευταία λεπτά, οι διαιτητές ενδεχομένως να του χαρίστηκαν και ο Μπαλοτέλι να τον τρέλανε, όμως όλοι υποκλινόμαστε στη σκέψη, τη διορατικότητα και την αποτελεσματικότητα του ταλαντούχου κύριου Μουρίνιο. Ήταν από τις ελάχιστες φορές που ο Πορτογάλος τεχνικός δεν προκάλεσε και έδειξε υπέρμετρο σεβασμό στην αξία μιας μεγάλης ομάδας. Είχε τον σκοπό του. Έπιασε στον ύπνο όλους όσοι πίστευαν ότι οι πρωταθλητές Ευρώπης είναι το απόλυτο φαβορί για τον τελικό"
(σιγά με τα μπολντ μάστορα, θα μου βγάλεις κανά μάτι)...

Δηλαδή, αν ΔΕΝ ήταν τυχερός και ΔΕΝ υπήρχαν συγκυρίες (γεγονότα που αμφότερα υπερβαίνουν το μεγαλείο του, εκτός αν το πάμε αστρικά το θέμα), αν η αφόρητη πίεση έφερνε κανά τεμάχιο ή και παραπάνω (γεγονός που πρώτα θα ξεπερνούσε τον Σέζαρ βέβαια), αν οι διαιτητές ΔΕΝ ήτο παρτογάλοι (και όχι απλά "χαρίστηκαν", να τα λέμε λίγο πιο λιανά συνάδελφε...), ποιος θα ήταν ακριβώς ο λόγος για να υποκλιθούμε στη διορατικότητα και αποτελεσματικότητα του Ιωαννίδη της Ευρώπης;

Δεν προκάλεσε, λέει, γιατί είχε το σκοπό του.
Και το βοηθό του. Και το κατενάτσιό του.
Ας πάει και στον τελικό, λοιπόν, αυτός ο Ιωαννίδης. Έτσι κι αλλιώς είναι γεννημένος δεύτερος, όπως κάθε Ιωαννίδης σ'αυτή την πλάση. Πέπε, στείλε μου το τηλέφωνό σου να πάμε για καμιά μπύρα. Έχω το παλιό μάλλον.

παρτογαλία

Κι όμως. Αυτός ο κάργα αντιπαθητικός (και όχι και τόσο τροπαιούχος) Μουρίνιος κατάφερε χτες και μίλησε για τη διαιτησία, κατά τη συνέντευξη τύπου. Μετά από το συγκεκριμένο αγώνα με το συγκεκριμένο αντίπαλο, που πιθανώς προδικάζει και συγκεκριμένη εξέλιξη όσο αφορά το ζευγάρι του τελικού (το πιθανώς είναι μια λέξη που αναγκάζομαι να γράψω για λόγους δεοντολογίας - σόρρυ Λίο...). Ξέρει πολύ καλά τι κάνει ο Ζοζέφιος, πιστός στο δόγμα κάθε πορτογάλου προπονηταρά: ό,τι μας λείπει σε ουσία, θα το πάρουμε απ'τα τριγύρω. Και σκέψου τώρα Σάντος, σκέψου Σκολάρι, σκέψου τα πιο απίστευτα ποδοσφαιρικά καραγκιοζιλίκια που αναγκαζόμαστε να βλέπουμε σε μουντιάλ και γιούρο από τους μικρόψυχους πορτογάλους -που, για να λέμε και την αλήθεια, πέρα από έναν Πεσσόα, δεν μπορούν να καυχηθούν για κάτι παραπάνω απ'το να είναι η κλανιά της Ισπανίας. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι εθνικές μας μοίρες στα δημοσιονομικά συμπορεύονται, ούτε επίσης είναι τυχαίο ότι είναι ο μοναδικός αντίπαλος που κερδίσαμε απλά και ξεκάθαρα (και μάλιστα δις), παρ'ότι μας χωρίζουν αρκετά κιλά ποδοσφαιρικής ποιότητας.

Ο Μουρίνιος, λοιπόν, γνωρίζει ότι άγγιξε το μάξιμουμ που μπορούσε να ευχηθεί στο χτεσινό μπαλόνι. Γνώριζε επίσης πως κανείς (τουλάχιστον όχι οι καθηγητές Σπυρόπουλος και Σωτηρακόπουλος) δεν θα σχολίαζε το εξής παράδοξο: πως γίνεται να κατεβάζει μια ομάδα με την πιο σκληροτράχηλη ίσως άμυνα στην Ευρώπη και να μην κιτρινίζεται ούτε ένας παίχτης της (παρά μόνο ανώδυνα ο Ετό για ξεκάρφωμα στα πρώτα δέκα λέπτα), και ενώ η τεχνολογία του ρηπλέη μας προσέφερε χτες ανεπανάληπτες σκηνές σπλάτερ κατηγορίας Ματεράτσι, και επίσης επίσης να πνίγουνται και δύο πεναλτάκια εις βάρος της, χωρίς πολλά πολλά ρηπλέη αυτή τη φορά. [Βέβαια, ο προφεσόρ Σωτηρακόπουλος, βαθύς και εμβριθής βάζελος, έχοντας βιώσει στο πετσί του την αδικία των μπενάλτη, απεφάνθη κατηγορηματικά μόλις είδε λήψη της φάσης τύπου Nova: τίποτα, τίποτα]. Στις μικρές λεπτομέρειες της Ιστορίας, από αυτές που λατρεύω να ανακαλύπτω, φαίνεται πως πάγκος και σφυρίχτρα προέρχονταν από την ίδια χώρα, την κλανιά της Ισπανίας -διαπίστωση που στέλνει στο διάολο τον ντεμέκ ακριβοδίκαιο κανονισμό της Ουέφας που δεν επιτρέπει η καταγωγή του διαιτητή να ταυτίζεται με εκείνη των ομάδων. Τι σημασία έχει άλλωστε... Η Μπάρτσα απέκλεισε μια αγγλική ομάδα που καμάρωνε μόλις έναν άγγλο στη σύνθεσή της (σιγά μην τόνε γράψω με κεφαλαίο) και έναν γάλλο στον πάγκο, και τώρα αντιμετωπίζει την περίπτωση αποκλεισμού από μια ιταλική ομάδα στην οποία δεν παίζει κανένας ιταλός και προπονείται από έναν πορτογάλο.

Ο Μουρίνιος γνωρίζει ότι την Τετάρτη στο Καμπ Νου θα περάσει δύσκολες ώρες, όπως το γνωρίζει κι ο Μπαλοτέλης κι ο Μαϊκόν κι όλοι αυτοί που αμά τη προφορά και μόνο των ονομάτων τους χτες έκαναν τον Χρήστο και τον Αλέξη να χύνουν κυριολεκτικά. Γνωρίζει πως δεν θα έχει Μπεγκερένσα ή κάποιο άλλο πορτογαλικό υπόθετο με σφυρίχτρα για να μπορεί να τα μιλήσει, να τονε καλέσει και στο δείπνο στο ξενοδοχείο βρε αδερφέ, και ότι θα πρέπει όχι μόνο να υπερβάλλει εαυτόν (και αλλήλους), αλλά να μοντάρει μια Ίντερ με Ρονάλντο, Βιέρι, Κανού και Αντριάνο μαζί. Οπότε μπούρδου μπούρδου αμέσως μετά τη λήξη του θριάμβου και φτιάχνουμε κλίμα για όλη τη βδομάδα και τα επόμενα 90 (;) λεπτά. Όπως είχε κάνει τότε με το ταλαίπωρο Φρισκ, ο οποίος αναγκάστηκε να κρεμάσει τη σφυρίχτρα του, μετά από τα απειλητικά για τη ζωή του τερτίπια των χουλιγκάνων του Στάμφορντ. Και στον επαναληπτικό ο Κολίνα έσφαζε με το γάντι (ακριβοδίκαιος γαρ) τους Καταλανούς, ώσπου σε μια φάση χρειάστηκε να σφάξει με μπαλτά και χωρίς γάντι. Αλλά και μια άλλη φορά, απέναντι πάλι στον Μέσι και στον Ράικαρντ, που του γύρισε μπούμερανγκ από τον πιο-Γερμανό-δεν-γίνεται Μάρκους Μερκ, ο οποίος χάρισε ένα εξωπραγματικό πέναλτι (που χαράμισε ο Λάμπαρντ), ένα υπέροχο αναμνηστικό για να το βάλει στο γκώλο του ο μικρόψυχος πορτογάλος. Μούγκα όμως τότε για τη διαιτησία. Ίσως γι αυτό έλειπε το απαραίτητο κλίμα (και πάθος) στον επαναληπτικό του Καμπ Νου.

Η εικόνα μου είναι γνωστή. Είναι σαν να βλέπω μπροστά μου τον τιποτένιο συνδικαλιστή καθεστηκυίας παράταξης στο πανεπιστήμιο, που έπαιρνε τους βαθμούς με το μπούρου μπούρου και τις καταγγελίες, οι οποίες πλέον είχαν γίνει ο φόβος και ο τρόμος των προφεσόρων που δεν τολμούσαν να κόψουν αυτούς τους υπανάπτυκτους -άνθρωποι κάτω από τη βάση anyway. Και ενώ εμείς σκιζόμασταν για έναν πραγματικό βαθμό. Όσο όμως αυτοί περνούσαν τη βάση, όντας τιποτένιοι -αλλά και ακριβώς επειδή φέρονταν τιποτένια- εμείς αναζητούσαμε στιγμές Μέσι, στιγμές Ινιέστα, στιγμές Τσάβι, στιγμές μεγαλείου. Αντί να τριγυρνάμε στους διαδρόμους και να εκπαιδευόμαστε στις λοβιτούρες μέσα σε βρωμερά και ανήλιαγα γραφεία, απολαμβάναμε τον ήλιο, τις γκόμενες, το φραπέ και την καλή ζωή. Και κανά σινεμά που και που.

Kyrgiakos X Files

Όταν το καλοκαίρι πήρε ο Σωτήρης Κυργιάκος μεταγραφή στη Λίβερπουλ, κανείς δε μπορούσε να φανταστεί αυτό που θ' ακολουθούσε.
Αψηλό παιδί, μελανούρι, παλικάρι σαν τα κρύα τα νερά και τσαμπουκάς απ' τους λίγους, έπαιζε τόσο καλά στη Λίβερπουλ, που έκανε τους υπεύθυνους της φημισμένης αυτής Αγγλικής ομάδας, να μπουν σε περίεργες σκέψεις.
Γιατί να έχουν μόνο ένα Κυργιάκο, αντί για 2? Έτσι μόλις χτυπήσει ο ένας, να βάζουν τον άλλο. Γιαυτό λοιπόν κατέφυγαν στη λύση της κλωνοποίησης. Κι επειδή η κλωνοποίηση ανθρώπου είναι απαγορευμένη στη Μ. Βρετανία, έβαλαν τον Κυργιάκο σ' ένα αεροπλάνο και πήγαν στα βάθη της Ασίας.
Μέτα λοιπόν, από μια μακρά και επίπονη διαδικασία, γύρισαν στο Λίβερπουλ με το ίδιο αεροπλάνο, αλλά έχοντας μαζί έναν επιπλέον επιβάτη. Τον κλώνο του Σωτήρη Κυργιάκου!

Και όλα πήγαιναν βάση του σχεδίου, μέχρι τη στιγμή που σπάει ο διάολος το ποδάρι του και μαζί μ' αυτόν και ο Sotis, o original. Έτσι λοιπόν, κρύβουν τον τραυματισμό από τους δημοσιογράφους και στο επόμενο κιόλας παιχνίδι, βάζουν τον κλώνο να παίξει στη θέση του. Ο κλώνος όμως ήταν made in China. Δεν είχε γαλουχηθεί με τις αρχές και τις αξίες του Βάζελου, δεν είχε ακούσει τα διδάγματα του Ντούσαν και δεν είχε το ίδιο αντιολυμπιακό μίσος του πραγματικού Κυργιάκου. Μπορεί να είχαν τον ίδιο σωματότυπο, αλλά από κει και πέρα ήταν 2 εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι.
Μετά από λίγες μόνο εμφανίσεις η Λίβερπουλ ήταν έτοιμη να τον στείλει από κει που ήρθε.

Οι Έλληνες δημοσιογράφοι βέβαια δεν είχαν ακούσει γι' αυτή την αλλαγή. Κι επειδή έχουμε και οικονομική κρίση και δε μπορούν οι εφημερίδες να στέλνουν ανθρώπους ως τη γηραιά Αλβιώνα για να καλύπτουν το ρεπορτάζ της Λίβερπουλ, συνέχισαν να γράφουν για τις φοβερές εμφανίσεις του πραγματικού Κυργιάκου χωρίς να έχουν την παραμικρή ιδέα γι' αυτό που είχε συμβεί. Έτσι ενώ ο άνθρωπος σερνόταν στο χορτάρι του Ανφιλντ, οι δικοί μας έγραφαν πως παίζει σούπερ.

Κάπως έτσι εξηγούνται τα δημοσιεύματα των Ελλήνων ότι ο Σωτήρης μας έγινε ήρωας στην Αγγλία και τα δημοσιεύματα των Άγγλων που τον έβαλαν στις 10 χειρότερες μεταγραφές της χρονιάς. Μόνο έτσι.

10 Worst Premier League Transfers Of 2009-10

6 Sotirios Kyrgiakos (Liverpool) - Kyrgiakos became the first ever Greek player to play for Liverpool when he completed a £2m move in August, but it's unlikely they will be heading back to southern Europe any time soon if the defender's performances are anything to go by.

το άκουσμα καλών ειδήσεων

Και είπεν η ξινή:
"Η κατάκτηση του Πρωταθλήματος από τον Παναθηναϊκό, την ομάδα του Δήμου Αθηναίων, αποτελεί αφορμή γιορτής για ολόκληρη την πόλη. Στο πρόσωπο του Προέδρου της ΠΑΕ θα ήθελα να διαβιβάσω τα συγχαρητήριά μου για την κατάκτηση του Πρωταθλήματος σε όλο τον κόσμο του Παναθηναϊκού και να ευχηθώ αυτή να είναι η αρχή για το άκουσμα καλών ειδήσεων τόσο για την ομάδα όσο και για την πόλη μας, όπως η ολοκλήρωση του γηπέδου".

Και έδωσεν εντολή να φωταγωγηθεί η Αθήνα. Όχι όλη βέβαια, μόνο κάποιες γωνιές της - μην και φανεί η σαπίλα του ιστορικού κέντρου, του Μεταξουργείου, οι σύριγγες, τα σκουπίδια, τα σκατωμένα πεζοδρόμια που γεννούν μπετόν αρουραίους, οι διάφορες ταμπέλες που φυτρώνουν στις διαδρομές για τους τυφλούς (αλλά και που τυφλός να μην είσαι, γίνεσαι, έτσι και ξεχαστείς για ένα δευτερόλεπτο), όλη αυτή η δυσώδης παρακμή χωρίς προηγούμενο στην οποία η στραβωμένη ξινή έχει καταδικάσει την πόλη που της δόθηκε με την ψήφο των ομοίων της που, φυσικά, δεν μένουν στην Αθήνα... [Και το όμοιοί της δεν αναφέρεται στο θηλυκό πρόσημο, αλλά στο ξινό και στο στραβό].

Και όσο αφορά το Βάζελο, πλέον το γλυκό έδεσε. Μετά τη χούντα των συνταγματαρχαίων, ήρθε κι η χούντα των παρκομιζαδόρων που ισοπεδώνουν δέντρα, λαγκάδια και πλαγιές -μέχρι και το τελευταίο τριφύλλι της Αθήνας θα ξεριζώσουν- να επισημοποιήσουν το παντοτινό στάτους του σημερινού πρωταθλητή, που καμαρώνει για ψυχή (ψυχή πρωταθλητή, φεύ!) τον τσαμπουκά σε κάποιον Τζίγγερ, την κουλτούρα του παραλία με το fiat punto, την κατάθεση στη μπουτίκ ανά τακτά χρονικά διαστήματα, την οπαδική συστοιχία στο πρόσωπο Πρετεντέρηδων και Κακλαμάνηδων, την κλάψα και την αναξιοπρέπεια (και ποδοσφαιρική αναξιοπιστία) των Καραγκούνηδων.

Κing for a day, fool for a lifetime που'λεγαν κι οι Faith No More - οι οποίοι ξανάρχονται στις 13 Ιουλίου, ό,τι κι αν κάνει το καλοκαίρι ο Λέτο. Και αυτό, ναι, είναι άκουσμα καλών ειδήσεων. Άκουσμα λέμε. Την άκουσα ήδη.

ΥΓ. Μιας και έγραψα το όνομά αυτής της Τιτίκας και τη θυμήθηκα, πρόεδρε φέρε πάλι τον Λέτο στην ομάδα, όχι τον Βαλβέρδε. Δύο χρόνια στο Ελλάντα, δύο πρωταθλήματα η τρελοκαμπέρω. Ακόμα και το γούρι του Βάζελου, γαύρικο ήταν...

αρχή messi τέλος

Κανονικά, σήμερα έπρεπε να γράφω σεντόνια με διθύραμβους και σάλια γι αυτή τη μορφή που ακούει στο όνομα Λίονελ Μέσι. Με πρόλαβαν βλέπεις Τζόνη μου και Μπανανιό μου όλοι οι γραφιάδες που -ως γνήσιοι ελληνάρες μονομανείς και εμμονικοί- έπεσαν με τα μούτρα στο παιδί, επειδής χτες έκανε αυτό που ξέρει να κάνει για πλάκα. Και λύσσαξαν. Τι Μαραντόνα τόνε βγάλανε, τι μεγαλύτερο παίχτη στον κόσμο και όλων των εποχών και όλα αυτά που, φυσικά, εμείς τα γνωρίζαμε εδώ και δύο χρόνια, αλλά όλοι αυτοί οι ταλαίπωροι ήταν απασχολημένοι να συγκρίνουν και να χρονομετρούν Σισέδες και άλλους μεροκαματιάρηδες. Και τι έκανε δηλαδή χτες ο Λίο; Είδε ότι λείπουν οι φίλοι του, ανέβηκε πιο ψηλά για να μην μπλέκει με τα τσουτσέκια και τους ποδοκόφτες του κέντρου και αποφάσισε να ξεφτιλίσει (επιτέλους!) το απολιθωμένο ποδόσφαιρο του Βενγκέρ, που ένα σύστημα έχει και καμία εναλλακτική κι όποιος ψαρώσει. Ούτε Μέσι προβλέπει για αντίπαλο, ούτε καν Ντάνι Άλβες. Στην ποδοσφαιρική ευφυία (και δύναμη) ενός Πουγιόλ είχε να αντιπαρατάξει έναν κούτσαβλο Φάμπρεγκας, που μια φορά φιλότιμο το λες το παιδί και δουλευταρά, αλλά πολύ λίγος βρε αδερφέ. Στην αναγκαστική αντικατάσταση του Πουγιόλ στο δεύτερο ματς, ο Αρσέν Λουπέν Βενγκέρ απάντησε με άλλη έμπνευση από το φαρμακείο, κάποιον Ροζίτσκι, που απλά μου θύμισε τη σαβούρα της panini που μου έπεφτε διπλότριπλη στο περασμένο Γιούρο. Για να μη σχολιάσω αυτό το βραζιλιάνικο παράπηγμα, την ποδοσφαιρική φαβέλα που οι φίλοι φωνάζουν Ντενίλσον.

Και έτσι, εν μία νυκτί, ο Μέσι έγινε Ντιέγκο Αρμάντο. "Ούτε σε χίλια χρόνια δεν φτάνω τον Μαραντόνα" είχε δηλώσει ο Λίο κάποτε. Σιγά. Στα sport24 όλου του κόσμου -και κυρίως τα δικά μας- οι διάφοροι Πανουτσοκαρπετόπουλοι ξέρουν καλύτερα. Ψαρώνουν με τις ντρίμπλες, τα χατ τρικ, τα εργομετρικά και τα νούμερα του Κώστα Γαλάνη. Και νομίζουν πως αυτοί είναι που θα δικαιώσουν τον επόμενο Μαραντόνα. Και δεν ξέρουν -άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι- ότι ο Ντιέγκο έγινε σε πείσμα τους και σε κόντρα με αυτή τους τη βλακεία, την περιφερόμενη και ως γνώση και εξειδίκευση. Θα τους δούμε βέβαια στο πρώτο στραβοπάτημα του Λίονελ, σε καμιά περίπτωση ντόπας, σε καμιά δήλωση υποστήριξης σε λαθρομετανάστες που μπορεί να κάνει, σε καμιά μπουνιά που μπορεί να φάει κανάς διαιτητάκος ή άλλος υπαλληλίσκος του Μπλάτερ. Όχι ότι έχει δώσει τέτοια δείγματα ο Λίο. Οι άλλοι όμως που λέω, μόνο τέτοια μας δίνουν. Έτσι ρημάξανε τον Καντονά, τον Μπεστ, το Δεληκάρη, τον Γεωργακόπουλο, τον Φαν Μπάστεν, τον Φάουλερ κι άλλους κι άλλους. Ούτε από Μαραντόνα κατάλαβαν ποτέ τους, ούτε από Μέσι. Αυτό που τους λείπει κυνηγάνε - το κάνουν εικόνισμα και το προσκυνάνε. Σε κάθε ξινή ή άσχημη γκόμενα που τους τυχαίνει, χρειάζονται ένα ντιβιντί της Τζούλιας για να ισιώσουν.

τα δεύτερα του Πάσχα

Δευτέρα του Πάσχα, αμήχανη μέρα, άχαρη για πολλούς, αφορμή ξεκούρασης και σπαρίλας για άλλους. Κάτι σαν τα Δεύτερα της Άρσεναλ, σύμφωνα με τα τσιμεντένια και δεισιδαίμονα κλισέ των Βερνίκων αυτής της γης, αλλά και των άλλων τζιμανιών που σπορτοκαστάρουν δεξιά κι αριστερά, και καταφέρνουν να μας τη ρίχνουν στο πάτωμα, ενώ βλέπουμε ματσάρες όπως, ας πούμε, το πρώτο ματς μεταξύ Άρσεναλ και Μπάρτσα. Ανάμεσα στα διάφορα βερνίκεια και βερνικωμένα κέρατα του λόγου όπως "η μπάλα δεν θα φτάσει ποτέ στον τάδε" (14 φορές τουλάχιστον κατά τη διάρκεια του αγώνα, αφού δεν υπάρχει άλλη έκφραση να περιγράψει τη λάθος σέντρα), "ο Μέσι περνάει όποιον βρει μπροστά του" (γι αυτό αρκεί μία ντρίμπλα και μια θεαματική προσποίηση ή μόνο το δεύτερο), "ρεσιτάλ διαιτησίας" (όταν απλά δεν έχει ανακαλυφθεί κάποιο μουσαντένιο πέναλτι ή κάτι άλλο κραυγαλέο) και άλλα τέτοια, ακούμε και για την πορεία των φετινών υπερομάδων. Έτσι, μαθαίνουμε ότι η Άρσεναλ φέτος στην Ευρώπα, έχασε μόνο απο τον Ολυμπιακό, αλλά από "τη δεύτερη ομάδα". Απαραίτητη διευκρίνιση φυσικά για να μη χαθεί κάτι από την αίγλη της υπερομάδας, η οποία κανονικά δεν γίνεται να χάνει, δεν έχει ρωγμές, δεν κάνει στραβοπατήματα, αποκλείεται να χάσει φυσιολογικά από έναν ταπεινό Γαυράκο, αποκλείεται να βρει αποτελεσματικότερη ομάδα στο γήπεδο, αποκλείεται να χάσει γενικά από κάποιον κατά τεκμήριο κατώτερο -έστω και αν τα τεκμήρια λένε ότι στα δύο ματς ανα μεταξύ τους, η Άρσεναλ κατάφερε να σημειώσει όλα κι όλα δύο γκολ, ένα εκ των οποίων τρία μέτρα οφσάιντ, όπως επίσης λένε ότι αν η Άρσεναλ κατέβηκε στο ένα με "δεύτερη ομάδα" (λες και το Τσαμπιοσλή είναι Φόρμουλα Ένα, όπου σημειωτέον και εκεί πλέον απαγορεύεται επισήμως η διάκριση πρώτου και δεύτερου οδηγού), ο Γαύρος έπαιζε με μισή ομάδα, όπου πρώτη και δεύτερη δεν έχουν σαφή διαχωριστικά, μιας και όλα τα οδηγεί και τα υπαγορεύει η ανάγκη.

Μιας και περί "δεύτερης ομάδας της Άρσεναλ" ο λόγος, θυμήθηκα εκείνη τη νύχτα του '98, που ο Γαύρος έπαιρνε ηρωικό Χ πρόκρισης μέσα στο Ζάγκρεμπ με την Κροάσια και περνούσε στους 8 του Τσαμπιοσλή, ενώ το Βαζελάκι καθιέρωνε τη γνωστή εντός έδρας ξεφτιλοταρίφα του 1-3 απέναντι στα δεύτερα της (τότε) Άρσεναλ. Αλλά, ξέχασα, τότε ήταν η τρομερή Άρσεναλ, η κραταιά, το θαύμα του Αρσεν Βενγκέρ που δεν χωρίζει την ομάδα σε πρώτη και δεύτερη, που δίνει κάθε χρόνο πέντε παιχτούρες για μεταγραφή αλλά παραμένει δυνατή. Έτσι είναι. Δεν γίνεται να ξεφτίλισαν τον πρέσβη τα δεύτερα. Ο πρέσβης παίζει μόνο με πρώτες ομάδες. Και δεν ξεφτιλίζεται. Απλά στραβοπατάει. Παίρνει διπλά εκτός έδρας (με καμιά στραβοκλωτσιά), αλλά η δύναμη και αξιοπρέπεια της έδρας είναι ακόμα άγνωστες έννοιες για εκείνον. Ίσως γι αυτό να μην έχει και σταθερή έδρα. Στο νοίκι λοιπόν...