Ελλάδα - Γερμανία

Συναρπαστικός ήταν ο αγώνας μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας, με την πρώτη να κάνει την έκπληξη και να κερδίζει 1-0 εκτός έδρας, μ’ ένα γκολ που θα συζητηθεί πολύ. Οι κάμερες δείχνουν ότι ο επιθετικός της ελληνικής ομάδας ήταν σε καθαρή θέση οφσάιντ όμως το σημαιάκι του επόπτη δεν σηκώθηκε ποτέ.
Ο Αρχιμήδης, αν και δεν εντυπωσίασε με την απόδοσή του κατά τη διάρκεια του αγώνα, ήταν αυτός τελικά που με την έμπνευσή του χάρισε τη νίκη στο αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα.

Η “γαλανόλευκοι” παρατάχθηκαν με τους:
Πλάτωνα
Επίκτητο
Αριστοτέλη
Σοφοκλή
Εμπεδοκλή
Πλωτίνο
Επίκουρο
Ηράκλειτο
Δημόκριτο
Σωκράτη
Αρχιμήδη

ενώ ο Μαρτίνος Λούθηρος παρέταξε τους
Leibniz
Kant
Hegel
Schopenhauer(74′ Karl Marx)
Schelling
Beckenbauer
Jaspers
Schlegel
Wittgenstein
Nietzsche
Heidegger

Το μοναδικό γκολ της αναμέτρησης πέτυχε ο Αρχιμήδης στο 91′

Δείτε εδώ τις καλύτερες φάσεις του αγώνα:


UPDATE:

Η αμφισβητούμενη φάση του αγώνα σε ανάλυση Παναγιώτη Βαρούχα:

Καρτέσιος: Λόγος περί της Μεθόδου

Μια βασική οντολογική και γνωσιολογική κατηγορία της ρασιοναλιστικής φιλοσοφίας είναι εκείνη της Μεθόδου. Ο ιδρυτής της νεωτερικής Φιλοσοφίας, ο Ρενάτος Καρτέσιος (Rene Descartes 31 March 1596 – 11 February 1650), τόνισε με εύληπτο και ουσιαστικό τρόπο την σημασία της Μεθόδου σε όλη τη διαδικασία της Νόησης. Η Μέθοδος είναι μια ολόκληρη διανοητική πορεία συλλογισμών, που, αν γίνει σωστά χωρίς χάσματα και παραλείψεις, οδηγεί σε ασφαλή και έγκυρα αποτελέσματα. Συμπυκνώνοντας μια ολόκληρη διαλεκτική παράδοση της Αναγέννησης, η οποία εκφράστηκε από διαπρεπείς διαλεκτικούς φιλοσόφους, όπως ο Λορέντζο Βάλλα (καμία σχέση με τον Σπυράκο το Βάλλα) και ο Πέτρους Ράμους, ο Καρτέσιος ανέδειξε τη σημασία της Μεθόδου σε όλες τις εκφάνσεις του επιστητού. 372 χρόνια μετά τη δημοσίευση του εμβληματικού κειμένου του, Λόγος περί της Μεθόδου, η συμβολή του μεγάλου Γάλλου στοχαστή είναι αδιαμφισβήτητη κάτι που φαίνεται στο βίντεο που ακολουθεί...

(ναι) βία στα γήπεδα

όχι βία στα γήπεδα

παρατεταμένος σεπτέμβρης

Βάζελος. Η ομάδα χαμαιλέων. Η ομάδα δακτύλιος. Η κυκλοθυμική ομάδα.
Τη μία βδομάδα πρέσβης, την επόμενη παρτάλια, την άλλη φύγετε από την ομάδα πουλημένοι παίκτες, την άλλη πάλι πρέσβης, πρώτη αγωνιστική ομάδα τίτλου, τρίτη αγωνιστική ομάδα γκρίνια, πέμπτη αγωνιστική πρέσβης, έκτη αγωνιστική προπονητής υπ'ατμόν και γκρίνια στα αποδυτήρια, ισοπαλία με Καβάλα παλικάρια, νίκη με Πανιώνιο παρτάλια, ενδιάμεσα λίγο πρέσβης, χάνει ο γαύρος άρα ακόμα περισσότερο πρέσβης, νίκη στη Λειβαδειά ίσον τίτλος, στανταράκι.

Το γεγονός ότι εκκρεμούν άλλα είκοσι ματσάκια για να έχει απόδοση το στανταράκι, ούτε λόγος. Το ότι σε καμιά εικοσαριά μερούλες έρχεται το ξεκαθάρισμα της κορυφής να το σημειώσουμε ως λεπτομέρεια κι αυτό (σιγά το ξεκαθάρισμα βέβαια...). Το ότι εκείνη τη μέρα θα παραταχτούν στο τερέν η καλύτερη άμυνα που είχε ποτέ ο Γαύρος -και η καλύτερη στο πρωτάθλημα μέχρι τώρα- με μια από τις πιο αστείες που εμπνεύστηκε ποτέ κάποιος καθήμενος εις τον πάγκον (τολμώ να πω προπονητής), ας το προσπεράσομε και αυτό. Αλλά δεν λες τουλάχιστον, που φέτος στις Πράσινες και στις Ντέρμπι, τα παιδιά στη σύνταξη δουλεύουν με άλλο αέρα βρε παιδί μου;... Έχουν κάτι να γράψουν κάθε Δευτέρα, δεν πα να'ναι μόνο ο Κατσουράνης που τραβάει την ομάδα, δεν πα να'ναι ο επόπτης, σημασία έχει πως βλέπουμε από την κορυφή και στις δύο ψωροκώσταινες, Ελλάδα και Γιουρόπα, και αρκεί για να πηγαίνουμε με χαμόγελο στη δουλειά. Είναι γεγονός. Έχει περάσει ο καιρός και δεν έπεσαν ακόμα τα φύλλα, όπως έχουν συνηθίσει κι αυτοί οι ταλαίπωροι χρόνια τώρα...

giovanni silva da oliveira

Και για να θυμηθούμε λίγες από αυτές τις μαγικές στιγμές...

τσάμπα

Σήμερα έπεσα πάνω σ'αυτό. Στο Θέμη τον Σάλι. Θέμης Σάλις.

Γραφική φιγούρα της ορίτζιναλ εξέδρας. Απέθανε φέτος τον Ιούνη και έτσι τα ελληνικά γήπεδα και η τελετή της Κυριακής έχασαν κάτι ακόμα από την ομορφιά τους, όση δηλαδή είχε μείνει. Και που αυτή η ομορφιά σίγουρα έχει να κάνει με αυτούς και μόνο. Όπως και η Κυριακή ήταν τελετή, γιατί κάτι τέτοιοι ημίτρελοι (ή θεότρελοι) την έκαναν τελετή. Ήταν το πριν, το μετά, ο χαβαλές, το μπούγιο τριγύρω. Και δεν ήταν μόνο ο κυρ-Θέμης. Ήταν ο Αττίλιο, ο Εθνικάρας Ματζουράνης, ο ακούραστος και πανταχού παρών Τζίμης και άλλοι πόσοι. Επώνυμοι, ανώνυμοι. Λαός.

Ήταν και οι σκιές που μιλάνε στο βιβλίο του Χαριτόπουλου.
Η νύχτα που'φυγε ο Μπούκοβι. Κάθε όνομα, μια ιστορία.
Ο Βαρίτης, οι Μελάδες, ο Πέτρος ο Κεφάλας, ο Μιχάλης που τον κλάψανε όλα τα Μανιάτικα. Ο Πειραιάς μιας εποχής. Όπως αποτυπώθηκε στην πίστη του για έναν προπονητή, για τον πατέρα. Για του Μπούκοβι την ομαδάρα. Που μόλις έφυγε, σταμάτησε η συγκοινωνία κάτω απ'το ξενοδοχείο της Καστέλας, ανεμίζανε ασπροκόκκινες σημαίες και κασκόλ, ανάβανε στριμμένες eφημερίδες και κεριά, κι οι πιο μικροί, με δάκρυα στα μάτια φωνάζανε:
Πατέρα! Μη φεύγεις!...

Άλλες εποχές θα πεις. Γραφικός θα πεις. Νοσταλγός και άλλα τέτοια.
Παπάρια νοσταλγός είμαι. Δεν τα έζησα, παρά μόνο είτε από διηγήσεις είτε στη δύση τους, στην παρακμή τους, στην cultοποίησή τους...
Είναι όμως αυτή η μαγιά που χάνεται, αυτός ο κόσμος, αυτό το θυμικό, όχι η αγνότητα -ούτε η αθωότητα- αλλά η καθαρότητα, η καθαρότητα στα βλέμματα, στα συνθήματα, ακόμα και στις αντεγκλήσεις της εξέδρας, ακόμα και στους τσαμπουκάδες. Ξεκάθαρα πράματα. Αυτές οι μικρές γιορτές, αυτές που έκαναν το γήπεδο ναό, που έκαναν το παιχνίδι γιορτή και όχι οργανωμένο ξύλο, συνδέσμους, φονικά ραντεβού, εκπομπές με sms καφρίλας, τσουκαλάδες, χατζηχρήστου και άλλα τέτοια μηδενικά της ανθρώπινης εμπειρίας.

Στη χώρα του υπαρκτού σουρρεαλισμού, στη χώρα που κυκλοφορούν δύο βιβλία για κάποιον Μπούκοβι, καθόμαστε και αναλύουμε πλέον τροχιές της μπάλας, γωνίες λήψης, αμφισβητούμενες φάσεις, πάντα με προφίλ εισαγγελέα και επιστήμονα ταυτόχρονα, ειδικοί, σχολιαστές, μετράνε χιλιόμετρα που διένυσαν κάποιοι Κατσουράνηδες και διάφοροι μοσχοπληρωμένοι Σισέδες, ψωροκώσταινα της γκρίνιας και της άποψης (επί παντός), αλλά και με ευρωπαϊκή περιβολή, Πέτρος Μίχος με κουστούμι και γραβάτα πάντα, "τους ποδοσφαιριστάς" πάντα, Τάκης Γκώνιας πιο μοντέρνο μυαλό, βλέπει μπάλα το παιδί, ξέρει, δικός μας, αναλύει τις φάσεις από μέσα, Βαρούχας μετά για εγκυρότητα, τσουτσέκια Παπαδημητρίου και Κατσαροί που δεν ξέρουν να μιλήσουν -ούτε ραντεβού να κλείσουν και να πουν σωστά την ώρα- καμώνονται πως μπορούν να μας μεταφέρουν την ενέργεια και τον ιδρώτα του ταρτάν ή -ακόμα χειρότερα- νομίζουν πως μπορούν να λένε μικρό τον Φετφατζίδη, γλάστρες παραδίπλα γιατί είναι λάηφσταηλ πλέον να βλέπουν και οι γυναίκες μπάλα, αλλά να βάλουμε και γενικά τη γκόμενα στο παιχνίδι, αφού δεν βλέπουμε μπάλα, ας παίρνουμε λίγο μάτι, φωτομοντέλα, καθηγητές, γραβάτες, ακόμα και ο Λάλας εκπομπή για μπάλα, ένα χάος από φωνές και απόψεις και συστήματα και αναλύσεις, που και που ο ταλαίπωρος ο Γκμοχ να μας θυμίζει κάτι από τα παλιά, αλλά και να μεγαλώνει το χάος με αυτές τις θρυλικές του προτάσεις που αρχίζουν στις 9 και τελειώνουν μετά τις τελευταίες διαφημίσεις, κανάς τριπλοχειρουργημένος παίχτης που σταμάτησε άδοξα τη μπάλα, κανάς Κωστής κανάς Γεωργακόπουλος, διάφοροι υπεράνω, πάντα υπεράνω, πάντα ψύχραιμοι, πάντα comme-il-faut, ποτέ οπαδοί, ποτέ εμπαθείς, ποτέ στιγματισμένοι, ποτέ απρεπείς. Αυτοί κατάντησαν γραφικό τον κάθε κυρ-Θέμη και τους Αλέφαντους, με τους οποίους νομίζουν ότι σπάνε πλάκα. Ο Αλέφαντος, ρε, είναι παλικάρι...

ΥΓ. Ήθελα να γράψω κάτι και για το χτεσινό ματς και τον Γαύρο. Τι να γράψω όμως τώρα; Σωστό στήσιμο, αλλά; Καλός μωρέ ο Μήτρογλου αλλά λίγος; Ο Ντουντού περνάει κρίση το παιδί; Ο Γκαλέτι θα γιάνει ποτέ; Όλα ακούγονται μπαλώματα και δικαιολογίες. Να'βλεπα πραγματική και μεγάλη μπάλα, να το εκτιμούσα. Να σου έγραφα το κατιτίς. Για μπάλα είπαμε είναι το μπλογκ, όχι για το Γαύρο. Όλα τ'άλλα είναι για τους τελειωμένους που παίρνουν στον Γεωργίου να κάνουν το κομμάτι τους. Τσάμπα μαγκιά, τσάμπα μπάλα, Τσάμπα Λιγκ...

ο ευρωπαίος πρέσβης

"Στην Ευρώπη κανένα ματς δεν είναι εύκολο.
Τι ακριβώς εννοείτε με το θέαμα και όλα αυτά
δεν μπορώ να καταλάβω.
Μήπως νομίζετε ότι είμαστε η Μπαρτσελόνα;"
Γιώργος Καραγκούνης

Κοίταξε Γιώργο, για να μην σου λέω και ψέματα. Ποτέ δεν νομίσαμε κάτι τέτοιο και, όσο το ολυμπιακό μας φρόνημα -και κυρίως το ποδοσφαιρικό μας κριτήριο- μας επιτρέπει, ποτέ ισως δεν πρόκειται να το νομίσουμε. Το ότι υπήρξε φάση που μάλλον εσύ και οι συμπαίκτες σου και, κυρίως, ο αστείος προπονητής σου το νομίσατε, πάλι δεν είναι κάτι που μπορείς να αρνηθείς. Γιατί, πως να το κάνουμε βρε Γιώργο, δεν γίνεται στην κάθε επιτυχία -και πολλές φορές τη γιαλαντζί επιτυχία- με την κάθε τυχάρπαστη ευρωπαϊκή γκρούπα, να κορδωνόμαστε ως 'ο απόλυτος ευρωπαίος πρέσβης' και στο στραβοπάτημα με το κάθε επαρχιώτικο μπουλούκι, να κλαψουρίζουμε ως Βύζας Mεγάρων. Και είμαστε η ομάδα που αντιμετώπισε στα ίσα τη Μπάρτσα, και δεν είμαστε Μπάρτσα όταν ισοφαρίζουμε με το ζόρι την Καβάλα;
Και όταν λέμε για θέαμα και "όλα αυτά", σίγουρα δεν εννοούμε τις κωλοτούμπες σου με τις οποίες τουμπάρεις και τους ρέφερι και έτσι πήρες τόσες και τόσες επιθέσεις που φυσιολογικά οι αντίπαλοι αμυντικοί είχαν αναχαιτίσει. Σίγουρα δεν εννοούμε τα σουτ με τα οποία έχεις σκοτώσει αρκετά περιστέρια φέτο, αλλά δεν έχει κουνηθεί δίχτυ. Όταν, επίσης, λέμε "θέαμα και όλα αυτά", δεν εννοούμε αναγκαστικά την Μπαρτσελόνα. Και όταν λέμε ποδόσφαιρο -και κυρίως: επαγγελματικό ποδόσφαιρο- δεν εννοούμε την κλωτσοπατινάδα που απαιτείται για να κερδίσεις τα καφενεία με τα οποία έχεις παίξει μέχρι τώρα. Γιατί, φυσικά, και είσαι πρώτος στην Ελλάδα και έχεις καλή θέση και στον ευρωπαϊκό σου όμιλο, όπως λες. Ποια Ελλάδα και ποιο όμιλο βέβαια... Ας μη συζητήσουμε καλύτερα τι συνέβη μόλις βρέθηκε αντίπαλος της προκοπής μπροστά σου.

Nova ίσως θα'χεις. Άνοιξε και δες οποιοδήποτε ματς ξένου πρωταθλήματος. Τότε ίσως πάρεις πρέφα για τι σου λένε. Και μην εκπλαγείς άμα δεις πως δεν έχει και τόσες κωλοτούμπες εκεί. Ευρωπαίε πρέσβη, άσε την κλάψα και πάιξε λίγο μπάλα. Ακόμα και το δικό σου cult, Γιώργο, κούρασε. Πολύ. Ούτε για το Μητσικώστα δεν είναι πια.

Γιώργο που πας;

Στα καράβια, ρε μάνα, τα είπαμε αυτά. Όχι μούτσος. Για 20 ώρες μονάχα. Απλά ένα ταξίδι. Και μέσα απ’ το καράβι γράφω 2 γραμμούλες . Τυχαίες σκέψεις γιατί κουνάει πολύ εδώ. Και όταν κουνάει κατεβαίνουν διάφορα. Χωρίς το αστικό περιβάλλον να τις περιβάλλει. Πιο αγνές. Καραβίσιες.

Champions league προχτές. Σούπερ. Αποτέλεσμα, θέαμα και αγωνία. Τι άλλο να ζητήσω; Ένα αριστερό χαφ θα ζητήσω, αλλά φαντάζομαι πως σε 2 μήνες θα έρθει και αυτό . Γιατί εδώ που τα λέμε, σωστή η κίνηση του Κόκκαλη να κρεμάσει τη φανέλα του Τζόλε, αλλά δεν υπήρχε κανένας λόγος να κρεμάσει και ολόκληρη τη θέση.

Τέλος πάντων, δεν θέλω να μιλήσω γι’ αυτό. Ούτε για τον Ιέρο θέλω να μιλήσω, αφού υπάρχει κάτω από μένα ένα υπέροχο ποστ. Ούτε και για τον Μαρέσκα, γιατί είμαι σίγουρος πως είναι ικανός για ακόμα μεγαλύτερα πράγματα, οπότε θα έρθει και η σειρά του να τον εκθειάσω. (update: όσα έγραφα, πρόλαβε και το έκανε ο johniethin).Για κάποιον άλλον θέλω να πω, που δεν έπαιξε χτες. Έπαιζε παλιά στον θρύλο, όμως και πριν από 15 μέρες έπαιξε άλλη μπάλα. Για τον Γιώργο Ανατολάκη.

Αμυντικός. Κάποιοι έλεγαν πως ήταν καλός. Μετά ήρθε ο Μέλμπεργκ βέβαια και πλέον το «καλός αμυντικός» απέκτησε άλλη αξία. Ψηλό παιδί ο Γιώργος. Τσαμπουκάς. Καμιά φορά έβρισκε μπάλα, καμιά φορά πόδια, αυτή τη φορά βρήκε το ΛΑΟΣ. Έβαλε υποψηφιότητα και μαζεύοντας περί τις 5 χιλιάδες ψήφους (στη β’ Πειραιά βέβαια, πού αλλού;), έγινε ένας από τους 300.

Και φανταστείτε τώρα Ολυμπιακός- Μπαρτσελόνα στο Καραϊσκάκη. Τελικός champions league!Ακόμα και στα όνειρά σου, ντρέπεσαι να δεις κάτι τέτοιο. Αρχίζει ο αγώνας , τραυματίζεται ο Αβραάμ και ενώ όλοι περιμένουν τον Ζεβλάκοφ να πάρει τη θέση του, βγαίνει ανακοίνωση στα μεγάφωνα: « μετά από κλήρωση, ο κάτοχος του εισιτηρίου με αριθμό A2130, παρακαλείται να πάρει τη θέση του Παπαδόπουλου στον αγωνιστικό χώρο.»
Μπορεί βέβαια ο τυχερός της κλήρωσης να είναι ο Φέρντιναντ, να μπει μέσα και να τα γαμήσει όλα. Λέμε τώρα.

Δυστυχώς για το θρύλο όμως, ο κάτοχος είσαι εσύ. Ναι, εσύ που διαβάζεις το ποστ. Και είσαι άνθρωπος που το ξέρει το τόπι ή θα φάμε για χάρη σου 10 γκολάκια; Γιατί εσύ μπορεί να πιστεύεις ότι θα τα καταφέρεις, ο Μέσι όμως έχει πιθανότατα άλλη άποψη. Κι εσύ ρε Γιώργο, μπορεί να πιστεύεις ότι θα τα καταφέρεις, όμως πόσες είναι οι πιθανότητες.; Θα σου πω εγώ. Ακριβώς οι ίδιες με το να πάρω τη θέση σου στον αγωνιστικό χώρο και να μαρκάρω καλύτερα από σένα τον Ανρί.

Φυσικά, αν είχα να διαλέξω, θα προτιμούσα Ανατολάκη, Αμανατίδη, Καραπιάλη και Μύρτσο στη βουλή από το να έχω Βορίδη, Άδωνη, Μπούρα και Πλεύρη. Αλλά αυτό δεν είναι επιχείρημα για να ψηφίσω ποδοσφαιριστή στις εκλογές.

Που θέλω να καταλήξω; Πουθενά. Αυτά τα σκόρπια σκεφτόμουν όσο το καράβι κουνούσε. Και απλά τα έγραφα. Πάρε και βιντεάκι τώρα με δηλώσεις του Ανατολάκη μπας και με καταλάβεις.
εδώ

Εντάξει, πολύ ωραία τα γράφετε και τα λέτε για τον Ιέρο (που, αν θες τη γνώμη μου, θά'πρεπε να παίρνει τον τόνο στο όμικρον) αλλά στο από κάτω λείπει το σχόλιο για τον πιο αθόρυβο και παρεξηγημένο χαφ του φετινού Γαύρου. Επειδής έχουμε μάθει μπάλα μέσω τον φυλλάδων και του κουπονιού, δε σημαίνει πως ο Εντσο Μαρέσκα είναι τυχαίος παίκτης.
Παίκτης που έχει κατακτήσει το Κύπελλο UEFA δις και που μάλιστα στον έναν από τους δύο τελικούς που συμμετείχε ψηφίστηκε Μοστ Βάλιαμπλε Πλέγιερ, πετυχαίνοντας δυο τεμαχιάκια, παίκτης που ήταν βασικό και κεντρικό γρανάζι μιας από τις πιο καλολαδωμένες και κουρντισμένες μηχανές του σύγχρονου ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, της Σεβίγιας, δεν μπορεί παρά να είναι απαραίτητος για το Θρύλο μας. Βωλοδέρνοντας, λόγω των αποφάσεων του καραφλού υπόθετου που είχαμε για κόουτς, μεταξύ κέντρου άμυνας και επιτελικής ζώνης στα χαφ (κάτι σαν οχταροδεκάρι), καμένος από την ερασιτεχνική θερινή προετοιμασία και πληγωμένος από θλάσεις, ο Έντσο δεν είχε καταφέρει να μας δείξει τα στοιχεία που τον καθιέρωσαν στο τοπ ποδοσφαιρικό στερέωμα. Μέχρι προχθές. Τα είπε ο Ζίκο:εκεί του αρέσει να παίζει και εκεί θα παίζει. Κάτι σαν ντελικάτο αμυντικό χαφ, με το μισό του μυαλό στην άμυνα -γνήσιος Ιταλιάνος- αλλά και με όλο το γήπεδο μπροστά του για να ξεδιπλώσει το πλούσιο τάλαντό του και να καταθέσει την μπαλαδόρικη ευφυία του. Είναι λιγότερο γκολτζής από τον Μπελούτσι (το ξέρουμε) αλλά και λιγότερο φαντεζί από τα σπουδαία χαφ. Έχει, όμως, το χάρισμα του πολύ μεγάλου παίκτη. Μπορεί να ελέγχει άριστα τον ρυθμό, να τρέχει ή να παγώνει το παιχνίδι και βλέπει γήπεδο όσο λίγοι. Έχοντας γαλουχηθεί, ως γαύροι και φίλαθλοι(πάντα με αυτή τη σείρα και ποτέ αντίστροφα), με φαντεζί μέσους που έκαναν το περιττό προς τέρψιν της εξέδρας δυσκολευόμαστε να εκτιμήσουμε την χρησιμότητα του απλού, άρα και του χρήσιμου. Σ'αυτό το πλαίσιο ο Έντσο Μαρέσκα μας φαίνεται λίγος ή μέτριος. Ας μην ξεχνάμε, πάντως ή Πάντος, πως για τους χιλιάδες Ζαϊρί αυτού του ντουνιά υπάρχουν ελάχιστοι Μαρέσκα...
Έντσο, ευχαριστώ για το μεγάλο ματς. Μου θύμισες καλές στιγμες του κινηματογράφου της πατρίδας σου. Όπως στον ιταλικό νεορεαλισμό, έτσι κι εσύ μπορείς να κάνεις το απαραίτητο με απλά μέσα...Μπορείς και κάνεις το δύσκολο να φαίνεται απλό. Γι'αυτό είσαι και γαμώ τις παιχτούρες.

ψυχή βαθιά

Ιεροκλής. Αρχαιοελληνικό όνομα, με ετυμολογικό διαχωρισμό:
ιερόν + κλέος. Ο που φέρει δόξα ιερή ή θεωρεί τη δόξα ιερό χρέος.

Στην Ιστορία έχει καταγραφεί ένας νεοπλατωνικός φιλόσοφος του 5ου αιώνα μ.Χ. και ένας βυζαντινός γεωγράφος την εποχή του Ιουστινιανού. Στην ποδοσφαιρική Ιστορία, έχει καταγραφεί ένας εργάτης του αθλήματος που ξεκίνησε να κλωτσάει το τόπι για λογαριασμό των Ποντίων Κοζάνης, κάπου 18 χρόνια πριν, τα οποία έκτοτε μοίρασε στη Γριά (11 χρόνια) και στο τιμημένο λιμάνι -τα τελευταία 6, και πόσα ακόμα μέχρι να γίνει η πραγματική σημαία του νεότερου -δηλ. μετα-Τζόλε- εξεδρικού θυμικού. Έχει ψηφιστεί καλύτερος Έλληνας παίχτης για τη σεζόν 2005-06 και δύο φορές δεύτερος καλύτερος (2004-05, 2006-07), αλλά παρ'όλα αυτά, στα 9 χρόνια που δέχεται κλήσεις από το εθνικό αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα, έχει μόλις 6 συμμετοχές (με 2 γκολ, σπάνια αναλογία για παίχτη -και μάλιστα αμυντικό χαφ- που στις σχεδόν 400 εμφανίσεις του στο εθνικό πρωτάθλημα, έχει σύνολο 52), εκ των οποίων οι περισσότερες του έλαχαν στην αγγαρεία που ακούει στο όνομα 'ολυμπιακή ομάδα' -και με προπόνητη κάποιον Στράτο Αποστολάκη. Στα ίδια αυτά χρόνια, παρακολουθεί αγόγγυστα διάφορους Μπασινάδες και Βρύζες -και κάποιον Χαριστέα- να έχουν καπαρώσει θέση στη βασική εντεκάδα της ίδιας ομάδας (χωρίς φυσικά να έχουν καπαρώσει και θέση στη βασική εντεκάδα των ομάδων με τις οποίες έχουν συμβόλαιο -κριτήριο βασικό από ηθική άποψη, αν όχι από νομοτυπική, για τη συμμετοχή στην εθνική ομάδα) και φυσικά να ταλαιπωρούν το τόπι, πάντα μέσα στο στρατηγικό πλαίσιο της αξιοπρεπούς εμφάνισης, της αξιοπρεπούς πορείας, της αξιοπρεπούς ήττας, του αξιοπρεπούς τσούκου τσούκου μπωλ (που ένας θεός ξέρει ποια σχέση έχει η αξιοπρέπεια με αυτό το θέαμα...), με τραγ(ελαφ)ική εξαίρεση αυτή του 2004, χάρη στην υπερπροσπάθεια (κυρίως της Γαλλίας και των άλλων κουρασμένων) και την αυταπάρνηση, αλλά κυρίως χάρη στην άρνηση του πραγματικού και καλού ποδοσφαίρου.

Ο Ιεροκλής Στολτίδης είναι ένας μαχητής που δήλωνε πάντα παρών όποτε ο ιστορικός τσαμπουκάς το απαιτούσε. Τσαμπουκάς όχι φάση Τούμπα, γκολ και ξύλο. Πραγματικός τσαμπουκάς, ποδοσφαιρικός. Δύσκολα μπορεί να μνημονεύσει κάποιος εμπλοκή του σε επεισόδια και κοκορομαχίες, όπως δύσκολα μπορεί να λησμονήσει κανείς πως στον Ιεροκλή έχουν χρεωθεί μερικά από τα πιο τσαμπουκαλίδικα και χρήσιμα τεμάχια στα αντίπαλα γκολποστ για λογαριασμό του Γαύρου, τα τελευταία 6 χρόνια. Λίβερπουλ, Βέρντερ, Σοσό, ΑΕΚ (πολλάκις), Βάζελος (πλειστάκις) και πάει λέγοντας. Για μια στιγμή και μόνο στον αγώνα γίνεται θηρίο -για μερικά δευτερόλεπτα, όσο χρειάζεται για να σπρώξεις με όση δύναμη, όρεξη και ταλέντο διαθέτεις και με όποιο τρόπο, τη μπάλα στα δίχτυα. Αθόρυβος, μαχητικός και ουσιαστικός κατά τα υπόλοιπα λεπτά του αγώνα. Ποτέ δεν θα καταγραφεί στους μεγάλους τεχνίτες του χειρισμού της κατά τον Ίβιτσα Όσιμ πόρνης, ποτέ όμως και στην πλειάδα των αναξιόπιστων αμυντικών χαφ -κατηγορία στην οποία ο Θρύλος θα μπορούσε να καυχηθεί πως έχει και φυτώριο...

Ο Ιεροκλής Στολτίδης χτες δεν έδειξε την κλάση του. Ούτε την ποιότητά του. Γι αυτά, θα χρειαστεί ακόμα αρκετές πτήσεις προκειμένου να τα ανακτήσει -δεδομένης της μεγάλης απουσίας του λόγω του τραυματισμένου ποδιού του και του εξίσου τραυματισμένου ηθικού του από κάποιον Κετσπάγια. Ο Ιέρο χτες, έκανε το απαραίτητο, το χρήσιμο. Αυτό που πάντα ως παίκτης υπηρετούσε. Αυτό για το οποίο ο Ζίκο τον έχωσε στη φωτιά -αυτόν και μόνο αυτόν, κορυφαία στιγμή έμπνευσης και οικονομίας- και το οποίο θα κυρίευε ως εμμονή το μυαλό και τα πόδια του Ιέρο, μέχρι να σφυρίξει ο καριόλης τη λήξη: πως αν για κάποιο λόγο οι συμπαίκτες μου δεν καταφέρουν αυτό που η Ιστορία επιτάσσει, θα το κάνω εγώ, ακόμα και με μισό πόδι. Και αυτό έκανε, όσο πιο τσαμπουκαλίδικα γινόταν, δείχνοντας για μια στιγμή -για λίγα δευτερόλεπτα- πόσο αστείο είναι το παχυλό συμβόλαιο ενός Ντουντού μπροστά στην ψυχή ενός εργάτη που όλοι τον θέλουν τελειωμένο, γερασμένο και αποκαθηλωμένο, αλλά αυτός ζει και υπάρχει για το σύνολο, για τη νίκη, για την πρόκριση, γι ό,τι τέλοσπάντων σ'αυτό το βρώμικο χώρο μπορεί να ονομαστεί 'κοινό καλό'. Γι αυτό και πανηγύρισε όπως εκείνος ήθελε. Όχι με όρους Θύρας 7, όχι σαν βλαμμένος Καστίγιο, όχι με μητρογλικά καραγκιοζιλίκια-λουκούμι για το εξώφυλλο του Πρωταθλητή την επόμενη μέρα, ούτε με τοροσιδική πόζα δήθεν ορκισμένου Γαύρου για χάρη του μπαρμπα-Σωκράτη και του μισθού που (δεν) θα του αυξήσει. Γιατί εκείνος που αντιλαμβάνεται ως ιερό χρέος του τη δόξα -όχι την προσωπική, αλλά του συνόλου, καθ'ότι αυτή και μόνο αυτή μπορεί να εξασφαλίσει και την προσωπική και όχι το αντίστροφο- δεν γυρεύει εφήμερα κλέη, δεν γυρεύει σατραπείες και τέτοια. Και να τι ζωή μπορεί χωρίς αυτά να κάμει.

Και, κανονικά, χρειάζεται ξεχωριστό ποστ για να πούμε μερικά πράγματα για την κλάση και την ποιότητα του Έντσο Μαρέσκα. Όχι πως χτες δεν το είδαμε δηλαδή...

Και, φυσικά, εκείνη τη μεγάλη πάσα του Όσκαρ που έγινε γκολ, αλλά ο καριόλης το'πνιξε, και-καλά-φάουλ. Ναι, καλά...

μαραντόνα #2

Έπαιξε, νίκησε, κατούρησε, έχασε. Η ανάλυση εντόπισε εφεδρίνη και ο Μαραντόνα τελείωσε με άσχημο τρόπο το Παγκόσμιο Κύπελλο του '94. Η εφεδρίνη, που δε θεωρείται απαγορευμένη τονωτική ουσία στον επαγγελματικό αθλητισμό των ΗΠΑ, αλλά και πολλών άλλων χωρών, απαγορεύεται ωστόσο στις διεθνείς διοργανώσεις.

Προκλήθηκε γενική κατάπληξη και σκάνδαλο. Οι βροντές της καταδίκης ξεκούφαναν όλο τον κόσμο, αλλά, καλώς ή κακώς, ακούστηκαν μερικές φωνές υποστήριξης προς το αποκαθηλωμένο είδωλο. Και όχι μόνο στην εμβρόντητη και πονεμένη Αργεντινή, αλλά και σε τόπους τόσο μακρινούς όπως το Μπαγκλαντές, όπου μια μαζική και θορυβώδης διαδήλωση στους δρόμους κατήγγειλε τη FIFA και απαίτησε την επιστροφή του αποκλεισθέντος. Στο κάτω κάτω της γραφής, ήταν εύκολο να τον δικάσουν και να τον καταδικάσουν, αλλά δεν ήταν τόσο εύκολο να ξεχάσουν ότι ο Μαραντόνα υπέπιπτε επί χρόνια στο αμάρτημα να είναι ο καλύτερος στο να καταγγέλει με στεντόρεια φωνή πράγματα για τα οποία η εξουσία απαιτεί σιωπή, και στο έγκλημα να παίζει ζερβά, πράγμα που, σύμφωνα με το Μικρό Εικονογραφημένο Λαρούς, σημαίνει "με το αριστερό", αλλά σημαίνει επίσης και "αντίθετα απ'ό,τι πρέπει να γίνει".

Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα ποτέ δεν είχε χρησιμοποιήσει διεγερτικές ουσίες στις παραμονές ποδοσφαιρικού αγώνα για να αυξήσει τις δυνάμεις του. Είναι αλήθεια ότι είχε μπλέξει με την κοκαϊνη, αλλά ντοπαρόταν στις θλιβερές εκδηλώσεις, όταν ήταν ήδη στριμωγμένος από τη δόξα και δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς τη φήμη, η οποία δεν τον άφηνε να ζήσει. Έπαιζε καλύτερα από όλους παρά τη χρήση της κοκαϊνης και όχι χάρη σε αυτή.

Αυτός συνθλιβόταν από το βάρος της ίδιας του της προσωπικότητας. Είχε προβλήματα στη σπονδυλική στήλη από τη μέρα που το πλήθος φώναξε για πρώτη φορά το όνομά του. Ο Μαραντόντα κουβαλούσε ένα φορτίο το οποίο ονομαζόταν Μαραντόνα και του τσάκιζε την πλάτη. Το κορμί του ήταν μια χαρακτηριστική παρομοίωση αυτού που του συνέβαινε: του πονούσαν τα πόδια του, δεν μπορούσε να κοιμηθεί χωρίς να πάρει χαπάκια. Δεν είχε χάσει τον καιρό του να προβληματίζεται για την ευθύνη να εργάζεται κανείς στα γήπεδα ως θεός, αλλά από την πρώτη στιγμή κατάλαβε ότι ήταν αδύνατο να σταματήσει να το κάνει. "Έχω ανάγκη το ότι με έχουν ανάγκη", εξομολογήθηκε όταν είχε πια κάμποσα χρόνια το φωτοστέφανο πάνω στο κεφάλι, ζώντας την τυραννία της υπεράνθρωπης αποδοτικότητας, μπουκωμένος στην κορτιζόνη, στα παυσίπονα και στις αποθεώσεις, καταδιωκόμενος από τις απαιτήσεις των πιστών του και το μίσως αυτών που είχε ενοχλήσει.

Η ικανοποίηση του γκρεμίσματος των ειδώλων είναι ευθέως ανάλογη της ανάγκης δημιουργίας τους. Στην Ισπανία, όταν τον τραυμάτισε ο Γκοϊκοετσέα, χτυπώντας τον από πίσω, και ενώ δεν είχε την μπάλα, και τον άφησε για μήνες έξω από τα γήπεδα, δεν έλειψαν οι φανατικοί που χειροκρότησαν το δράστη αυτής της ανθρωποκτονίας εκ προμελέτης, και σε όλο τον κόσμο υπήρξαν άνθρωποι διατεθειμένοι να γιορτάσουν την πτώση αυτού του ξιπασμένου νότιου, που είχε παρεισφρήσει στην κορυφή, αυτού του νεόπλουτου, που είχε ξεφύγει από την πείνα και πρόσφερε στον εαυτό του την πολυτέλεια της αυθάδειας και της ξιπασιάς.

Στη συνέχεια, στη Νάπολι, ο Μαραντόνα έγινε σάντα Μαραντόνα και ο σαν Τζενάρο έγινε σαν Τζεναρμάντο. Στους δρόμους πωλούνταν εικονίσματα της θεότητας με το κοντό παντελονάκι, φωτισμένης από την κορόνα της Παρθένου, ή περιβεβλημένες με το ιερό χιτώνιο που ματώνει κάθε έξι μήνες, και πωλούνταν επίσης φέρετρα των ομάδων της βόρειας Ιταλίας και μπουκαλάκια με τα δάκρυα του Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Τα παιδιά και τα σκυλιά χτενίζονταν και κουρεύονταν όπως ο Μαραντόνα. Κάτω από το άγαλμα του Ντάντε υπήρχε μια μπάλα και ο Τρίτων του συντριβανιού φορούσε τη γαλάζια φανέλα της ομάδας της Νάπολι. Για μισό περίπου αιώνα η ομάδα της πόλης αυτής δεν είχε κερδίσει πρωτάθλημα, μιας πόλης εκτεθειμένης στην οργή του Βεζούβιου και στην αέναη αποτυχία στα ποδοσφαιρικά γήπεδα, και χάρη στον Μαραντόνα ο μελαχρινός Νότος είχε επιτέλους κατορθώσει να ταπεινώσει τον λευκό Βορρά, ο οποίος τον μισούσε. Στη μία διοργάνωση μετά την άλλη, στην Ιταλία και στην Ευρώπη, η ομάδα της Νάπολι νικούσε, και κάθε γκολ ήταν μια ιεροσυλία της καθεστηκυίας τάξης και μια ρεβάνς ενάντια στην ιστορία. Στο Μιλάνο μισούσαν τον ένοχο αυτής της προσβολής εκ μέρους των φτωχών, που είχαν φύγει από τη φυσική τους θέση, τον αποκαλούσαν "ζαμπόν με καρούλια". Και όχι μόνο στο Μιλάνο. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του '90 η πλειοψηφία του κοινού αποδοκίμαζε άγρια τον Μαραντόνα κάθε φορά που άγγιζε την μπάλα, και η ήττα της Αργεντινής από τη Γερμανία γιορτάστηκε σαν να ήταν νίκη της Ιταλίας.

Όταν ο Μαραντόνα δήλωσε ότι ήθελε να φύγει από τη Νάπολι, υπήρξαν άνθρωποι που πέταξαν από τα παράθυρα κέρινες κούκλες τρυπημένες με καρφίτσες. Όμηρος μιας πόλης που τον λάτρευε και της Καμόρα, της ντόπιας Μαφία που κυριαρχεί στην πόλη, έπαιζε ενάντια στην καρδιά του, ενάντια στα πόδια του και τότε ξέσαπσε το σκάνδαλο της κοκαϊνης. Ο Μαραντόνα έγινε ξαφνικά "Μαρακόκα", ένας εγκληματίας που είχε κατορθώσει να τον περάσουν για ήρωα.

Αργότερα στο Μπουένος Άιρες η τηλεόραση αναμετέδωσε το δεύτερο ξεκαθάρισμα λογαριασμών: τη σύλληψή του σε ζωντανή αναμετάδοση, σαν να ήταν ποδοσφαιρικός αγώνας, προς τέρψη εκείνων που απολάμβαναν το θέαμα του γυμνού βασιλιά που συλλάμβανε η αστυνομία.

"Είναι άρρωστος", είπαν. "Είναι τελειωμένος". Ο μεσσίας που είχε κληθεί για να λυτρώσει τους Ιταλούς του Νότου από την ιστορική κατάρα ήταν επίσης αυτός που είχε εκδικηθεί την ήττα της Αργεντινής στα νησιά Φόκλαντ, με ένα άκυρο και ένα εκπληκτικό γκολ, που είχαν αφήσει τους Άγγλους να γυροφέρνουν σαν σβούρες για χρόνια. Αλλά την ώρα της πτώσης ο Χρυσός Κοντούλης δεν ήταν τίποτα περισσότερο από έναν απατεώνα, πουτανιάρη και κοκαϊνομανή. Ο Μαραντόνα είχε προδώσει τα παιδιά και είχε ντροπιάσει το άθλημα. Τον θεώρησαν νεκρό.

Αλλά το πτώμα με ένα πήδημα σηκώθηκε. Μόλις έληξε η ποινή του για την κοκαϊνη, ο Μαραντόνα έγινε η αντλία της εθνικής ομάδας της Αργεντινής, που τα έπαιζε όλα για όλα για να προκριθεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο του '94. Χάρη στον Μαραντόνα πέτυχε το στόχο της. Και στο Παγκόσμιο Κύπελλο ο Μαραντόνα ήταν, για άλλη μια φορά, όπως τον παλιό καλό καιρό, ο καλύτερος όλων -και τότε ξέσπασε το σκάνδαλο της εφεδρίνης.

Ο μηχανισμός της εξουσίας τον είχε στο μάτι. Αυτός τους τα έσουρνε έξω από τα δόντια. Αυτή η συμπεριφορά έχει το τίμημά της, η τιμή πληρώνεται τοις μετρητοίς και χωρίς έκπτωση. Και ο ίδιος ο Μαραντόνα τους έκανε δώρο τη δικαιολογία, εξαιτίας αυτής της αυτοκτονικής του τάσης να προσφέρεται στο πιάτο στους πολλούς εχθρούς του και εξαιτίας αυτής της παιδική ανευθυνότητας που τον σπρώχνει να πέσει σε όποια παγίδα του στήσουν.

Οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι που τον κυνηγάνε με τα μικρόφωνά τους του προσάπτουν την αλαζονεία του και τα ξεσπάσματα θυμού του, και τον κατηγορούν ότι μιλάει υπερβολικά. Δεν έχουν άδικο, αλλά δεν είναι αυτό που δεν μπορούν να του συγχωρήσουν, στην πραγματικότητα δεν τους αρέσουν αυτά που λέει μερικές φορές. Αυτός ο κοντός ετοιμόλογος και τσαμπουκάς έχει τη συνήθεια να χτυπάει στα ψηλά. Το 1986 και το 1994, στο Μεξικό και στις ΗΠΑ, κατήγγειλε την πανίσχυρη δικτατορία της τηλεόρασης, που υποχρέωνε τους παίκτες να ξεθεώνονται το μεσημέρι και να τηγανίζονται στον ήλιο, αλλά και σε χίλιες και μία άλλες ευκαιρίες, σε όλη τη διάρκεια της ταραγμένης σταδιοδρομίας του, ο Μαραντόνα είπε πράγματα που τάραξαν το τέλμα. Δεν ήταν ο μοναδικός ατίθασος πδοσφαιριστής, αλλά η φωνή του έδωσε παγκόσμιο συντονισμό στα πιο ανυπόφορα ερωτήματα: Γιατί δε διέπουν το ποδόσφαιρο οι οικουμενικές αρχές του εργατικού δικαίου; Αν είναι φυσιολογικό ο κάθε καλλιτέχνης να γνωρίζει τα κέρδη του σόου που προσφέρει, γιατί οι ποδοσφαιριστές δεν μπορούν να γνωρίζουν τους μυστικούς λογαριασμούς της πλούσιας πολυεθνικής του ποδοσφαίρου; Ο Χαβελάνγκε σωπαίνει, απασχολημένος με άλλες αναγκαιότητες, και ο Γιόζεφ Μπλάτερ, γραφειοκράτης της FIFA, που δεν άγγιξε ποτέ του μπάλα, αλλά κυκλοφορεί με λιμουζίνες των οκτώ μέτρων και με μαύρο οδηγό, περιορίζεται στο σχόλιο:

- Ο τελευταίος αστέρας της Αργεντινής ήταν ο Ντι Στέφανο.

Όταν ο Μαραντόνα αποβλήθηκε επιτέλους από το Παγκόσμιο Κύπελλο του '94, τα γήπεδα έχασαν τον πιο φασαριόζικο απείθαρχο. Έχασαν επίσης έναν εκπληκτικό ποδοσφαιριστή. Ο Μαραντόνα είναι ανεξέλεγκτος όταν μιλάει, αλλά είναι ακόμα περισσότερο ανεξέλγκτος όταν παίζει. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μπορεί να προβλέψει τις διαβολιές αυτού του εφευρέτη εκπλήξεων, που δεν επαναλαμβάνεται ποτέ και ικανοποιείται αποδιοργανώνοντας τους υπολογιστές. Δεν είναι ένας γρήγορος παίκτης, ένα ταυράκι με κοντά πόδια, αλλά έχει τη μπάλα ραμμένη στο πετσί του και έχει μάτια σε όλο του το κορμί. Μπορεί να τελειώσει ένα παιχνίδι με έναν κεραυνό με την πλάτη του γυρισμένη στο τέρμα, ή δίνοντας μια απίθανη πάσα από μακριά, όταν είναι κυκλωμένος από χιλιάδες πόδια αντιπάλων. Και δεν υπάρχει άνθρωπος να τον σταματήσει όταν αρχίζει να τριπλάρει αντιπάλους.

Στο ψυχρό ποδόσφαιρο του τέλους αιώνα μας, που απαιτεί να κερδίζεις και απαγορεύει να απολαμβάνεις το παιχνίδι, ο άνθρωπος αυτός είναι ένας από τους λίγους που αποδεικνύουν ότι η φαντασία μπορεί και αυτή να είναι αποτελεσματική.


[από το ίδιο βιβλίο του Εντουάρντο Γκαλεάνο, βλέπε προπροηγούμενο ποστ]

μαραντόνα #1

'Ζητώ συγγνώμη από τις κυρίες που ακούνε, αλλά όσοι μου ασκούν κριτική όλο αυτό το διάστημα και μου συμπεριφέρθηκαν σαν να είμαι σκουπίδι, τώρα μπορούν να καταπιούν τη γλώσσα τους.
Τον ρουφήξατε και θα συνεχίσετε να τον ρουφάτε!...'

Έμπαινε Ντιέγκο! Ρούφεν λοιπόν...

το ποδόσφαιρο

Η ιστορία του ποδοσφαίρου είναι ένα θλιβερό ταξίδι απόλαυσης και καθήκοντος. Στο βαθμό που το άθλημα έχει βιομηχανοποιηθεί, έχει χαθεί σιγά σιγά η ομορφιά που γεννιέται από τη χαρά που νιώθει κανείς μονάχα γιατί παίζει. Σε αυτόν τον κόσμο του τέλους του αιώνα μας το επαγγελματικό ποδόσφαιρο καταδικάζει ο,τιδήποτε είναι άχρηστο, και είναι άχρηστο ο,τιδήποτε δεν αποφέρει κέρδη. Κανείς δεν κερδίζει από αυτή την τρέλα που κάνει τον άντρα παιδί για λίγο, καθώς παίζει όπως ένα παιδάκι με το τόπι του ή μια γάτα με το μάλλινο κουβάρι. Γίνεται ένας χορευτής που χορεύει με μια μπάλα ελαφριά σαν το παιδικό τόπι που το παίρνει ο αέρας και σαν το κουβάρι που κατρακυλάει παίζοντας χωρίς να ξέρει ότι παίζει, χωρίς σκοπό, χωρίς χρονόμετρο, χωρίς διαιτητή.

Το παιχνίδι έχει μετατραπεί σε θέαμα, με λίγους πρωταγωνιστές και πολλύς θεατές, σε ποδόσφαιρο για κόιταγμα, και το θέαμα έχει μετατραπεί σε μια από τις πιο επικερδείς οικονομικές δραστηριότητες στον κόσμο, δεν οργανώνεται για να γίνει παιχνίδι, αλλά για να αποφευχθεί το παιχνίδι. Οι τεχνοκράτες του επαγγελματικού αθλητισμού επέβαλαν ένα ποδόσφαιρο καθαρής ταχύτητας και πολλής δύναμης, που απεμπολεί την απόλαυση, ατροφεί τη φαντασία και απαγορεύει το θράσος.

Ευτυχώς εμφανίζονται ακόμα στα γήπεδα, μολονότι αυτό συμβαίνει περιστασιακά, μερικοί ξεδιάντροποι βρωμιάρηδες που κάνουν του κεφαλιού τους και διαπράττουν το κακούργημα να τριπλάρουν όλη την αντίπαλη ομάδα, το διαιτητή και το κοινό, μόνο και μόνο για την αγνή απόλαυση του κορμιού που ξεχύνεται στην απαγορευμένη περιπέτεια της ελευθερίας.

[το πρώτο κεφάλαιο από το απολαυστικό βιβλίο του Εντουάρντο Γκαλεάνο 'Τα χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου', εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, 1998]

Μίνι Κουίζ

Δες με προσοχή τα παρακάτω βίντεο και βρες πως ονομάζεται το καθένα από τα παρακάτω αθλήματα!!


α) Ποδόσφαιρο
β) Ποδόσφαιρο
γ) Ποδόσφαιρο
δ) Subbuteo



α) Ποδόσφαιρο
β) Ποδόσφαιρο
γ) Ποδόσφαιρο
δ) Subbuteo



α) Ποδόσφαιρο
β) Ποδόσφαιρο
γ) Ποδόσφαιρο
δ) Subbuteo



α) Ποδόσφαιρο
β) Ποδόσφαιρο
γ) Ποδόσφαιρο
δ) Subbuteo


ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ.

Όσα α, β, γ ή δ και να μάζεψες, το αποτέλεσμα είναι ότι πρέπει να βρούμε άλλες λέξεις για να περιγράφουμε αυτά τα αθλήματα. Δε μπορεί λέγοντας τη λέξη ποδόσφαιρο να εννοούμε όλα τα παραπάνω. Ε, δεν γίνεται, πως να το κάνουμε.

Χτες είδα Λεβαδειακός- Ολυμπιακός.
Σούπερ Θρύλος, που πέταξε άνετα 3 τεμάχια. Φωτιές ο Ζαϊρί, φοβερός ο Όσκαρ Γκονζάλες.
Και σήμερα είδα Chelsea- Liverpool.
Ε, δεν είναι το ίδιο άθλημα ρε παιδιά.

Πράσινο το γήπεδο, δε λέω. Ίδιες λευκές γραμμές. Ίδιοι κανόνες. Μια μπάλα, 11 ποδοσφαιριστές, ένας διαιτητής.

Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι σώνει και καλά πρέπει να χρησιμοποιούμε τη λέξη ποδόσφαιρο σε όλες τις περιπτώσεις.
Κάνω λάθος;

καντονά σταύρο κάν'τονε

...βαλ'του φωτιά και κάφ'τονε.

δις ιζ φούτμπολ, γιατρέ μου

Επειδή γιατρέ Φίλγκουντ, είμαι σίγουρος ότι είσαι ένας από μας και επειδή το βιντέακι ήτο πραγματικά συγκινητικό και ανέσυρε μνήμες και βιώματα στον καθένα (φαντάζομαι), το βάζω εδώ κανονικά όπως του πρέπει, να το δουν οι απανταχού. Και καθαρογραμμένη, όπως της πρέπει, την αφιέρωσή σου:

ένα βίντεο για την πραγματική ουσία του ποδοσφαίρου, για τα συναισθήματα που νιώθαμε μικροί όταν βλέπαμε το τόπι και όταν πρωτοπήγαμε στο γήπεδο, για την ανατριχίλα που νιώθαμε όταν το πλεχτό κουνιόταν από τη στρογγυλή θεά, για όλα αυτά που νιώθαμε τότε και έχουμε μάλλον πολύ καιρό να νιώσουμε...



...απαντώντας βέβαια στην ερώτησή σου: όχι, δεν μιλάμε για ποδόσφαιρο σήμερα. Εδώ λέμε καμιά μαλακία για το γαύρο, για τη φάση, για το σουμπούτεο, καλή καρδιά βρε αδερφέ, ξέρεις... Αλλιώς, θα πρέπει να το ψάξουμε από τις βασικές του αρχές και κατ'αρχήν να βρούμε διαφορετικές λέξεις για να περιγράφουμε το άθλημα που παίζει ο Μέσι και εκείνο που παίζει ο Λεβαδειακός φερ'ειπείν.

Κατεβάνω φουλ Επίθεσις

Πρώτο, Σαββάτο με Λεβαδειά... Βάνω τέσσερους μπαλαδόρους μπροστά να τους κουράσω να δουμε μπαλίτσα. Έχουμε και λέμε: Αντωνάκης (γκολπόστ, εμπειρία, γοητεία), δεξιά Παντούρου να τα δώσει όλα, αριστερά ο Μπράβο αλάνι από τα λίγα με μανουάλι για τατού στο μπράτσο, στο κέντρο της άμυνας ο Μέλμπεργκ με τον Αβραάμ,απροσπέλαστοι γίγαντες μαντουμαδόροι αλλά βοηθάνε την ανάπτυξη. Κέντρο: Ιέρο από τα παλιά να μασήσει σίδερα με Γιαννάκη Παπαδόπουλο (αν είναι καλά) να πάρει συμμετοχές να μπορέσει να πιάσει στην ομάδα. Αριστερά ο Λεονάρντος με τις κόνγκες του και τα αφρομπήτ του μπας και βγάλει καμιά σέντρα και τους το κολλήσουμε και Δεξιά ο Μαρόκος,σκανκ τσιφτετέλια κι άγιος ο Θεός. Εμπρός το καγκούρι, το Μενίδι ο "λόκος", ο Κωστάκης ο Μήτρογλου να κρατήσει μπάλα να βγάλει τα πιστόλια,Χατ τρικ στο νερό και από πίσω σε ρόλο κρυφού ο Όσκαρ με τη γκάθετη μελέ τέσσερα πάρε-βάλε... Πέντε μηδέν το ματσάκι. Καλώς τα τα παιδιά καλώς τα...

ΡΟΥ-ΡΟΥ-ΡΟΥ-ΦΕΕΕΕΝ

Μεγάλη νύχτα η χθεσινή για το εργατολαϊκό κίνημα... Το εργατικό σωματείο της Εγγλιτέρας, διοικούμενο από τον σύντροφο και παλλινορθωτή της Σοβιετίας, Ρόμαν Αμπραμόβιτς, το καλούμενο και Τσέλση (όπως η κόρη, η φακιδομύτα και κοκκινομάλλα, του προ-πρώην προέδρου των Γιου-Εσ -Έη) πέτυχε μεγάλη νίκη μέσα στο νησί με σκορ μονάχα 0-1... Ο γίγας Ανελκά πλάσαρε υποδειγματικά τον γκολκήπερ Χιώτη (τον ένα από τους δύο) και διαμόρφωσε το τελικό σκορ. Πανηγυρίζουμε, σύντροφοι, την ήττα της εθνικιστικοφασιστικής ομάδας της Μεγαλονήσου, μιας ομάδας που υποστηρίζει την ΕΟΚΑ Β' και ό,τι πιο αντιδραστικό έχει να επιδείξει η Κύπρος στη νεότερη Ιστορία της και που στο φινάλε-φινάλε απαρτίζεται από τα αποφάγια των Χανουμοβάζελων.... Αυτά.

Ο πραγματικός διάλογος Τεν Κάτε με δημοσιογράφους