αρχή messi τέλος

Κανονικά, σήμερα έπρεπε να γράφω σεντόνια με διθύραμβους και σάλια γι αυτή τη μορφή που ακούει στο όνομα Λίονελ Μέσι. Με πρόλαβαν βλέπεις Τζόνη μου και Μπανανιό μου όλοι οι γραφιάδες που -ως γνήσιοι ελληνάρες μονομανείς και εμμονικοί- έπεσαν με τα μούτρα στο παιδί, επειδής χτες έκανε αυτό που ξέρει να κάνει για πλάκα. Και λύσσαξαν. Τι Μαραντόνα τόνε βγάλανε, τι μεγαλύτερο παίχτη στον κόσμο και όλων των εποχών και όλα αυτά που, φυσικά, εμείς τα γνωρίζαμε εδώ και δύο χρόνια, αλλά όλοι αυτοί οι ταλαίπωροι ήταν απασχολημένοι να συγκρίνουν και να χρονομετρούν Σισέδες και άλλους μεροκαματιάρηδες. Και τι έκανε δηλαδή χτες ο Λίο; Είδε ότι λείπουν οι φίλοι του, ανέβηκε πιο ψηλά για να μην μπλέκει με τα τσουτσέκια και τους ποδοκόφτες του κέντρου και αποφάσισε να ξεφτιλίσει (επιτέλους!) το απολιθωμένο ποδόσφαιρο του Βενγκέρ, που ένα σύστημα έχει και καμία εναλλακτική κι όποιος ψαρώσει. Ούτε Μέσι προβλέπει για αντίπαλο, ούτε καν Ντάνι Άλβες. Στην ποδοσφαιρική ευφυία (και δύναμη) ενός Πουγιόλ είχε να αντιπαρατάξει έναν κούτσαβλο Φάμπρεγκας, που μια φορά φιλότιμο το λες το παιδί και δουλευταρά, αλλά πολύ λίγος βρε αδερφέ. Στην αναγκαστική αντικατάσταση του Πουγιόλ στο δεύτερο ματς, ο Αρσέν Λουπέν Βενγκέρ απάντησε με άλλη έμπνευση από το φαρμακείο, κάποιον Ροζίτσκι, που απλά μου θύμισε τη σαβούρα της panini που μου έπεφτε διπλότριπλη στο περασμένο Γιούρο. Για να μη σχολιάσω αυτό το βραζιλιάνικο παράπηγμα, την ποδοσφαιρική φαβέλα που οι φίλοι φωνάζουν Ντενίλσον.

Και έτσι, εν μία νυκτί, ο Μέσι έγινε Ντιέγκο Αρμάντο. "Ούτε σε χίλια χρόνια δεν φτάνω τον Μαραντόνα" είχε δηλώσει ο Λίο κάποτε. Σιγά. Στα sport24 όλου του κόσμου -και κυρίως τα δικά μας- οι διάφοροι Πανουτσοκαρπετόπουλοι ξέρουν καλύτερα. Ψαρώνουν με τις ντρίμπλες, τα χατ τρικ, τα εργομετρικά και τα νούμερα του Κώστα Γαλάνη. Και νομίζουν πως αυτοί είναι που θα δικαιώσουν τον επόμενο Μαραντόνα. Και δεν ξέρουν -άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι- ότι ο Ντιέγκο έγινε σε πείσμα τους και σε κόντρα με αυτή τους τη βλακεία, την περιφερόμενη και ως γνώση και εξειδίκευση. Θα τους δούμε βέβαια στο πρώτο στραβοπάτημα του Λίονελ, σε καμιά περίπτωση ντόπας, σε καμιά δήλωση υποστήριξης σε λαθρομετανάστες που μπορεί να κάνει, σε καμιά μπουνιά που μπορεί να φάει κανάς διαιτητάκος ή άλλος υπαλληλίσκος του Μπλάτερ. Όχι ότι έχει δώσει τέτοια δείγματα ο Λίο. Οι άλλοι όμως που λέω, μόνο τέτοια μας δίνουν. Έτσι ρημάξανε τον Καντονά, τον Μπεστ, το Δεληκάρη, τον Γεωργακόπουλο, τον Φαν Μπάστεν, τον Φάουλερ κι άλλους κι άλλους. Ούτε από Μαραντόνα κατάλαβαν ποτέ τους, ούτε από Μέσι. Αυτό που τους λείπει κυνηγάνε - το κάνουν εικόνισμα και το προσκυνάνε. Σε κάθε ξινή ή άσχημη γκόμενα που τους τυχαίνει, χρειάζονται ένα ντιβιντί της Τζούλιας για να ισιώσουν.