η ζωή τραβάει την ανηφόρα

Αν θες να έχεις έναν ήσυχο θάνατο, ας πούμε από εξαντλητική βαρεμάρα, μπορείς να κάτσεις σπίτι ολο το βράδι και να ακούσεις μαγνητοσκοπημένες μεταδόσεις του Βερνίκου, όπου ακόμα και η έννοια του κλισέ βαριέται τη ζωή της από το πέρα-δώθε στα χείλη του κάθε άμπαλου βλάχου και απηυδισμένη κάνει διάλειμμα για διαφημίσεις. Όταν όμως σταματάει ακόμα και το κλισέ, αρχίζουν οι μαλακίες -γύρω από τις οποίες έχει στηθεί τα τελευταία χρόνια ένας άτυπος διαγωνισμός μεταξύ των σπορτοκαστέρων, ο οποίος μάλιστα χαρακτηρίζεται από εξέχουσα ανταγωνιστικότητα.

Μπορείς, επίσης, να διαβάσεις τη συνέντευξη του Αλέξη Τζόρβα στα Νέα, όπου μαλακία και κλισέ δίνουν πραγματική μάχη, με βέβαιο αποτέλεσμα ένα γρήγορο πλην ανήσυχο ύπνο κάπου στα μισά, αλλά σ'αυτή την περίπτωση δεν θα μάθεις ποτέ ότι οι αγαπημένες του διακοπές είναι στη Μονεμβασιά -εξαίρετο δείγμα σημειωτικής ενός επαγγελματία που όνειρό του είναι η μονιμάτζα, εν προκειμένω τα μουσαντένια ανάπηρα πρωταθλήματα που (θα) αγοράζει για δεκάρες από τον ταλαιπωρημένο Γαύρο ο Πατέρας.

Μπορείς, αν αντέχεις ακόμα, να διαβάσεις και την πραγματική κατάθεση (ίσως και κατάθεση ψυχής) του Γιώργου Καραγκούνη, στην οποία -κάπου ανάμεσα στη χειμαρρώδη ροή κλισέ, μαλακίας, αλλά και ψευτοτσαμπουκά ελληναρά τύπου greek feta- μαθαίνεις ότι "είναι σημαντικό να μπαίνεις μέσα στο γήπεδο και να ξέρεις ότι τουλάχιστον δεν θα σε αδικήσει ο διαιτητής. Όπως συνέβη φέτος". Φέτος που το ήξερες δηλαδή. Και προφανώς κάποιος στο σφύριξε. Άρα ποτέ δεν μας πείραζε η ύπαρξη παράγκας. Μας πείραζε που ήταν αλλουνού.

Ευτυχώς, ζωή δεν είναι μόνο οι μονομανίες και οι λοιπές εμμονικές παθογένειες του νεοέλληνα, ούτε η μιζέρια των play-offs που είναι πιο μίζερα κι από το μίζερα Χ της Λίγκας, ούτε οι δείκτες και τα νούμερα του ΔΝΤ, ούτε η κακή τσοντοκλερί Τζούλιας και Ψινάκη γωνία ως καλλιτεχνικό αντίβαρο στην αδυσώπητη καθημερινότητα. Κοινώς, ζωή δεν είναι μόνο οι βεβαιότητες που αντέχουμε και χωράμε και με αυτές πορευόμαστε στην καθημερινή μαλακία. Η ανταμοιβή της πίστης στο αναπάντεχο και της προσμονής του πραγματικά μεγάλου, μπορεί να είναι αυτό που ζουν από χτες τα αλάνια της Φούλαμ, που στις 12 Μαϊου πλέον έχουν την ευκαιρία της ζωής τους να βγάλουν τη γλώσσα στους Πατέρες και τους Μουρίνιους όλου του κόσμου, που κολλημένοι στους δείκτες, τις τακτικές, τις στρατηγικές και τις λοβιτούρες, ξέχασαν την ουσία και το νόημα του παιχνιδιού και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να τα ξεχάσουμε κι εμείς. Εύχομαι στις 12 Μαϊου να νικήσει το ποδόσφαιρο, ως απάντηση στις βεβαιότητες των στοιχηματζίδων και των Μπλάτερ -που δεν νιώθουν, δεν νιώθουν λέμε. Όχι πως δεν θα υποκλιθώ στην Ατλέτικο του μεγάλου (και αντερεστημέητεντ) Φορλάν, αλλά -πως να το κάνουμε- όσο Γαύρος και να είμαι, κι όσο αντιβάζελος, θα χαιρόμουν ανείπωτα αν η πλατεία της Νέα Σμύρνης καιγόταν επειδή κατέκτησε το νταμπλ η τοπική ομάδα. Οι χαλεποί καιροί που ζούμε ζητάνε, ως αντίβαρο στη σιχαμένη νόρμα, όχι πια την έκπληξη, αλλά κάτι ακόμα σημαντικότερο: την ουσία. Και ουσία δεν είναι τα συστήματα με τα οποία παίρνεις τα αποτελέσματα. Ούτε καν τα ίδια τα αποτελέσματα. Ουσία είναι της ψυχής το παραπάνω, αυτό που θα'κανες έτσι κι αλλιώς, με ή χωρίς χορηγό στη φανέλα, με ή χωρίς συμβόλαιο. Φούλαμ ρε μουνιά.