τα δεύτερα του Πάσχα

Δευτέρα του Πάσχα, αμήχανη μέρα, άχαρη για πολλούς, αφορμή ξεκούρασης και σπαρίλας για άλλους. Κάτι σαν τα Δεύτερα της Άρσεναλ, σύμφωνα με τα τσιμεντένια και δεισιδαίμονα κλισέ των Βερνίκων αυτής της γης, αλλά και των άλλων τζιμανιών που σπορτοκαστάρουν δεξιά κι αριστερά, και καταφέρνουν να μας τη ρίχνουν στο πάτωμα, ενώ βλέπουμε ματσάρες όπως, ας πούμε, το πρώτο ματς μεταξύ Άρσεναλ και Μπάρτσα. Ανάμεσα στα διάφορα βερνίκεια και βερνικωμένα κέρατα του λόγου όπως "η μπάλα δεν θα φτάσει ποτέ στον τάδε" (14 φορές τουλάχιστον κατά τη διάρκεια του αγώνα, αφού δεν υπάρχει άλλη έκφραση να περιγράψει τη λάθος σέντρα), "ο Μέσι περνάει όποιον βρει μπροστά του" (γι αυτό αρκεί μία ντρίμπλα και μια θεαματική προσποίηση ή μόνο το δεύτερο), "ρεσιτάλ διαιτησίας" (όταν απλά δεν έχει ανακαλυφθεί κάποιο μουσαντένιο πέναλτι ή κάτι άλλο κραυγαλέο) και άλλα τέτοια, ακούμε και για την πορεία των φετινών υπερομάδων. Έτσι, μαθαίνουμε ότι η Άρσεναλ φέτος στην Ευρώπα, έχασε μόνο απο τον Ολυμπιακό, αλλά από "τη δεύτερη ομάδα". Απαραίτητη διευκρίνιση φυσικά για να μη χαθεί κάτι από την αίγλη της υπερομάδας, η οποία κανονικά δεν γίνεται να χάνει, δεν έχει ρωγμές, δεν κάνει στραβοπατήματα, αποκλείεται να χάσει φυσιολογικά από έναν ταπεινό Γαυράκο, αποκλείεται να βρει αποτελεσματικότερη ομάδα στο γήπεδο, αποκλείεται να χάσει γενικά από κάποιον κατά τεκμήριο κατώτερο -έστω και αν τα τεκμήρια λένε ότι στα δύο ματς ανα μεταξύ τους, η Άρσεναλ κατάφερε να σημειώσει όλα κι όλα δύο γκολ, ένα εκ των οποίων τρία μέτρα οφσάιντ, όπως επίσης λένε ότι αν η Άρσεναλ κατέβηκε στο ένα με "δεύτερη ομάδα" (λες και το Τσαμπιοσλή είναι Φόρμουλα Ένα, όπου σημειωτέον και εκεί πλέον απαγορεύεται επισήμως η διάκριση πρώτου και δεύτερου οδηγού), ο Γαύρος έπαιζε με μισή ομάδα, όπου πρώτη και δεύτερη δεν έχουν σαφή διαχωριστικά, μιας και όλα τα οδηγεί και τα υπαγορεύει η ανάγκη.

Μιας και περί "δεύτερης ομάδας της Άρσεναλ" ο λόγος, θυμήθηκα εκείνη τη νύχτα του '98, που ο Γαύρος έπαιρνε ηρωικό Χ πρόκρισης μέσα στο Ζάγκρεμπ με την Κροάσια και περνούσε στους 8 του Τσαμπιοσλή, ενώ το Βαζελάκι καθιέρωνε τη γνωστή εντός έδρας ξεφτιλοταρίφα του 1-3 απέναντι στα δεύτερα της (τότε) Άρσεναλ. Αλλά, ξέχασα, τότε ήταν η τρομερή Άρσεναλ, η κραταιά, το θαύμα του Αρσεν Βενγκέρ που δεν χωρίζει την ομάδα σε πρώτη και δεύτερη, που δίνει κάθε χρόνο πέντε παιχτούρες για μεταγραφή αλλά παραμένει δυνατή. Έτσι είναι. Δεν γίνεται να ξεφτίλισαν τον πρέσβη τα δεύτερα. Ο πρέσβης παίζει μόνο με πρώτες ομάδες. Και δεν ξεφτιλίζεται. Απλά στραβοπατάει. Παίρνει διπλά εκτός έδρας (με καμιά στραβοκλωτσιά), αλλά η δύναμη και αξιοπρέπεια της έδρας είναι ακόμα άγνωστες έννοιες για εκείνον. Ίσως γι αυτό να μην έχει και σταθερή έδρα. Στο νοίκι λοιπόν...