το άκουσμα καλών ειδήσεων

Και είπεν η ξινή:
"Η κατάκτηση του Πρωταθλήματος από τον Παναθηναϊκό, την ομάδα του Δήμου Αθηναίων, αποτελεί αφορμή γιορτής για ολόκληρη την πόλη. Στο πρόσωπο του Προέδρου της ΠΑΕ θα ήθελα να διαβιβάσω τα συγχαρητήριά μου για την κατάκτηση του Πρωταθλήματος σε όλο τον κόσμο του Παναθηναϊκού και να ευχηθώ αυτή να είναι η αρχή για το άκουσμα καλών ειδήσεων τόσο για την ομάδα όσο και για την πόλη μας, όπως η ολοκλήρωση του γηπέδου".

Και έδωσεν εντολή να φωταγωγηθεί η Αθήνα. Όχι όλη βέβαια, μόνο κάποιες γωνιές της - μην και φανεί η σαπίλα του ιστορικού κέντρου, του Μεταξουργείου, οι σύριγγες, τα σκουπίδια, τα σκατωμένα πεζοδρόμια που γεννούν μπετόν αρουραίους, οι διάφορες ταμπέλες που φυτρώνουν στις διαδρομές για τους τυφλούς (αλλά και που τυφλός να μην είσαι, γίνεσαι, έτσι και ξεχαστείς για ένα δευτερόλεπτο), όλη αυτή η δυσώδης παρακμή χωρίς προηγούμενο στην οποία η στραβωμένη ξινή έχει καταδικάσει την πόλη που της δόθηκε με την ψήφο των ομοίων της που, φυσικά, δεν μένουν στην Αθήνα... [Και το όμοιοί της δεν αναφέρεται στο θηλυκό πρόσημο, αλλά στο ξινό και στο στραβό].

Και όσο αφορά το Βάζελο, πλέον το γλυκό έδεσε. Μετά τη χούντα των συνταγματαρχαίων, ήρθε κι η χούντα των παρκομιζαδόρων που ισοπεδώνουν δέντρα, λαγκάδια και πλαγιές -μέχρι και το τελευταίο τριφύλλι της Αθήνας θα ξεριζώσουν- να επισημοποιήσουν το παντοτινό στάτους του σημερινού πρωταθλητή, που καμαρώνει για ψυχή (ψυχή πρωταθλητή, φεύ!) τον τσαμπουκά σε κάποιον Τζίγγερ, την κουλτούρα του παραλία με το fiat punto, την κατάθεση στη μπουτίκ ανά τακτά χρονικά διαστήματα, την οπαδική συστοιχία στο πρόσωπο Πρετεντέρηδων και Κακλαμάνηδων, την κλάψα και την αναξιοπρέπεια (και ποδοσφαιρική αναξιοπιστία) των Καραγκούνηδων.

Κing for a day, fool for a lifetime που'λεγαν κι οι Faith No More - οι οποίοι ξανάρχονται στις 13 Ιουλίου, ό,τι κι αν κάνει το καλοκαίρι ο Λέτο. Και αυτό, ναι, είναι άκουσμα καλών ειδήσεων. Άκουσμα λέμε. Την άκουσα ήδη.

ΥΓ. Μιας και έγραψα το όνομά αυτής της Τιτίκας και τη θυμήθηκα, πρόεδρε φέρε πάλι τον Λέτο στην ομάδα, όχι τον Βαλβέρδε. Δύο χρόνια στο Ελλάντα, δύο πρωταθλήματα η τρελοκαμπέρω. Ακόμα και το γούρι του Βάζελου, γαύρικο ήταν...