παρτογαλία

Κι όμως. Αυτός ο κάργα αντιπαθητικός (και όχι και τόσο τροπαιούχος) Μουρίνιος κατάφερε χτες και μίλησε για τη διαιτησία, κατά τη συνέντευξη τύπου. Μετά από το συγκεκριμένο αγώνα με το συγκεκριμένο αντίπαλο, που πιθανώς προδικάζει και συγκεκριμένη εξέλιξη όσο αφορά το ζευγάρι του τελικού (το πιθανώς είναι μια λέξη που αναγκάζομαι να γράψω για λόγους δεοντολογίας - σόρρυ Λίο...). Ξέρει πολύ καλά τι κάνει ο Ζοζέφιος, πιστός στο δόγμα κάθε πορτογάλου προπονηταρά: ό,τι μας λείπει σε ουσία, θα το πάρουμε απ'τα τριγύρω. Και σκέψου τώρα Σάντος, σκέψου Σκολάρι, σκέψου τα πιο απίστευτα ποδοσφαιρικά καραγκιοζιλίκια που αναγκαζόμαστε να βλέπουμε σε μουντιάλ και γιούρο από τους μικρόψυχους πορτογάλους -που, για να λέμε και την αλήθεια, πέρα από έναν Πεσσόα, δεν μπορούν να καυχηθούν για κάτι παραπάνω απ'το να είναι η κλανιά της Ισπανίας. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι εθνικές μας μοίρες στα δημοσιονομικά συμπορεύονται, ούτε επίσης είναι τυχαίο ότι είναι ο μοναδικός αντίπαλος που κερδίσαμε απλά και ξεκάθαρα (και μάλιστα δις), παρ'ότι μας χωρίζουν αρκετά κιλά ποδοσφαιρικής ποιότητας.

Ο Μουρίνιος, λοιπόν, γνωρίζει ότι άγγιξε το μάξιμουμ που μπορούσε να ευχηθεί στο χτεσινό μπαλόνι. Γνώριζε επίσης πως κανείς (τουλάχιστον όχι οι καθηγητές Σπυρόπουλος και Σωτηρακόπουλος) δεν θα σχολίαζε το εξής παράδοξο: πως γίνεται να κατεβάζει μια ομάδα με την πιο σκληροτράχηλη ίσως άμυνα στην Ευρώπη και να μην κιτρινίζεται ούτε ένας παίχτης της (παρά μόνο ανώδυνα ο Ετό για ξεκάρφωμα στα πρώτα δέκα λέπτα), και ενώ η τεχνολογία του ρηπλέη μας προσέφερε χτες ανεπανάληπτες σκηνές σπλάτερ κατηγορίας Ματεράτσι, και επίσης επίσης να πνίγουνται και δύο πεναλτάκια εις βάρος της, χωρίς πολλά πολλά ρηπλέη αυτή τη φορά. [Βέβαια, ο προφεσόρ Σωτηρακόπουλος, βαθύς και εμβριθής βάζελος, έχοντας βιώσει στο πετσί του την αδικία των μπενάλτη, απεφάνθη κατηγορηματικά μόλις είδε λήψη της φάσης τύπου Nova: τίποτα, τίποτα]. Στις μικρές λεπτομέρειες της Ιστορίας, από αυτές που λατρεύω να ανακαλύπτω, φαίνεται πως πάγκος και σφυρίχτρα προέρχονταν από την ίδια χώρα, την κλανιά της Ισπανίας -διαπίστωση που στέλνει στο διάολο τον ντεμέκ ακριβοδίκαιο κανονισμό της Ουέφας που δεν επιτρέπει η καταγωγή του διαιτητή να ταυτίζεται με εκείνη των ομάδων. Τι σημασία έχει άλλωστε... Η Μπάρτσα απέκλεισε μια αγγλική ομάδα που καμάρωνε μόλις έναν άγγλο στη σύνθεσή της (σιγά μην τόνε γράψω με κεφαλαίο) και έναν γάλλο στον πάγκο, και τώρα αντιμετωπίζει την περίπτωση αποκλεισμού από μια ιταλική ομάδα στην οποία δεν παίζει κανένας ιταλός και προπονείται από έναν πορτογάλο.

Ο Μουρίνιος γνωρίζει ότι την Τετάρτη στο Καμπ Νου θα περάσει δύσκολες ώρες, όπως το γνωρίζει κι ο Μπαλοτέλης κι ο Μαϊκόν κι όλοι αυτοί που αμά τη προφορά και μόνο των ονομάτων τους χτες έκαναν τον Χρήστο και τον Αλέξη να χύνουν κυριολεκτικά. Γνωρίζει πως δεν θα έχει Μπεγκερένσα ή κάποιο άλλο πορτογαλικό υπόθετο με σφυρίχτρα για να μπορεί να τα μιλήσει, να τονε καλέσει και στο δείπνο στο ξενοδοχείο βρε αδερφέ, και ότι θα πρέπει όχι μόνο να υπερβάλλει εαυτόν (και αλλήλους), αλλά να μοντάρει μια Ίντερ με Ρονάλντο, Βιέρι, Κανού και Αντριάνο μαζί. Οπότε μπούρδου μπούρδου αμέσως μετά τη λήξη του θριάμβου και φτιάχνουμε κλίμα για όλη τη βδομάδα και τα επόμενα 90 (;) λεπτά. Όπως είχε κάνει τότε με το ταλαίπωρο Φρισκ, ο οποίος αναγκάστηκε να κρεμάσει τη σφυρίχτρα του, μετά από τα απειλητικά για τη ζωή του τερτίπια των χουλιγκάνων του Στάμφορντ. Και στον επαναληπτικό ο Κολίνα έσφαζε με το γάντι (ακριβοδίκαιος γαρ) τους Καταλανούς, ώσπου σε μια φάση χρειάστηκε να σφάξει με μπαλτά και χωρίς γάντι. Αλλά και μια άλλη φορά, απέναντι πάλι στον Μέσι και στον Ράικαρντ, που του γύρισε μπούμερανγκ από τον πιο-Γερμανό-δεν-γίνεται Μάρκους Μερκ, ο οποίος χάρισε ένα εξωπραγματικό πέναλτι (που χαράμισε ο Λάμπαρντ), ένα υπέροχο αναμνηστικό για να το βάλει στο γκώλο του ο μικρόψυχος πορτογάλος. Μούγκα όμως τότε για τη διαιτησία. Ίσως γι αυτό έλειπε το απαραίτητο κλίμα (και πάθος) στον επαναληπτικό του Καμπ Νου.

Η εικόνα μου είναι γνωστή. Είναι σαν να βλέπω μπροστά μου τον τιποτένιο συνδικαλιστή καθεστηκυίας παράταξης στο πανεπιστήμιο, που έπαιρνε τους βαθμούς με το μπούρου μπούρου και τις καταγγελίες, οι οποίες πλέον είχαν γίνει ο φόβος και ο τρόμος των προφεσόρων που δεν τολμούσαν να κόψουν αυτούς τους υπανάπτυκτους -άνθρωποι κάτω από τη βάση anyway. Και ενώ εμείς σκιζόμασταν για έναν πραγματικό βαθμό. Όσο όμως αυτοί περνούσαν τη βάση, όντας τιποτένιοι -αλλά και ακριβώς επειδή φέρονταν τιποτένια- εμείς αναζητούσαμε στιγμές Μέσι, στιγμές Ινιέστα, στιγμές Τσάβι, στιγμές μεγαλείου. Αντί να τριγυρνάμε στους διαδρόμους και να εκπαιδευόμαστε στις λοβιτούρες μέσα σε βρωμερά και ανήλιαγα γραφεία, απολαμβάναμε τον ήλιο, τις γκόμενες, το φραπέ και την καλή ζωή. Και κανά σινεμά που και που.