Ιωαννίδης της Λωραίνης

Άμα τα λέω εγώ, με λέτε γραφικό. Γιατί δεν τα λέτε, δεν τα γράφετε, που λέει κι ο Μουστάκιας, αλλά ευτυχώς τα λένε στη Βαρκελώνη. Γκρινιάρηδες Ισπανοί θα πεις. Πολύ βαριά το πήρα θα πεις. Το ότι η διαιτησία του παρτογάλου προχθές, όμως, βεβαίωνε προσωπική συμπάθεια προς κάποιον άλλο παρτογάλο σηκώνει αμφισβήτηση γαμώ την Ουέφα μου γαμώ;
Διάβασε κι αυτό λοιπόν.

Στο contra διαβάζω ένα διθύραμβο για το "μεγαλύτερο προπονητή στον κόσμο" (μπλιαξ), όπου η διαλεκτική σκέψη του σύγχρονου ανθρώπου, αλλά και ο λόγος περί της μεθόδου όπως τον δίδαξε ο γερο-Καρτέσης, δίνουν ρέστα: "Ναι τα κατάφερε, ήταν τυχερός, υπήρξαν συγκυρίες, δέχθηκε αφόρητη πίεση στα τελευταία λεπτά, οι διαιτητές ενδεχομένως να του χαρίστηκαν και ο Μπαλοτέλι να τον τρέλανε, όμως όλοι υποκλινόμαστε στη σκέψη, τη διορατικότητα και την αποτελεσματικότητα του ταλαντούχου κύριου Μουρίνιο. Ήταν από τις ελάχιστες φορές που ο Πορτογάλος τεχνικός δεν προκάλεσε και έδειξε υπέρμετρο σεβασμό στην αξία μιας μεγάλης ομάδας. Είχε τον σκοπό του. Έπιασε στον ύπνο όλους όσοι πίστευαν ότι οι πρωταθλητές Ευρώπης είναι το απόλυτο φαβορί για τον τελικό"
(σιγά με τα μπολντ μάστορα, θα μου βγάλεις κανά μάτι)...

Δηλαδή, αν ΔΕΝ ήταν τυχερός και ΔΕΝ υπήρχαν συγκυρίες (γεγονότα που αμφότερα υπερβαίνουν το μεγαλείο του, εκτός αν το πάμε αστρικά το θέμα), αν η αφόρητη πίεση έφερνε κανά τεμάχιο ή και παραπάνω (γεγονός που πρώτα θα ξεπερνούσε τον Σέζαρ βέβαια), αν οι διαιτητές ΔΕΝ ήτο παρτογάλοι (και όχι απλά "χαρίστηκαν", να τα λέμε λίγο πιο λιανά συνάδελφε...), ποιος θα ήταν ακριβώς ο λόγος για να υποκλιθούμε στη διορατικότητα και αποτελεσματικότητα του Ιωαννίδη της Ευρώπης;

Δεν προκάλεσε, λέει, γιατί είχε το σκοπό του.
Και το βοηθό του. Και το κατενάτσιό του.
Ας πάει και στον τελικό, λοιπόν, αυτός ο Ιωαννίδης. Έτσι κι αλλιώς είναι γεννημένος δεύτερος, όπως κάθε Ιωαννίδης σ'αυτή την πλάση. Πέπε, στείλε μου το τηλέφωνό σου να πάμε για καμιά μπύρα. Έχω το παλιό μάλλον.