η ζωή τραβάει την ανηφόρα

Αν θες να έχεις έναν ήσυχο θάνατο, ας πούμε από εξαντλητική βαρεμάρα, μπορείς να κάτσεις σπίτι ολο το βράδι και να ακούσεις μαγνητοσκοπημένες μεταδόσεις του Βερνίκου, όπου ακόμα και η έννοια του κλισέ βαριέται τη ζωή της από το πέρα-δώθε στα χείλη του κάθε άμπαλου βλάχου και απηυδισμένη κάνει διάλειμμα για διαφημίσεις. Όταν όμως σταματάει ακόμα και το κλισέ, αρχίζουν οι μαλακίες -γύρω από τις οποίες έχει στηθεί τα τελευταία χρόνια ένας άτυπος διαγωνισμός μεταξύ των σπορτοκαστέρων, ο οποίος μάλιστα χαρακτηρίζεται από εξέχουσα ανταγωνιστικότητα.

Μπορείς, επίσης, να διαβάσεις τη συνέντευξη του Αλέξη Τζόρβα στα Νέα, όπου μαλακία και κλισέ δίνουν πραγματική μάχη, με βέβαιο αποτέλεσμα ένα γρήγορο πλην ανήσυχο ύπνο κάπου στα μισά, αλλά σ'αυτή την περίπτωση δεν θα μάθεις ποτέ ότι οι αγαπημένες του διακοπές είναι στη Μονεμβασιά -εξαίρετο δείγμα σημειωτικής ενός επαγγελματία που όνειρό του είναι η μονιμάτζα, εν προκειμένω τα μουσαντένια ανάπηρα πρωταθλήματα που (θα) αγοράζει για δεκάρες από τον ταλαιπωρημένο Γαύρο ο Πατέρας.

Μπορείς, αν αντέχεις ακόμα, να διαβάσεις και την πραγματική κατάθεση (ίσως και κατάθεση ψυχής) του Γιώργου Καραγκούνη, στην οποία -κάπου ανάμεσα στη χειμαρρώδη ροή κλισέ, μαλακίας, αλλά και ψευτοτσαμπουκά ελληναρά τύπου greek feta- μαθαίνεις ότι "είναι σημαντικό να μπαίνεις μέσα στο γήπεδο και να ξέρεις ότι τουλάχιστον δεν θα σε αδικήσει ο διαιτητής. Όπως συνέβη φέτος". Φέτος που το ήξερες δηλαδή. Και προφανώς κάποιος στο σφύριξε. Άρα ποτέ δεν μας πείραζε η ύπαρξη παράγκας. Μας πείραζε που ήταν αλλουνού.

Ευτυχώς, ζωή δεν είναι μόνο οι μονομανίες και οι λοιπές εμμονικές παθογένειες του νεοέλληνα, ούτε η μιζέρια των play-offs που είναι πιο μίζερα κι από το μίζερα Χ της Λίγκας, ούτε οι δείκτες και τα νούμερα του ΔΝΤ, ούτε η κακή τσοντοκλερί Τζούλιας και Ψινάκη γωνία ως καλλιτεχνικό αντίβαρο στην αδυσώπητη καθημερινότητα. Κοινώς, ζωή δεν είναι μόνο οι βεβαιότητες που αντέχουμε και χωράμε και με αυτές πορευόμαστε στην καθημερινή μαλακία. Η ανταμοιβή της πίστης στο αναπάντεχο και της προσμονής του πραγματικά μεγάλου, μπορεί να είναι αυτό που ζουν από χτες τα αλάνια της Φούλαμ, που στις 12 Μαϊου πλέον έχουν την ευκαιρία της ζωής τους να βγάλουν τη γλώσσα στους Πατέρες και τους Μουρίνιους όλου του κόσμου, που κολλημένοι στους δείκτες, τις τακτικές, τις στρατηγικές και τις λοβιτούρες, ξέχασαν την ουσία και το νόημα του παιχνιδιού και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να τα ξεχάσουμε κι εμείς. Εύχομαι στις 12 Μαϊου να νικήσει το ποδόσφαιρο, ως απάντηση στις βεβαιότητες των στοιχηματζίδων και των Μπλάτερ -που δεν νιώθουν, δεν νιώθουν λέμε. Όχι πως δεν θα υποκλιθώ στην Ατλέτικο του μεγάλου (και αντερεστημέητεντ) Φορλάν, αλλά -πως να το κάνουμε- όσο Γαύρος και να είμαι, κι όσο αντιβάζελος, θα χαιρόμουν ανείπωτα αν η πλατεία της Νέα Σμύρνης καιγόταν επειδή κατέκτησε το νταμπλ η τοπική ομάδα. Οι χαλεποί καιροί που ζούμε ζητάνε, ως αντίβαρο στη σιχαμένη νόρμα, όχι πια την έκπληξη, αλλά κάτι ακόμα σημαντικότερο: την ουσία. Και ουσία δεν είναι τα συστήματα με τα οποία παίρνεις τα αποτελέσματα. Ούτε καν τα ίδια τα αποτελέσματα. Ουσία είναι της ψυχής το παραπάνω, αυτό που θα'κανες έτσι κι αλλιώς, με ή χωρίς χορηγό στη φανέλα, με ή χωρίς συμβόλαιο. Φούλαμ ρε μουνιά.

the day football died

Θυμάμαι σε μια συναυλία των Χειμερινών Κολυμβητών, τον Αργύρη Μπακιρτζή να αφιερώνει στο Ζορζ Νταλαρά -χωρίς να αναφέρει το όνομα αυτού του Μουρίνιο του ελληνικού τραγουδιού- ένα τσιτάτο του Ιουλίου Βερν, το οποίο πάνω-κάτω έλεγε πως οι άνθρωποι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: στους κανονικούς, τους καθημερινούς που ξέρουμε, που γελάνε, κλαίνε, λυπούνται, χαίρονται τη ζωή τους και όλα αυτά τα καθημερινά και σε εκείνους που έχουν στόχους. Μετά από καιρό συνέδεσα την ιστορία αυτή -καθώς και τα πρόσωπα- με το στίχο των Λοστ Μπόντις 'στ'αρχίδια μας οι έξυπνοι που πάνε ψηλά'. Όπως καταλαβαίνετε, μόλις τελείωσε ο πρόλογός μου για την πραγματεία περί του μεγαλύτερου προπονητή στον κόσμο (sic) -πιστός στους κανόνες και την αισθητική της έκθεσης ιδεών, όπως μου τους έμαθε η αγαπημένη μου δασκάλα.

Σε προηγούμενο ποστ αδικούσα τον Ιωαννίδη, μετατρέποντας το επίθετό του σε επιθετικό (υπό όλες τις έννοιες) χαρακτηρισμό, για χάρη ένος ξιπασμένου πορτογάλου, ο οποίος χτες απέδειξε ότι απλά και καθαρά είναι ο μεγαλύτερος Λεμονής του κόσμου -[σωστά το είπε κι ο Μπανανιό, να τα λέμε...]. Ένας Λεμονής που εκβιάζει σαν σφηνόπουτσα την Ιστορία για να στερήσει από τους φιλάθλους όλου του κόσμου το δικαίωμα στη χαρά που μόνο αυτό το παιχνίδι (και η Μπάρτσα) μπορεί και γεννά. Ένας Λεμονής ενάρετος, ικανός, διορατικός, αποτελεσματικός, ψυχωμένος, που όμως καταστρατηγεί όλους τους ηθικούς κώδικες και κανόνες που διέπουν τη φιλοσοφία του παιχνιδιού, που αντιστρέφει τους όρους και ξεκινά από τη λήξη και το αποτέλεσμα, που αν χρειάζεται προς χάρη του αποτελέσματος να ξεφτιλίσει ολόκληρο Ετό μέσα στο Καμπ Νου και να τον βάλει σέντερ μπακ, θα το κάνει χωρίς δισταγμό, ξεφτιλίζοντας παράλληλα και τους ρόλους και τις θέσεις και το νόημα τελικά της 11άδας, που δεν τον νοιάζει να μένει η ομάδα του με 10, αρκεί αυτοί οι 10 να είναι όλοι μέσα στο τέρμα ως νέο τείχος της ντροπής. Το δόγμα του Βουλγαράκη πλέον χρίζεται και ποδοσφαιρική αρετή: το νόμιμο είναι το ηθικό.

Φυσικά. Πουθενά δεν απαγορεύεται να βρίσκονται δέκα παίχτες στη μεγάλη περιοχή, όπως δεν απαγορεύεται να σφαδάζεις από τους πόνους για δύο λεπτά και να διακόπτεις κάθε φάση -γαμώντας ρυθμό, ποιότητα και ροή, απλά και μόνο για να σπάσεις τα νεύρα του αντιπάλου, του μόνου πραγματικά ικανού. Δεν απαγορεύονται τα καραγκιοζιλίκια στον πάγκο ούτε το πούλημα κάθε επίθεσης (με σκανδαλωδώς χοντροκομμένο τρόπο) απλά και μόνο για να μην ανοίξει η άμυνα ή μείνεις εκτεθειμένος σε πιθανή αντεπίθεση. Επίσης, δεν απαγορεύονται τα φτηνά κολπάκια πριν την έναρξη του αγώνα, όπως το να αλλάζεις τελευταία στιγμή στην εντεκάδα τον Πάντεφ με -οποία έκπληξις!- αμυντικό φονιά -και το αμυντικός σχήμα λόγου...

Στην κρίσιμη ώρα, ο χαζούλιακας Πέπε επέμενε ποδοσφαιρικά. Δεν τραβάει ο Ζλάταν, ρίχνει Μπόγιαν και παραλίγο να τους κλείσει το σπίτι -που το έκλεισε δηλαδή, αλλά εκεί κάποιος ανακάλυψε χέρι του Γιάγια, που δεν θα σφύριζε ούτε ο Πατέρας απ'το κότερο. Αλλάζει την τράπουλα με Μάξουελ και Χεφρέν, αδιαφορώντας για το ρίσκο και την ενδεχόμενη καζούρα από τους Καταλανούς και χαμογελώντας περήφανα με τη μικροψυχία του πορτογάλου που έκανε αλλαγή επιθετικό με επιθετικό απλά και μόνο για να ροκανίσει το χρόνο που θα υπέφερε ο Σέζαρ.

Αν χτες παιζόταν ποδόσφαιρο στο Καμπ Νου, θα είχαμε τη βεβαιότητα ενός έξτρα μαγιάτικου 90λέπτου, στη λήξη του οποίου ο Όλιτς θα ζητούσε αυτόγραφο από τον Μέσι για το νέο του χατ τρικ. Για να νικηθεί αυτή η Μπάρτσα, χρειάστηκαν 2 διαιτητές, 4 επόπτες και όλο το ρόστερ της Ιντερνατσιονάλε (όνομα και πράγμα) μέσα στην περιοχή να μοιράζει κλωτσιές. Εγώ θα θυμάμαι το χτεσινό διωράκι ως τη μεγαλύτερη ποδοσφαιρική τραγωδία μετά από εκείνη του Χέυζελ το '85, η οποία φυσικά δεν ήταν ακριβώς ποδοσφαιρική, αλλά σχετιζόταν με ποδοσφαιρικό αγώνα -περίπου όσο και η ομάδα της Ίντερ χτες. Θα θυμάμαι επίσης ότι ο Γκουαρδιόλα κατέβασε μια ομάδα της οποίας ο στόπερ (ο στόπερ γαμώτο...) μπορεί και γράφει τεμάχιο απίστευτης ομορφιάς σαν το χτεσινό, κάτι που δεν θα κατορθώσει ποτέ η ποδοσφαιρική μπρουταλιτέ της προπονητικής του Μουρίνιο, ακόμα κι αν σηκώσει δεύτερη κούπα στον -πιθανότατα πιο ανιαρό κι από εκείνον του 2003 όπου Μίλαν και Γιουβέντους ταλαιπώρησαν μέχρι σοδομισμού την έννοια ποδόσφαιρο- τελικό της 22ης ημέρας του Μαϊου. Θα θυμάμαι επίσης ότι ως έλλην φορολογούμενος πολίτης κάποια στιγμή οφείλω να αντιδράσω ΚΑΙ ΜΟΝΟ για το γεγονός ότι τσουτσέκια σαν τον Κατσαρό πληρώνονται από όλους μας για να χαβαλεδιάζουν ελαφρά τη καρδία με αυτή τη θρυλική επίπλαστη διάκριση της ποιότητας και του αποτελέσματος. Μπορεί, είπε, να μην παίχτηκε καλό ποδόσφαιρο από την Ίντερ, αλλά το αποτέλεσμα είναι που μετράει. Και ενώ ο Μουρίνιο είχε κατεβάσει ομάδα για άλλο άθλημα και δεν αμφισβητείτο μόνο η αξιακή κρίση περί του καλού, αλλά και η εννοιολογική του ποδοσφαίρου...

Όσο για αυτόν τον αντιπαθή Νταλάρα της προπονητικής, κλείνω -πιστός και πάλι στις διδαχές της μεγάλης δασκάλας μου- με (κάποιους από) τους στίχους του Βάρναλη, από την Παρωδία στο Αν του Κίπλινγκ:

Αν ημπορείς την παλαβή να κάνεις,όταν οι άλλοι
σου κάνουνε το γνωστικό κι όλοι σε λένε φταίχτη, [...]
αν σχωρνάς όλα τα δικά σου, τίποτα των άλλων
κι αν το κακό που πας να κάνεις, δεν το αναβάλλεις
κι αν όσα ψέματα σου λεν με πιότερα απανταίνεις
κι αν να μισείς ευφραίνεσαι κι όσους δεν σε μισούνε [...]
κι αν να στοχάζεσαι μπορείς μονάχα το ιντερέσο
το νικημένο αν παρατάς και πάντα διπλαρώνεις
το νικητή, μα και τους δυο, ξετσίπωτα προδίνεις [...]
αν η καρδιά, τα νεύρα σου κι ο νους σου εν αμαρτίαις
γεράσανε κι όμως εσύ τα στύβεις ν'αποδίδουν,
αν στέκεις πάντα δίβουλος και πάντα σου σκυμμένος
κι αν όταν φωνάζουν οι άλλοι "εμπρός!" εσύ φωνάζεις "πίσω!"
αν στην πλεμπάγια να μιλάει αρνιέται η αρετή σου
κι όταν ζυγώνεις δυνατούς, στα δυο λυγάς τη μέση [...]
αν δεν αφήνεις ευκαιρία κάπου να κακοβάνεις
και μόνο,αν κάνεις το κακό, η ψυχή οσυ γαληνεύει
δικιά σου θα'ναι τούτ'η Γης μ'όλα τα κάλλη που'χει
κ'έξοχος θα'σαι Κύριος, αλλ'Άνθρωπος δε θα'σαι.

το κλαμμένο μουνεί

"Προτιμώ να χάσει η Μπαρτσελόνα, επειδή είμαι παίκτης της Ρεάλ. Θα ήταν καλύτερο να νικήσει η Ίντερ" είπε.

Άσε μας ρε ταλαίπωρο, που σου'χει πάρει τελικό μέχρι και ομάδα με Δέλλα, Καψή και Βρύζα. Κάτσε εκεί με τους λεφτάδες του Φράνκο, μέχρι να καταλάβεις τι σημαίνει ψυχή. Και μάλιστα καταλανική...

Έλα μωρή αρρώστια Ινιέστα δείξ'του(ς) σήμερα. Έστω κι από τον πάγκο.

Ιωαννίδης της Λωραίνης

Άμα τα λέω εγώ, με λέτε γραφικό. Γιατί δεν τα λέτε, δεν τα γράφετε, που λέει κι ο Μουστάκιας, αλλά ευτυχώς τα λένε στη Βαρκελώνη. Γκρινιάρηδες Ισπανοί θα πεις. Πολύ βαριά το πήρα θα πεις. Το ότι η διαιτησία του παρτογάλου προχθές, όμως, βεβαίωνε προσωπική συμπάθεια προς κάποιον άλλο παρτογάλο σηκώνει αμφισβήτηση γαμώ την Ουέφα μου γαμώ;
Διάβασε κι αυτό λοιπόν.

Στο contra διαβάζω ένα διθύραμβο για το "μεγαλύτερο προπονητή στον κόσμο" (μπλιαξ), όπου η διαλεκτική σκέψη του σύγχρονου ανθρώπου, αλλά και ο λόγος περί της μεθόδου όπως τον δίδαξε ο γερο-Καρτέσης, δίνουν ρέστα: "Ναι τα κατάφερε, ήταν τυχερός, υπήρξαν συγκυρίες, δέχθηκε αφόρητη πίεση στα τελευταία λεπτά, οι διαιτητές ενδεχομένως να του χαρίστηκαν και ο Μπαλοτέλι να τον τρέλανε, όμως όλοι υποκλινόμαστε στη σκέψη, τη διορατικότητα και την αποτελεσματικότητα του ταλαντούχου κύριου Μουρίνιο. Ήταν από τις ελάχιστες φορές που ο Πορτογάλος τεχνικός δεν προκάλεσε και έδειξε υπέρμετρο σεβασμό στην αξία μιας μεγάλης ομάδας. Είχε τον σκοπό του. Έπιασε στον ύπνο όλους όσοι πίστευαν ότι οι πρωταθλητές Ευρώπης είναι το απόλυτο φαβορί για τον τελικό"
(σιγά με τα μπολντ μάστορα, θα μου βγάλεις κανά μάτι)...

Δηλαδή, αν ΔΕΝ ήταν τυχερός και ΔΕΝ υπήρχαν συγκυρίες (γεγονότα που αμφότερα υπερβαίνουν το μεγαλείο του, εκτός αν το πάμε αστρικά το θέμα), αν η αφόρητη πίεση έφερνε κανά τεμάχιο ή και παραπάνω (γεγονός που πρώτα θα ξεπερνούσε τον Σέζαρ βέβαια), αν οι διαιτητές ΔΕΝ ήτο παρτογάλοι (και όχι απλά "χαρίστηκαν", να τα λέμε λίγο πιο λιανά συνάδελφε...), ποιος θα ήταν ακριβώς ο λόγος για να υποκλιθούμε στη διορατικότητα και αποτελεσματικότητα του Ιωαννίδη της Ευρώπης;

Δεν προκάλεσε, λέει, γιατί είχε το σκοπό του.
Και το βοηθό του. Και το κατενάτσιό του.
Ας πάει και στον τελικό, λοιπόν, αυτός ο Ιωαννίδης. Έτσι κι αλλιώς είναι γεννημένος δεύτερος, όπως κάθε Ιωαννίδης σ'αυτή την πλάση. Πέπε, στείλε μου το τηλέφωνό σου να πάμε για καμιά μπύρα. Έχω το παλιό μάλλον.

παρτογαλία

Κι όμως. Αυτός ο κάργα αντιπαθητικός (και όχι και τόσο τροπαιούχος) Μουρίνιος κατάφερε χτες και μίλησε για τη διαιτησία, κατά τη συνέντευξη τύπου. Μετά από το συγκεκριμένο αγώνα με το συγκεκριμένο αντίπαλο, που πιθανώς προδικάζει και συγκεκριμένη εξέλιξη όσο αφορά το ζευγάρι του τελικού (το πιθανώς είναι μια λέξη που αναγκάζομαι να γράψω για λόγους δεοντολογίας - σόρρυ Λίο...). Ξέρει πολύ καλά τι κάνει ο Ζοζέφιος, πιστός στο δόγμα κάθε πορτογάλου προπονηταρά: ό,τι μας λείπει σε ουσία, θα το πάρουμε απ'τα τριγύρω. Και σκέψου τώρα Σάντος, σκέψου Σκολάρι, σκέψου τα πιο απίστευτα ποδοσφαιρικά καραγκιοζιλίκια που αναγκαζόμαστε να βλέπουμε σε μουντιάλ και γιούρο από τους μικρόψυχους πορτογάλους -που, για να λέμε και την αλήθεια, πέρα από έναν Πεσσόα, δεν μπορούν να καυχηθούν για κάτι παραπάνω απ'το να είναι η κλανιά της Ισπανίας. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι εθνικές μας μοίρες στα δημοσιονομικά συμπορεύονται, ούτε επίσης είναι τυχαίο ότι είναι ο μοναδικός αντίπαλος που κερδίσαμε απλά και ξεκάθαρα (και μάλιστα δις), παρ'ότι μας χωρίζουν αρκετά κιλά ποδοσφαιρικής ποιότητας.

Ο Μουρίνιος, λοιπόν, γνωρίζει ότι άγγιξε το μάξιμουμ που μπορούσε να ευχηθεί στο χτεσινό μπαλόνι. Γνώριζε επίσης πως κανείς (τουλάχιστον όχι οι καθηγητές Σπυρόπουλος και Σωτηρακόπουλος) δεν θα σχολίαζε το εξής παράδοξο: πως γίνεται να κατεβάζει μια ομάδα με την πιο σκληροτράχηλη ίσως άμυνα στην Ευρώπη και να μην κιτρινίζεται ούτε ένας παίχτης της (παρά μόνο ανώδυνα ο Ετό για ξεκάρφωμα στα πρώτα δέκα λέπτα), και ενώ η τεχνολογία του ρηπλέη μας προσέφερε χτες ανεπανάληπτες σκηνές σπλάτερ κατηγορίας Ματεράτσι, και επίσης επίσης να πνίγουνται και δύο πεναλτάκια εις βάρος της, χωρίς πολλά πολλά ρηπλέη αυτή τη φορά. [Βέβαια, ο προφεσόρ Σωτηρακόπουλος, βαθύς και εμβριθής βάζελος, έχοντας βιώσει στο πετσί του την αδικία των μπενάλτη, απεφάνθη κατηγορηματικά μόλις είδε λήψη της φάσης τύπου Nova: τίποτα, τίποτα]. Στις μικρές λεπτομέρειες της Ιστορίας, από αυτές που λατρεύω να ανακαλύπτω, φαίνεται πως πάγκος και σφυρίχτρα προέρχονταν από την ίδια χώρα, την κλανιά της Ισπανίας -διαπίστωση που στέλνει στο διάολο τον ντεμέκ ακριβοδίκαιο κανονισμό της Ουέφας που δεν επιτρέπει η καταγωγή του διαιτητή να ταυτίζεται με εκείνη των ομάδων. Τι σημασία έχει άλλωστε... Η Μπάρτσα απέκλεισε μια αγγλική ομάδα που καμάρωνε μόλις έναν άγγλο στη σύνθεσή της (σιγά μην τόνε γράψω με κεφαλαίο) και έναν γάλλο στον πάγκο, και τώρα αντιμετωπίζει την περίπτωση αποκλεισμού από μια ιταλική ομάδα στην οποία δεν παίζει κανένας ιταλός και προπονείται από έναν πορτογάλο.

Ο Μουρίνιος γνωρίζει ότι την Τετάρτη στο Καμπ Νου θα περάσει δύσκολες ώρες, όπως το γνωρίζει κι ο Μπαλοτέλης κι ο Μαϊκόν κι όλοι αυτοί που αμά τη προφορά και μόνο των ονομάτων τους χτες έκαναν τον Χρήστο και τον Αλέξη να χύνουν κυριολεκτικά. Γνωρίζει πως δεν θα έχει Μπεγκερένσα ή κάποιο άλλο πορτογαλικό υπόθετο με σφυρίχτρα για να μπορεί να τα μιλήσει, να τονε καλέσει και στο δείπνο στο ξενοδοχείο βρε αδερφέ, και ότι θα πρέπει όχι μόνο να υπερβάλλει εαυτόν (και αλλήλους), αλλά να μοντάρει μια Ίντερ με Ρονάλντο, Βιέρι, Κανού και Αντριάνο μαζί. Οπότε μπούρδου μπούρδου αμέσως μετά τη λήξη του θριάμβου και φτιάχνουμε κλίμα για όλη τη βδομάδα και τα επόμενα 90 (;) λεπτά. Όπως είχε κάνει τότε με το ταλαίπωρο Φρισκ, ο οποίος αναγκάστηκε να κρεμάσει τη σφυρίχτρα του, μετά από τα απειλητικά για τη ζωή του τερτίπια των χουλιγκάνων του Στάμφορντ. Και στον επαναληπτικό ο Κολίνα έσφαζε με το γάντι (ακριβοδίκαιος γαρ) τους Καταλανούς, ώσπου σε μια φάση χρειάστηκε να σφάξει με μπαλτά και χωρίς γάντι. Αλλά και μια άλλη φορά, απέναντι πάλι στον Μέσι και στον Ράικαρντ, που του γύρισε μπούμερανγκ από τον πιο-Γερμανό-δεν-γίνεται Μάρκους Μερκ, ο οποίος χάρισε ένα εξωπραγματικό πέναλτι (που χαράμισε ο Λάμπαρντ), ένα υπέροχο αναμνηστικό για να το βάλει στο γκώλο του ο μικρόψυχος πορτογάλος. Μούγκα όμως τότε για τη διαιτησία. Ίσως γι αυτό έλειπε το απαραίτητο κλίμα (και πάθος) στον επαναληπτικό του Καμπ Νου.

Η εικόνα μου είναι γνωστή. Είναι σαν να βλέπω μπροστά μου τον τιποτένιο συνδικαλιστή καθεστηκυίας παράταξης στο πανεπιστήμιο, που έπαιρνε τους βαθμούς με το μπούρου μπούρου και τις καταγγελίες, οι οποίες πλέον είχαν γίνει ο φόβος και ο τρόμος των προφεσόρων που δεν τολμούσαν να κόψουν αυτούς τους υπανάπτυκτους -άνθρωποι κάτω από τη βάση anyway. Και ενώ εμείς σκιζόμασταν για έναν πραγματικό βαθμό. Όσο όμως αυτοί περνούσαν τη βάση, όντας τιποτένιοι -αλλά και ακριβώς επειδή φέρονταν τιποτένια- εμείς αναζητούσαμε στιγμές Μέσι, στιγμές Ινιέστα, στιγμές Τσάβι, στιγμές μεγαλείου. Αντί να τριγυρνάμε στους διαδρόμους και να εκπαιδευόμαστε στις λοβιτούρες μέσα σε βρωμερά και ανήλιαγα γραφεία, απολαμβάναμε τον ήλιο, τις γκόμενες, το φραπέ και την καλή ζωή. Και κανά σινεμά που και που.

Kyrgiakos X Files

Όταν το καλοκαίρι πήρε ο Σωτήρης Κυργιάκος μεταγραφή στη Λίβερπουλ, κανείς δε μπορούσε να φανταστεί αυτό που θ' ακολουθούσε.
Αψηλό παιδί, μελανούρι, παλικάρι σαν τα κρύα τα νερά και τσαμπουκάς απ' τους λίγους, έπαιζε τόσο καλά στη Λίβερπουλ, που έκανε τους υπεύθυνους της φημισμένης αυτής Αγγλικής ομάδας, να μπουν σε περίεργες σκέψεις.
Γιατί να έχουν μόνο ένα Κυργιάκο, αντί για 2? Έτσι μόλις χτυπήσει ο ένας, να βάζουν τον άλλο. Γιαυτό λοιπόν κατέφυγαν στη λύση της κλωνοποίησης. Κι επειδή η κλωνοποίηση ανθρώπου είναι απαγορευμένη στη Μ. Βρετανία, έβαλαν τον Κυργιάκο σ' ένα αεροπλάνο και πήγαν στα βάθη της Ασίας.
Μέτα λοιπόν, από μια μακρά και επίπονη διαδικασία, γύρισαν στο Λίβερπουλ με το ίδιο αεροπλάνο, αλλά έχοντας μαζί έναν επιπλέον επιβάτη. Τον κλώνο του Σωτήρη Κυργιάκου!

Και όλα πήγαιναν βάση του σχεδίου, μέχρι τη στιγμή που σπάει ο διάολος το ποδάρι του και μαζί μ' αυτόν και ο Sotis, o original. Έτσι λοιπόν, κρύβουν τον τραυματισμό από τους δημοσιογράφους και στο επόμενο κιόλας παιχνίδι, βάζουν τον κλώνο να παίξει στη θέση του. Ο κλώνος όμως ήταν made in China. Δεν είχε γαλουχηθεί με τις αρχές και τις αξίες του Βάζελου, δεν είχε ακούσει τα διδάγματα του Ντούσαν και δεν είχε το ίδιο αντιολυμπιακό μίσος του πραγματικού Κυργιάκου. Μπορεί να είχαν τον ίδιο σωματότυπο, αλλά από κει και πέρα ήταν 2 εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι.
Μετά από λίγες μόνο εμφανίσεις η Λίβερπουλ ήταν έτοιμη να τον στείλει από κει που ήρθε.

Οι Έλληνες δημοσιογράφοι βέβαια δεν είχαν ακούσει γι' αυτή την αλλαγή. Κι επειδή έχουμε και οικονομική κρίση και δε μπορούν οι εφημερίδες να στέλνουν ανθρώπους ως τη γηραιά Αλβιώνα για να καλύπτουν το ρεπορτάζ της Λίβερπουλ, συνέχισαν να γράφουν για τις φοβερές εμφανίσεις του πραγματικού Κυργιάκου χωρίς να έχουν την παραμικρή ιδέα γι' αυτό που είχε συμβεί. Έτσι ενώ ο άνθρωπος σερνόταν στο χορτάρι του Ανφιλντ, οι δικοί μας έγραφαν πως παίζει σούπερ.

Κάπως έτσι εξηγούνται τα δημοσιεύματα των Ελλήνων ότι ο Σωτήρης μας έγινε ήρωας στην Αγγλία και τα δημοσιεύματα των Άγγλων που τον έβαλαν στις 10 χειρότερες μεταγραφές της χρονιάς. Μόνο έτσι.

10 Worst Premier League Transfers Of 2009-10

6 Sotirios Kyrgiakos (Liverpool) - Kyrgiakos became the first ever Greek player to play for Liverpool when he completed a £2m move in August, but it's unlikely they will be heading back to southern Europe any time soon if the defender's performances are anything to go by.

το άκουσμα καλών ειδήσεων

Και είπεν η ξινή:
"Η κατάκτηση του Πρωταθλήματος από τον Παναθηναϊκό, την ομάδα του Δήμου Αθηναίων, αποτελεί αφορμή γιορτής για ολόκληρη την πόλη. Στο πρόσωπο του Προέδρου της ΠΑΕ θα ήθελα να διαβιβάσω τα συγχαρητήριά μου για την κατάκτηση του Πρωταθλήματος σε όλο τον κόσμο του Παναθηναϊκού και να ευχηθώ αυτή να είναι η αρχή για το άκουσμα καλών ειδήσεων τόσο για την ομάδα όσο και για την πόλη μας, όπως η ολοκλήρωση του γηπέδου".

Και έδωσεν εντολή να φωταγωγηθεί η Αθήνα. Όχι όλη βέβαια, μόνο κάποιες γωνιές της - μην και φανεί η σαπίλα του ιστορικού κέντρου, του Μεταξουργείου, οι σύριγγες, τα σκουπίδια, τα σκατωμένα πεζοδρόμια που γεννούν μπετόν αρουραίους, οι διάφορες ταμπέλες που φυτρώνουν στις διαδρομές για τους τυφλούς (αλλά και που τυφλός να μην είσαι, γίνεσαι, έτσι και ξεχαστείς για ένα δευτερόλεπτο), όλη αυτή η δυσώδης παρακμή χωρίς προηγούμενο στην οποία η στραβωμένη ξινή έχει καταδικάσει την πόλη που της δόθηκε με την ψήφο των ομοίων της που, φυσικά, δεν μένουν στην Αθήνα... [Και το όμοιοί της δεν αναφέρεται στο θηλυκό πρόσημο, αλλά στο ξινό και στο στραβό].

Και όσο αφορά το Βάζελο, πλέον το γλυκό έδεσε. Μετά τη χούντα των συνταγματαρχαίων, ήρθε κι η χούντα των παρκομιζαδόρων που ισοπεδώνουν δέντρα, λαγκάδια και πλαγιές -μέχρι και το τελευταίο τριφύλλι της Αθήνας θα ξεριζώσουν- να επισημοποιήσουν το παντοτινό στάτους του σημερινού πρωταθλητή, που καμαρώνει για ψυχή (ψυχή πρωταθλητή, φεύ!) τον τσαμπουκά σε κάποιον Τζίγγερ, την κουλτούρα του παραλία με το fiat punto, την κατάθεση στη μπουτίκ ανά τακτά χρονικά διαστήματα, την οπαδική συστοιχία στο πρόσωπο Πρετεντέρηδων και Κακλαμάνηδων, την κλάψα και την αναξιοπρέπεια (και ποδοσφαιρική αναξιοπιστία) των Καραγκούνηδων.

Κing for a day, fool for a lifetime που'λεγαν κι οι Faith No More - οι οποίοι ξανάρχονται στις 13 Ιουλίου, ό,τι κι αν κάνει το καλοκαίρι ο Λέτο. Και αυτό, ναι, είναι άκουσμα καλών ειδήσεων. Άκουσμα λέμε. Την άκουσα ήδη.

ΥΓ. Μιας και έγραψα το όνομά αυτής της Τιτίκας και τη θυμήθηκα, πρόεδρε φέρε πάλι τον Λέτο στην ομάδα, όχι τον Βαλβέρδε. Δύο χρόνια στο Ελλάντα, δύο πρωταθλήματα η τρελοκαμπέρω. Ακόμα και το γούρι του Βάζελου, γαύρικο ήταν...

αρχή messi τέλος

Κανονικά, σήμερα έπρεπε να γράφω σεντόνια με διθύραμβους και σάλια γι αυτή τη μορφή που ακούει στο όνομα Λίονελ Μέσι. Με πρόλαβαν βλέπεις Τζόνη μου και Μπανανιό μου όλοι οι γραφιάδες που -ως γνήσιοι ελληνάρες μονομανείς και εμμονικοί- έπεσαν με τα μούτρα στο παιδί, επειδής χτες έκανε αυτό που ξέρει να κάνει για πλάκα. Και λύσσαξαν. Τι Μαραντόνα τόνε βγάλανε, τι μεγαλύτερο παίχτη στον κόσμο και όλων των εποχών και όλα αυτά που, φυσικά, εμείς τα γνωρίζαμε εδώ και δύο χρόνια, αλλά όλοι αυτοί οι ταλαίπωροι ήταν απασχολημένοι να συγκρίνουν και να χρονομετρούν Σισέδες και άλλους μεροκαματιάρηδες. Και τι έκανε δηλαδή χτες ο Λίο; Είδε ότι λείπουν οι φίλοι του, ανέβηκε πιο ψηλά για να μην μπλέκει με τα τσουτσέκια και τους ποδοκόφτες του κέντρου και αποφάσισε να ξεφτιλίσει (επιτέλους!) το απολιθωμένο ποδόσφαιρο του Βενγκέρ, που ένα σύστημα έχει και καμία εναλλακτική κι όποιος ψαρώσει. Ούτε Μέσι προβλέπει για αντίπαλο, ούτε καν Ντάνι Άλβες. Στην ποδοσφαιρική ευφυία (και δύναμη) ενός Πουγιόλ είχε να αντιπαρατάξει έναν κούτσαβλο Φάμπρεγκας, που μια φορά φιλότιμο το λες το παιδί και δουλευταρά, αλλά πολύ λίγος βρε αδερφέ. Στην αναγκαστική αντικατάσταση του Πουγιόλ στο δεύτερο ματς, ο Αρσέν Λουπέν Βενγκέρ απάντησε με άλλη έμπνευση από το φαρμακείο, κάποιον Ροζίτσκι, που απλά μου θύμισε τη σαβούρα της panini που μου έπεφτε διπλότριπλη στο περασμένο Γιούρο. Για να μη σχολιάσω αυτό το βραζιλιάνικο παράπηγμα, την ποδοσφαιρική φαβέλα που οι φίλοι φωνάζουν Ντενίλσον.

Και έτσι, εν μία νυκτί, ο Μέσι έγινε Ντιέγκο Αρμάντο. "Ούτε σε χίλια χρόνια δεν φτάνω τον Μαραντόνα" είχε δηλώσει ο Λίο κάποτε. Σιγά. Στα sport24 όλου του κόσμου -και κυρίως τα δικά μας- οι διάφοροι Πανουτσοκαρπετόπουλοι ξέρουν καλύτερα. Ψαρώνουν με τις ντρίμπλες, τα χατ τρικ, τα εργομετρικά και τα νούμερα του Κώστα Γαλάνη. Και νομίζουν πως αυτοί είναι που θα δικαιώσουν τον επόμενο Μαραντόνα. Και δεν ξέρουν -άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι- ότι ο Ντιέγκο έγινε σε πείσμα τους και σε κόντρα με αυτή τους τη βλακεία, την περιφερόμενη και ως γνώση και εξειδίκευση. Θα τους δούμε βέβαια στο πρώτο στραβοπάτημα του Λίονελ, σε καμιά περίπτωση ντόπας, σε καμιά δήλωση υποστήριξης σε λαθρομετανάστες που μπορεί να κάνει, σε καμιά μπουνιά που μπορεί να φάει κανάς διαιτητάκος ή άλλος υπαλληλίσκος του Μπλάτερ. Όχι ότι έχει δώσει τέτοια δείγματα ο Λίο. Οι άλλοι όμως που λέω, μόνο τέτοια μας δίνουν. Έτσι ρημάξανε τον Καντονά, τον Μπεστ, το Δεληκάρη, τον Γεωργακόπουλο, τον Φαν Μπάστεν, τον Φάουλερ κι άλλους κι άλλους. Ούτε από Μαραντόνα κατάλαβαν ποτέ τους, ούτε από Μέσι. Αυτό που τους λείπει κυνηγάνε - το κάνουν εικόνισμα και το προσκυνάνε. Σε κάθε ξινή ή άσχημη γκόμενα που τους τυχαίνει, χρειάζονται ένα ντιβιντί της Τζούλιας για να ισιώσουν.

τα δεύτερα του Πάσχα

Δευτέρα του Πάσχα, αμήχανη μέρα, άχαρη για πολλούς, αφορμή ξεκούρασης και σπαρίλας για άλλους. Κάτι σαν τα Δεύτερα της Άρσεναλ, σύμφωνα με τα τσιμεντένια και δεισιδαίμονα κλισέ των Βερνίκων αυτής της γης, αλλά και των άλλων τζιμανιών που σπορτοκαστάρουν δεξιά κι αριστερά, και καταφέρνουν να μας τη ρίχνουν στο πάτωμα, ενώ βλέπουμε ματσάρες όπως, ας πούμε, το πρώτο ματς μεταξύ Άρσεναλ και Μπάρτσα. Ανάμεσα στα διάφορα βερνίκεια και βερνικωμένα κέρατα του λόγου όπως "η μπάλα δεν θα φτάσει ποτέ στον τάδε" (14 φορές τουλάχιστον κατά τη διάρκεια του αγώνα, αφού δεν υπάρχει άλλη έκφραση να περιγράψει τη λάθος σέντρα), "ο Μέσι περνάει όποιον βρει μπροστά του" (γι αυτό αρκεί μία ντρίμπλα και μια θεαματική προσποίηση ή μόνο το δεύτερο), "ρεσιτάλ διαιτησίας" (όταν απλά δεν έχει ανακαλυφθεί κάποιο μουσαντένιο πέναλτι ή κάτι άλλο κραυγαλέο) και άλλα τέτοια, ακούμε και για την πορεία των φετινών υπερομάδων. Έτσι, μαθαίνουμε ότι η Άρσεναλ φέτος στην Ευρώπα, έχασε μόνο απο τον Ολυμπιακό, αλλά από "τη δεύτερη ομάδα". Απαραίτητη διευκρίνιση φυσικά για να μη χαθεί κάτι από την αίγλη της υπερομάδας, η οποία κανονικά δεν γίνεται να χάνει, δεν έχει ρωγμές, δεν κάνει στραβοπατήματα, αποκλείεται να χάσει φυσιολογικά από έναν ταπεινό Γαυράκο, αποκλείεται να βρει αποτελεσματικότερη ομάδα στο γήπεδο, αποκλείεται να χάσει γενικά από κάποιον κατά τεκμήριο κατώτερο -έστω και αν τα τεκμήρια λένε ότι στα δύο ματς ανα μεταξύ τους, η Άρσεναλ κατάφερε να σημειώσει όλα κι όλα δύο γκολ, ένα εκ των οποίων τρία μέτρα οφσάιντ, όπως επίσης λένε ότι αν η Άρσεναλ κατέβηκε στο ένα με "δεύτερη ομάδα" (λες και το Τσαμπιοσλή είναι Φόρμουλα Ένα, όπου σημειωτέον και εκεί πλέον απαγορεύεται επισήμως η διάκριση πρώτου και δεύτερου οδηγού), ο Γαύρος έπαιζε με μισή ομάδα, όπου πρώτη και δεύτερη δεν έχουν σαφή διαχωριστικά, μιας και όλα τα οδηγεί και τα υπαγορεύει η ανάγκη.

Μιας και περί "δεύτερης ομάδας της Άρσεναλ" ο λόγος, θυμήθηκα εκείνη τη νύχτα του '98, που ο Γαύρος έπαιρνε ηρωικό Χ πρόκρισης μέσα στο Ζάγκρεμπ με την Κροάσια και περνούσε στους 8 του Τσαμπιοσλή, ενώ το Βαζελάκι καθιέρωνε τη γνωστή εντός έδρας ξεφτιλοταρίφα του 1-3 απέναντι στα δεύτερα της (τότε) Άρσεναλ. Αλλά, ξέχασα, τότε ήταν η τρομερή Άρσεναλ, η κραταιά, το θαύμα του Αρσεν Βενγκέρ που δεν χωρίζει την ομάδα σε πρώτη και δεύτερη, που δίνει κάθε χρόνο πέντε παιχτούρες για μεταγραφή αλλά παραμένει δυνατή. Έτσι είναι. Δεν γίνεται να ξεφτίλισαν τον πρέσβη τα δεύτερα. Ο πρέσβης παίζει μόνο με πρώτες ομάδες. Και δεν ξεφτιλίζεται. Απλά στραβοπατάει. Παίρνει διπλά εκτός έδρας (με καμιά στραβοκλωτσιά), αλλά η δύναμη και αξιοπρέπεια της έδρας είναι ακόμα άγνωστες έννοιες για εκείνον. Ίσως γι αυτό να μην έχει και σταθερή έδρα. Στο νοίκι λοιπόν...