gps...για να μας ξανάρθετε...

Στάδιο Καραϊσκάκη
Οδός: Λεωφόρος Βείκου 30
Τ.Κ.: 18547
Πόλη: Πειραιάς
Περιοχή: Φάληρο
Ατμόσφαιρα: Ηλεκτρισμένη
Υγρασία: αν φοράς πράσινα, έχει πολλή

και είπεν ο Τζόρβας...

...ότι αυτά τα πράματα, που συμβαίνουν ΜΟΝΟ με το συγκεκριμένο σύλλογο, τα αεροβόλα και τα πιστόλια, αυτά τα πράματα όλα πάνε το ποδόσφαιρο πεντακόσια χρόνια πίσω. Και έτσι γίνεται μεγάλο κοντράστ ποιότητας με το ποδόσφαιρο που παίζει ο Βάζελος, που είναι αντίστοιχα κάτι εκατοντάδες χρόνια μπροστά. Το λεγόμενο και ποδόσφαιρο ψυχολογίας. Και η τέχνη του να ξεκινάς (πάντα) ένα ματς με λογική και στήσιμο να σταματήσει το κοντέρ στα 2 παθητικό.

Η πλάκα είναι ότι το ποδόσφαιρο ακόμα και πριν πεντακόσια χρόνια πιο συναρπαστικό θα ήταν απ'ό,τι έχει μάθει μέχρι τώρα ο Τζόρβας. Και σίγουρα πιο επιθετικό. Και αν όντως ήταν έτσι, θα είχε πολλή δουλειά κι αυτός και θα'πρεπε να φτύνει αίμα επάνω στη φανέλα. Αλλά έτσι είναι... Άμα τρως από τα έτοιμα, άμα η θέση σου εξασφαλίστηκε για μια μαλακία του Γκαλίνοβιτς, άμα παίζεις με αντίπαλο τον Αστέρα Τρίπολης και την Καβάλα, τότε μπορείς να λες ό,τι θέλεις. Ο Πατέρας να'ναι καλά...

[και ιδού μερικές νοσταλγικές φωτογραφίες του ποδοσφαίρου 500 χρόνια πίσω:

χαρακτηριστικές πόζες τερματοφύλακα της εποχής, με ενισχυμένο κασκέτο προκειμένου να αποφεύγει τις ριπές αεροβόλου στις αναμετρήσεις με συγκεκριμένο σύλλογο

ενδεικτικά ρεπορτάζ από ντέρμπι της εποχής, όπου χανόταν το τόπι -στην κυριολεξία.
και μια όμορφη εικόνα, όπου αστυνομικοί, οπαδοί, παίχτες και παράγοντες -τότες, παλιά...- όλοι αγαπημένοι όλοι μαζί μαζεύονταν και έριχναν κανά τόπι, αντίς να γίνονται επεισόδια που αμαυρώνουν την εικόνα του αθλήματος... τότες, παλιά, που ο κόσμος μοσχοβολούσε γιασεμί κι ο γείτονας με την καλή κουβέντα...]

Μήτρογλου με τη φούρια σου... βάρα τα κουμπούρια σου...

Ο Κωστάκης με καμάρι
που μοσχοβολά θυμάρι
μεσ' στους δρόμους της Αθήνας
έχει εννιά γι' αυτόν ο μήνας
τα κουμπούρια γεμισμένα
τα 'χει πάντα κουμπωμένα
κι όλοι τρέχουν να τον δουν
με καημό και τραγουδούν.

Κωστάκη με τη φούρια σου
βάρα τα κουμπούρια σου
βάρα τα κουμπούρια σου
πανάθεμα τη φούρια σου
Μπαμ και Μπουμ
οι κουμπουριές
φυτεύεις βόλια στις καρδιές.

Απαράτησε τα γίδια
τα σιγκούνια τα στολίδια
στην Αθήνα μάνι-μάνι
έκανε τατού τ'αλάνι
τα κουμπούρια του γεμάτα
τα κουνά π' αναθεμά τα
τα κουνά και περπατάει
κι όλη η Αθήνα τραγουδάει.

Κωστάκη με τη φούρια σου
βάρα τα κουμπούρια σου
βάρα τα κουμπούρια σου
πανάθεμα τη φούρια σου
Μπαμ και Μπουμ
οι κουμπουριές
φυτεύεις βόλια στις καρδιές.

Ρίχνει βόλια η ματιά του
ζηλευτή η καγκουριά του
με τα φρύδια τα γραμμένα
τα κουμπούρια γεμισμένα
ξεχειλά δροσά και νιάτα
ο Κωστάκης, η χωριάτα
με λαχτάρα τον κοιτάζουν
τραγουδούν κι αναστενάζουν

Κωστάκη με τη φούρια σου
βάρα τα κουμπούρια σου
βάρα τα κουμπούρια σου
πανάθεμα τη φούρια σου
Μπαμ και Μπουμ
οι κουμπουριές
φυτεύεις βόλια στις καρδιές.

(Διασκευή των σπουδαίων στίχων της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου)

εντεκάδα αποριών (και τρεις αναγκαστικές αλλαγές)

1. ΚΑΤ'ΑΡΧΗΝ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΕΤΟ;
(α, ναι, τώρα είδα... μόλις μπήκε αλλαγή το παιδί...)

2. Ποια σχολή χορού έχει βγάλει αυτό το παλικάρι, ο Γκάμπριελ;

3. Τι είναι αυτό το CISSE; Είναι κάποια διαφήμιση; Κάποιο μαγαζί; Κάποιο ζαχαροπλαστείο ίσως; Θαρρώ πως το είδα κάπου πάνω σε μια μπλούζα. Τη φορούσε ένας μαυρούλης που δεν μπορούσε να σταυρώσει πάσα και σε κάποια φάση έκανε κάτι σαν επικίνδυνο σουτ το οποίο υποτίθεται πως μας ανησύχησε.

4. Εφ'όσον ο Τζόρβας δεν είναι έτοιμος για μεγάλα ματς, γιατί φοράει τη φανέλα του Παναθηναϊκού;
Η ίδια απορία ισχύει επίσης για τον Γκάμπριελ, τον Βύντρα, τον Κατσουράνη, τον Σαλπιγγίδη, τον Σιμάο, τον Σαριέγκι, τον Χριστοδουλόπουλο και κάτι άλλους με πράσινη φανέλα που δεν πρόλαβα να διαβάσω τα ονόματά τους.

5. Καλέ μου Χενκ, γιατί να κάνεις αλλαγές; Είναι υποχρεωτικές;

6. Ο Βύντρα που το πάει ακριβώς; Τι ακριβώς έχει στο μυαλό του; Μήπως ως άλλος Δανιήλ είναι κι αυτός έτη φωτός μπροστά και κάτι χάνουμε, κάτι δεν καταλαβαίνουμε;

7. Είναι αλήθεια ότι τα 3 δευτερόλεπτα που ζύγιζε την απόφασή του να πραγματοποιήσει (το μοναδικό) σουτ προς την ερυθρόλευκη εστία, μέσα στο Καραϊσκάκη, ήταν από τα πιο ζόρικα στην καριέρα του Σεμπαστιάν Λέτο;

8. Γιατί ο Βάζελος έχει ήδη αποδεχτεί την ήττα του με το που κατεβαίνει στο τερέν; Γιατί να αρχίζει τελικά ένα ματς, του οποίου την έκβαση γνωρίζουμε επακριβώς από πριν, με κάθε λεπτομέρεια, με αποτέλεσμα να ταλαιπωρούνται επαγγελματίες ποδοσφαιριστές, αλλά και να διασύρονται μεροκαματιάρηδες και οικογένειες;

9. Με ποιο σύστημα ακριβώς θα ερχόταν αυτο το ονειρεμένο 2-4, μίστερ Χενκ;

10. Ποιοι μαλάκες έλεγαν ότι ο Όσκαρ είναι τελειωμένος παίχτης;

11. Θα πείτε πολλά ακόμα για τον Ζαϊρί;

12. Πότε θα καταλάβουν οι αγαπητοί μου βάζελοι ότι η δημιουργία Ριζουπόλεων και αυτή η περιφερόμενη κακομοιριά, το μόνο που επιτρέπει στην ταπεινή ομαδούλα τους είναι να κατεβαίνει στο γήπεδο χεσμένη, χωρίς τσαμπουκά, χωρίς ουσία και σχέδιο και να επιτυγχάνει 0 επιθετικό και 2 over παθητικό;

13. Αν ο Γαύρος με μισή ομάδα, με λύσεις ανάγκης, χωρίς επιθετικούς, χωρίς εναλλακτικές, με τρεις αναγκαστικές αλλαγές, και σε ρυθμό προπόνησης, γράφει για πλάκα δύο τεμάχια και το μόνο κρίμα του ήταν ο πολλαπλασιασμός του σκορ... τι ακριβώς περιμένει ο ταλαίπωρος Βάζελος από το πρωτάθλημα;

14. Σαλπιγγίδη, άσ'το αγόρι μου... άσ'το...

ΥΓ. Ευτυχώς, το μπλογκ δεν ασχολείται και με μπάσκετ...

Forza...

Για να μπεις στο κλίμα...

Η νηφαλιότης των Διαιτητών...

Πολύς λόγος γίνεται, τελευταία, για το αν και κατά πόσο είναι νηφάλια η διαιτησία. Διατυπώνονται απόψεις, ένθεν κακείθεν, με ποικίλα επιχειρήματα. Οι διαιτητές είναι άνθρωποι, λένε κάποιοι, και το λάθος που θα κάνουν, αν και όταν το κάνουν, είναι λάθος στο οποίο ο κάθε άνθρωπος μπορεί να υποπέσει. Ας μην τους κατηγορούμε λοιπόν. Υπάρχουν άλλοι, που ισχυρίζονται πως οι διαιτητές αποτελούν μέρος ενός βαθιά διαβρωμένου συστήματος και, επομένως, η οποιαδήποτε παρανόηση, εκ μέρους των, του κανονισμού εμπεριέχει δόλο.

Η άποψη του μπλογκ είναι πως οι διαιτητές, αυτοί οι τελευταίοι εναπομείναντες διανοούμενοι του ποδοσφαίρου, αποτελούν, σε μιαν ανερμάτιστη εποχή, την τελευταία νησίδα αξιοπιστίας και νηφαλιότητας.

Απόδειξη:εδώ

η φύσις του αθλήματος

Εγκαινιάζω δαμέ μια σειρά από ποστ που σκοπό έχουν να επεξηγήσουν στον απλό αναγνώστη -και, γιατί όχι, και στον αδαή- όσο πιο παραστατικά γίνεται, μέσω οπτικοακουστικών παραδειγμάτων, μερικές βασικές έννοιες του ποδοσφαίρου, αλλά και συνήθειες και πρακτικές του επαγγελματικού πρωταθλητισμού, καθώς και τα ήθη και τα έθιμα που διαμορφώνονται μέσα και έξω από τους αγωνιστικούς χώρους. Κάνοντας κλικ επάνω στις λέξεις, μπορείτε να εξερευνήσετε ιδίοις όμμασι τη φύση των εννοιών:

προπόνηση

επόπτης

fair play

εκτέλεση κόρνερ

φίλαθλος

ποιότητα

κόκκινη κάρτα

αυστηρή διαιτησία

ακόμα πιο αυστηρή διαιτησία

ο Γιώργος είναι θετικός κι αυτά που λέει μην τα τρως

Θετικός στον ιό της γρίπης Η1Ν1 βρέθηκε ο αρχηγός των πρασίνων, Γιώργος Καραγκούνης. Αμέσως μετά τη διάγνωση, ο διεθνής άσος έπεσε χάμω στον αγωνιστικό χώρο και άρχισε να σφαδάζει από τους πόνους (αυτοματοποιημένη κίνηση μετά από την εντολή πέσιμο) και να απαιτεί χαρακτηριστικά την κίτρινη κάρτα για τον αντίπαλο που του κόλλησε τον ιό -επίσης αυτοματοποιημένη κίνηση. Ο διαιτητής αρνήθηκε, γεγονός που ήταν αρκετό για τον κ.Πατέρα να τον καταγγείλει ως εγκάθετο της παράγκας των φαρμακοβιομηχάνων και του ιατρικού λόμπι και θιασώτη του φονικού εμβολίου. Στη βραδινή του τηλεοπτική ανάλυση, ο κ.Βαρούχας αρκέστηκε να σχολιάσει λακωνικά πως ο ασθενής με την πράσινη μπλούζα βρίσκεται σε απόσταση άνω του ενός μέτρου από τον αντίπαλό του και ως εκ τούτου δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί παράβαση για μετάδοση του φονικού ιού, εφ'όσον και ο βοηθός επόπτης ιατρός δεν έχει σηκώσει σημαιάκι που να πιστοποιεί κάτι τέτοιο.

Χαρακτηριστική εικόνα συμπτώματος του ιού της γρίπης των χοίρων, (ενώ στη φωτογραφία διακρίνεται και η παραστατική φιγούρα του αντιπάλου που πανηγυρίζει γιατί ο ιός μόλις έχει ξεπαστρέψει άλλον έναν και μάλιστα χωρίς να χρειαστεί στενό μαρκάρισμα).

Για να μην ξεχνάμε την ουσία...

Οι κανόνες του subbuteo στα ελληνικά:http://docs.google.com/Doc?id=dc53kmxx_12fjps64fj

Ψυχή Βαθιά

Με τούτα και με' κείνα το τσίμπησε ο Γαύρος το χηναράκι του...Δεν είναι, βέβαια, να πανηγυρίζει κανείς. Εδώ που τα λέμε αυτή η ομάδα, η Αλκμάαρ ντε, δεν είναι και τίποτα το σπουδαίο. Γύρω-γύρω όλοι, σχέδιο μηδέν, ολίγη από τέχνη, πολλή από ταχύτητα, μηδέν εις το πηλίκον. Κι ο Ολυμπιακός, όμως, πίσω όλοι(ο Κωστάκης μπροστά δεν μετράει), κάποια τέχνη,ολίγη από ταχύτητα, πολλή από ταμπούρι, μηδέν εις το πηλίκον. Σούμα: 0-0...
Καλά, άμα δεν μπορείς να κερδίσεις καλύτερα να μην χάσεις (τό' πε και ο άριστος, για μια ακόμη φορά, Ζεβλάκοφ).Σωστό. Αλλά γιατί δεν μπορούσες να κερδίσεις; Θα μου πεις οι απουσίες, η φυσική κατάσταση, το ρόστερ...Τα ξέρω... Αλλά τέτοια ματς τα κερδίζουνε, με μισο μηδέν, αλλά τα κερδίζουνε. Ιδρώσανε, προσπαθήσανε αλλά έλειπε κάτι. Αυτό το κάτι που ανεβάζει πάντα τον Ολυμπιακό μια κλίμακα πάνω.Έλειπε ο Τσαμπουκάς...Ο Τσαμπουκάς του Καραπιάλη, του Ζιοβάννι (αχ λίγωσα), του Ντάρκο...έστω του Τοροσίδη.
Και διαβάζω στα πρωτοσέλιδα πως εχθές ήταν ο πιο ψυχωμένος Ολυμπιακός, είχε μεγάλο πάθος και τέτοια. Ε όχι κι έτσι ρε παιδιά.
Μην μπερδεύουμε την προσπάθεια, που όντως έγινε, με την ψυχή και την καρδία. Ξέρουμε τι συμβαίνει (και που ελπίζω να συμβεί την Κυριακή) όταν ο Ολυμπιακός καταθέτει στο γκαζόν την ψυχή του και την καρδιά του. Και αυτό εχθές δεν συνέβη...
Αλλά ούτε την ψυχή και την καρδία πρέπει να τις θεωρούμε συνώνυμες...
Αν ήταν έτσι, ο Ντάρκο θα έπαιζε ακόμα μπάλα...(η καρδιά του μπορεί να τον πρόδωσε, η ψυχή του ποτέ)...

Ελλάδα - Γερμανία

Συναρπαστικός ήταν ο αγώνας μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας, με την πρώτη να κάνει την έκπληξη και να κερδίζει 1-0 εκτός έδρας, μ’ ένα γκολ που θα συζητηθεί πολύ. Οι κάμερες δείχνουν ότι ο επιθετικός της ελληνικής ομάδας ήταν σε καθαρή θέση οφσάιντ όμως το σημαιάκι του επόπτη δεν σηκώθηκε ποτέ.
Ο Αρχιμήδης, αν και δεν εντυπωσίασε με την απόδοσή του κατά τη διάρκεια του αγώνα, ήταν αυτός τελικά που με την έμπνευσή του χάρισε τη νίκη στο αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα.

Η “γαλανόλευκοι” παρατάχθηκαν με τους:
Πλάτωνα
Επίκτητο
Αριστοτέλη
Σοφοκλή
Εμπεδοκλή
Πλωτίνο
Επίκουρο
Ηράκλειτο
Δημόκριτο
Σωκράτη
Αρχιμήδη

ενώ ο Μαρτίνος Λούθηρος παρέταξε τους
Leibniz
Kant
Hegel
Schopenhauer(74′ Karl Marx)
Schelling
Beckenbauer
Jaspers
Schlegel
Wittgenstein
Nietzsche
Heidegger

Το μοναδικό γκολ της αναμέτρησης πέτυχε ο Αρχιμήδης στο 91′

Δείτε εδώ τις καλύτερες φάσεις του αγώνα:


UPDATE:

Η αμφισβητούμενη φάση του αγώνα σε ανάλυση Παναγιώτη Βαρούχα:

Καρτέσιος: Λόγος περί της Μεθόδου

Μια βασική οντολογική και γνωσιολογική κατηγορία της ρασιοναλιστικής φιλοσοφίας είναι εκείνη της Μεθόδου. Ο ιδρυτής της νεωτερικής Φιλοσοφίας, ο Ρενάτος Καρτέσιος (Rene Descartes 31 March 1596 – 11 February 1650), τόνισε με εύληπτο και ουσιαστικό τρόπο την σημασία της Μεθόδου σε όλη τη διαδικασία της Νόησης. Η Μέθοδος είναι μια ολόκληρη διανοητική πορεία συλλογισμών, που, αν γίνει σωστά χωρίς χάσματα και παραλείψεις, οδηγεί σε ασφαλή και έγκυρα αποτελέσματα. Συμπυκνώνοντας μια ολόκληρη διαλεκτική παράδοση της Αναγέννησης, η οποία εκφράστηκε από διαπρεπείς διαλεκτικούς φιλοσόφους, όπως ο Λορέντζο Βάλλα (καμία σχέση με τον Σπυράκο το Βάλλα) και ο Πέτρους Ράμους, ο Καρτέσιος ανέδειξε τη σημασία της Μεθόδου σε όλες τις εκφάνσεις του επιστητού. 372 χρόνια μετά τη δημοσίευση του εμβληματικού κειμένου του, Λόγος περί της Μεθόδου, η συμβολή του μεγάλου Γάλλου στοχαστή είναι αδιαμφισβήτητη κάτι που φαίνεται στο βίντεο που ακολουθεί...

(ναι) βία στα γήπεδα

όχι βία στα γήπεδα

παρατεταμένος σεπτέμβρης

Βάζελος. Η ομάδα χαμαιλέων. Η ομάδα δακτύλιος. Η κυκλοθυμική ομάδα.
Τη μία βδομάδα πρέσβης, την επόμενη παρτάλια, την άλλη φύγετε από την ομάδα πουλημένοι παίκτες, την άλλη πάλι πρέσβης, πρώτη αγωνιστική ομάδα τίτλου, τρίτη αγωνιστική ομάδα γκρίνια, πέμπτη αγωνιστική πρέσβης, έκτη αγωνιστική προπονητής υπ'ατμόν και γκρίνια στα αποδυτήρια, ισοπαλία με Καβάλα παλικάρια, νίκη με Πανιώνιο παρτάλια, ενδιάμεσα λίγο πρέσβης, χάνει ο γαύρος άρα ακόμα περισσότερο πρέσβης, νίκη στη Λειβαδειά ίσον τίτλος, στανταράκι.

Το γεγονός ότι εκκρεμούν άλλα είκοσι ματσάκια για να έχει απόδοση το στανταράκι, ούτε λόγος. Το ότι σε καμιά εικοσαριά μερούλες έρχεται το ξεκαθάρισμα της κορυφής να το σημειώσουμε ως λεπτομέρεια κι αυτό (σιγά το ξεκαθάρισμα βέβαια...). Το ότι εκείνη τη μέρα θα παραταχτούν στο τερέν η καλύτερη άμυνα που είχε ποτέ ο Γαύρος -και η καλύτερη στο πρωτάθλημα μέχρι τώρα- με μια από τις πιο αστείες που εμπνεύστηκε ποτέ κάποιος καθήμενος εις τον πάγκον (τολμώ να πω προπονητής), ας το προσπεράσομε και αυτό. Αλλά δεν λες τουλάχιστον, που φέτος στις Πράσινες και στις Ντέρμπι, τα παιδιά στη σύνταξη δουλεύουν με άλλο αέρα βρε παιδί μου;... Έχουν κάτι να γράψουν κάθε Δευτέρα, δεν πα να'ναι μόνο ο Κατσουράνης που τραβάει την ομάδα, δεν πα να'ναι ο επόπτης, σημασία έχει πως βλέπουμε από την κορυφή και στις δύο ψωροκώσταινες, Ελλάδα και Γιουρόπα, και αρκεί για να πηγαίνουμε με χαμόγελο στη δουλειά. Είναι γεγονός. Έχει περάσει ο καιρός και δεν έπεσαν ακόμα τα φύλλα, όπως έχουν συνηθίσει κι αυτοί οι ταλαίπωροι χρόνια τώρα...

giovanni silva da oliveira

Και για να θυμηθούμε λίγες από αυτές τις μαγικές στιγμές...

τσάμπα

Σήμερα έπεσα πάνω σ'αυτό. Στο Θέμη τον Σάλι. Θέμης Σάλις.

Γραφική φιγούρα της ορίτζιναλ εξέδρας. Απέθανε φέτος τον Ιούνη και έτσι τα ελληνικά γήπεδα και η τελετή της Κυριακής έχασαν κάτι ακόμα από την ομορφιά τους, όση δηλαδή είχε μείνει. Και που αυτή η ομορφιά σίγουρα έχει να κάνει με αυτούς και μόνο. Όπως και η Κυριακή ήταν τελετή, γιατί κάτι τέτοιοι ημίτρελοι (ή θεότρελοι) την έκαναν τελετή. Ήταν το πριν, το μετά, ο χαβαλές, το μπούγιο τριγύρω. Και δεν ήταν μόνο ο κυρ-Θέμης. Ήταν ο Αττίλιο, ο Εθνικάρας Ματζουράνης, ο ακούραστος και πανταχού παρών Τζίμης και άλλοι πόσοι. Επώνυμοι, ανώνυμοι. Λαός.

Ήταν και οι σκιές που μιλάνε στο βιβλίο του Χαριτόπουλου.
Η νύχτα που'φυγε ο Μπούκοβι. Κάθε όνομα, μια ιστορία.
Ο Βαρίτης, οι Μελάδες, ο Πέτρος ο Κεφάλας, ο Μιχάλης που τον κλάψανε όλα τα Μανιάτικα. Ο Πειραιάς μιας εποχής. Όπως αποτυπώθηκε στην πίστη του για έναν προπονητή, για τον πατέρα. Για του Μπούκοβι την ομαδάρα. Που μόλις έφυγε, σταμάτησε η συγκοινωνία κάτω απ'το ξενοδοχείο της Καστέλας, ανεμίζανε ασπροκόκκινες σημαίες και κασκόλ, ανάβανε στριμμένες eφημερίδες και κεριά, κι οι πιο μικροί, με δάκρυα στα μάτια φωνάζανε:
Πατέρα! Μη φεύγεις!...

Άλλες εποχές θα πεις. Γραφικός θα πεις. Νοσταλγός και άλλα τέτοια.
Παπάρια νοσταλγός είμαι. Δεν τα έζησα, παρά μόνο είτε από διηγήσεις είτε στη δύση τους, στην παρακμή τους, στην cultοποίησή τους...
Είναι όμως αυτή η μαγιά που χάνεται, αυτός ο κόσμος, αυτό το θυμικό, όχι η αγνότητα -ούτε η αθωότητα- αλλά η καθαρότητα, η καθαρότητα στα βλέμματα, στα συνθήματα, ακόμα και στις αντεγκλήσεις της εξέδρας, ακόμα και στους τσαμπουκάδες. Ξεκάθαρα πράματα. Αυτές οι μικρές γιορτές, αυτές που έκαναν το γήπεδο ναό, που έκαναν το παιχνίδι γιορτή και όχι οργανωμένο ξύλο, συνδέσμους, φονικά ραντεβού, εκπομπές με sms καφρίλας, τσουκαλάδες, χατζηχρήστου και άλλα τέτοια μηδενικά της ανθρώπινης εμπειρίας.

Στη χώρα του υπαρκτού σουρρεαλισμού, στη χώρα που κυκλοφορούν δύο βιβλία για κάποιον Μπούκοβι, καθόμαστε και αναλύουμε πλέον τροχιές της μπάλας, γωνίες λήψης, αμφισβητούμενες φάσεις, πάντα με προφίλ εισαγγελέα και επιστήμονα ταυτόχρονα, ειδικοί, σχολιαστές, μετράνε χιλιόμετρα που διένυσαν κάποιοι Κατσουράνηδες και διάφοροι μοσχοπληρωμένοι Σισέδες, ψωροκώσταινα της γκρίνιας και της άποψης (επί παντός), αλλά και με ευρωπαϊκή περιβολή, Πέτρος Μίχος με κουστούμι και γραβάτα πάντα, "τους ποδοσφαιριστάς" πάντα, Τάκης Γκώνιας πιο μοντέρνο μυαλό, βλέπει μπάλα το παιδί, ξέρει, δικός μας, αναλύει τις φάσεις από μέσα, Βαρούχας μετά για εγκυρότητα, τσουτσέκια Παπαδημητρίου και Κατσαροί που δεν ξέρουν να μιλήσουν -ούτε ραντεβού να κλείσουν και να πουν σωστά την ώρα- καμώνονται πως μπορούν να μας μεταφέρουν την ενέργεια και τον ιδρώτα του ταρτάν ή -ακόμα χειρότερα- νομίζουν πως μπορούν να λένε μικρό τον Φετφατζίδη, γλάστρες παραδίπλα γιατί είναι λάηφσταηλ πλέον να βλέπουν και οι γυναίκες μπάλα, αλλά να βάλουμε και γενικά τη γκόμενα στο παιχνίδι, αφού δεν βλέπουμε μπάλα, ας παίρνουμε λίγο μάτι, φωτομοντέλα, καθηγητές, γραβάτες, ακόμα και ο Λάλας εκπομπή για μπάλα, ένα χάος από φωνές και απόψεις και συστήματα και αναλύσεις, που και που ο ταλαίπωρος ο Γκμοχ να μας θυμίζει κάτι από τα παλιά, αλλά και να μεγαλώνει το χάος με αυτές τις θρυλικές του προτάσεις που αρχίζουν στις 9 και τελειώνουν μετά τις τελευταίες διαφημίσεις, κανάς τριπλοχειρουργημένος παίχτης που σταμάτησε άδοξα τη μπάλα, κανάς Κωστής κανάς Γεωργακόπουλος, διάφοροι υπεράνω, πάντα υπεράνω, πάντα ψύχραιμοι, πάντα comme-il-faut, ποτέ οπαδοί, ποτέ εμπαθείς, ποτέ στιγματισμένοι, ποτέ απρεπείς. Αυτοί κατάντησαν γραφικό τον κάθε κυρ-Θέμη και τους Αλέφαντους, με τους οποίους νομίζουν ότι σπάνε πλάκα. Ο Αλέφαντος, ρε, είναι παλικάρι...

ΥΓ. Ήθελα να γράψω κάτι και για το χτεσινό ματς και τον Γαύρο. Τι να γράψω όμως τώρα; Σωστό στήσιμο, αλλά; Καλός μωρέ ο Μήτρογλου αλλά λίγος; Ο Ντουντού περνάει κρίση το παιδί; Ο Γκαλέτι θα γιάνει ποτέ; Όλα ακούγονται μπαλώματα και δικαιολογίες. Να'βλεπα πραγματική και μεγάλη μπάλα, να το εκτιμούσα. Να σου έγραφα το κατιτίς. Για μπάλα είπαμε είναι το μπλογκ, όχι για το Γαύρο. Όλα τ'άλλα είναι για τους τελειωμένους που παίρνουν στον Γεωργίου να κάνουν το κομμάτι τους. Τσάμπα μαγκιά, τσάμπα μπάλα, Τσάμπα Λιγκ...