skip to main |
skip to sidebar
Παρακολουθώντας χτες το μεγάλο τελικό του υποτιμημένου Γιουρόπα Λιγκ, ο λογισμός μου έτρεχε συνειρμικά στην έννοια του υποτιμημένου -αντερέητεντ που θα'λεγαν και γριές σε κάποια διαφήμιση- αλλά και σε περιπτώσεις υποτιμημένων εννοιών και μεγεθών. Και μια από αυτές, έλαμπε χτες μπροστά στα μάτια μας, ανέβλυζε ποιότητα και πάθος για νίκη, μεγαλείο νικητή και το κουλ του σοβαρού και ικανού επαγγελματία που του επιτρέπει διαύγεια στο 115', να πράξει μόνο αυτό που γίνεται, μόνο εκείνο που είναι εφικτό -τακουνάκι; τακουνάκι, πλασέ με το εξωτερικό; πλασέ με το εξωτερικό- αδιαφορώντας για τα ηλιθιώδη σε βαθμό κακουργήματος κλισέ του κάθε Τσώχου και κάθε Βερινικοκατσαρού, αυτά που με κάποιο σουρεαλιστικό αι βαθιά αντιρεαλιστικό τρόπο διαχωρίζουν ποιότητα και αποτέλεσμα, λες και το αποτέλεσμα δεν είναι προϊόν της διαδικασίας, δεν είναι αντανάκλαση της ποιότητας, δεν είναι το αποκορύφωμα της τεχνικής -της τεχνικής ως παράγοντα που καλείται να αντιπαλέψει ή να συγχρονιστεί με τις άλλες έννοιες και παραμέτρους που διαμορφώνουν το αποτέλεσμα: τη στιγμή, την αναποδιά, τη δύναμη, το φάλτσο σφύριγμα, την κόντρα, τη στραβοκλωτσιά, τη διάθεση, το θυμό, τη συγκυρία, τον Jimmy Jump, τα πάντα όλα. Επιπλέον, το κουλ του επαγγελματία του επιτρέπει να δει ότι δεν είναι παρά ένα παιχνίδι, ότι όλα ένα παιχνίδι είναι, 90 (ή 120) λεπτά μπάλας, μπάλα είναι αυτό που παίζαμε μικροί για να χαβαλεδιάζουμε, για να τρέχουμε, για να ξεφεύγουμε, για να έχουμε περιπέτεια, αλητεία, γκόμενες, νίκες, κοκακόλες, στοιχήματα... Του επιτρέπει επίσης, για να μην πω τον υποχρεώνει, να αναλογίζεται κάθε στιγμή και για 90 (ή 120) λεπτά, ότι είναι πολύ μα πολύ τυχερός -blessed για τις γριάτζες- που μπορεί πλησιάζοντας τα τριάντα του, να υπηρετεί ακόμα το παιδικό πάθος του και αυτό συνάμα να του εξασφαλίζει κάτι περισσότερο από κοκακόλες.
Και το κουλ αυτό δεν το'χε μόνο ο Ντιέγκο Φορλάν. Ο χτεσινός τελικός ήταν μεγάλος, όχι μόνο γιατί μια μεγάλη ομάδα πήρε αυτό για το οποίο πάλεψε για 130 περίπου λεπτά -παλεύοντας λίγο περισσότερο (οριακά περισσότερο, αλλά περισσότερο) ίσως από την αντίπαλό της. Ήταν ένα μεγάλο παιχνίδι, γιατί οι δύο ομάδες στο γήπεδο είχαν κατέβει για να κερδίσουν. Για να παίξουν και να κερδίσουν. Κι όσο αυτονόητο κι αν είναι αυτό, άλλο τόσο σπάνιο είναι να το δεις κανείς σε κάποια ζωντανή αναμετάδοση αγώνα (ή και μαγνητοσκοπημένη). Καμία τακτική, καμία στρατηγική -όπως ονομάζονται συνήθως οι ποδοσφαιροφονικές πονηριές των Μουρίνιων, των Σκολάριδων και των άλλων παρτογάλων- καμία ίντριγκα, κανένα κατενάτσιο. Άμυνες σωστά στημένες και από εκεί και πέρα ανάπτυξη με στόχο το γκολ. Η πάσα ως προϋπόθεση για να φτάσουμε στο γκολ. Το τρέξιμο όχι για το τρέξιμο, αλλά για τη σπιρτόζικη πάσα, για το άνοιγμα του παιχνιδιού, για το γκολ. Δύο ομάδες που κυνηγούσαν το γκολ και όχι να μη φάνε γκολ, που δεν τους ένοιαζε ιδιαίτερα αν το παιχνίδι ανοίξει ή η άμυνα πάει και δυο βήματα πιο μπροστά, που δεν περίμεναν τις γιόμες ως σιγουράτζες, αλλά έπαιζαν στρωτή μπάλα, κάθετη ανάπτυξη, πλαγιοκοπήσεις με ουσία και έμπνευση. Προπονητικά ρεσιτάλ και από τους δύο πάγκους, αλλαγές με νόημα και αποτέλεσμα, με τον Ρόι Χόντγκσον να κερδίζει ελαφρώς σε πόντους απέναντι στον Κίκε Φλόρες, και μόνο για το ευγενικό και γενναιόδωρο χαμόγελό του στη βράβευση του δεύτερου. Αξιοπρέπεια και περηφάνια. Και συνειδητοποίηση της ούτως ή άλλως μεγάλης επιτυχίας του. Τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Και άλλη μια σκέψη για το τέλος, χαζεύοντας το μαγικό τσίμπημα του Φορλάν στο 115' ξανά και ξανά. Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις προσωπικές πορείες να δικαιώνονται παράλληλα με την πορεία μιας ομάδας, να ξεχωρίζουν τα όνειρα και οι επιτυχίες κάποιων, απλά και μόνο επειδή ζήτησαν περισσότερα, επειδή προσπάθησαν και προετοιμάστηκαν για περισσότερα και επειδή μπόρεσαν περισσότερα. Ναι μεν μόνο η ομάδα και το ομαδικό παιχνίδι είναι εκείνα που μπορούν να εξασφαλίσουν στην κάθε μονάδα το δικαίωμα να αναδειχθεί και να ξεχωρίσει, είναι όμως και η κάθε μονάδα που τραβάει την ομάδα προς το άλλο τέρμα, προς το γκολ, προς τη νίκη, προς το παραπάνω, το παραπέρα. Οι νόρμες, οι στρατηγικές, οι κανόνες και η προετοιμασία δεν μπορούν να γράψουν συνταγή για νίκη. Και ο ηγέτης δεν είναι ιεραρχική έννοια, αλλά ρόλος ιστορικός. Χτες ο Φορλάν, πιο πριν ο Τζέραρντ, κάποτε ο Ντιέγκο Αρμάντο. Ο αγώνας (τους) τώρα δικαιώνεται.
Παρακολουθώντας χτες το μεγάλο τελικό του υποτιμημένου Γιουρόπα Λιγκ, ο λογισμός μου έτρεχε συνειρμικά στην έννοια του υποτιμημένου -αντερέητεντ που θα'λεγαν και γριές σε κάποια διαφήμιση- αλλά και σε περιπτώσεις υποτιμημένων εννοιών και μεγεθών. Και μια από αυτές, έλαμπε χτες μπροστά στα μάτια μας, ανέβλυζε ποιότητα και πάθος για νίκη, μεγαλείο νικητή και το κουλ του σοβαρού και ικανού επαγγελματία που του επιτρέπει διαύγεια στο 115', να πράξει μόνο αυτό που γίνεται, μόνο εκείνο που είναι εφικτό -τακουνάκι; τακουνάκι, πλασέ με το εξωτερικό; πλασέ με το εξωτερικό- αδιαφορώντας για τα ηλιθιώδη σε βαθμό κακουργήματος κλισέ του κάθε Τσώχου και κάθε Βερινικοκατσαρού, αυτά που με κάποιο σουρεαλιστικό αι βαθιά αντιρεαλιστικό τρόπο διαχωρίζουν ποιότητα και αποτέλεσμα, λες και το αποτέλεσμα δεν είναι προϊόν της διαδικασίας, δεν είναι αντανάκλαση της ποιότητας, δεν είναι το αποκορύφωμα της τεχνικής -της τεχνικής ως παράγοντα που καλείται να αντιπαλέψει ή να συγχρονιστεί με τις άλλες έννοιες και παραμέτρους που διαμορφώνουν το αποτέλεσμα: τη στιγμή, την αναποδιά, τη δύναμη, το φάλτσο σφύριγμα, την κόντρα, τη στραβοκλωτσιά, τη διάθεση, το θυμό, τη συγκυρία, τον Jimmy Jump, τα πάντα όλα. Επιπλέον, το κουλ του επαγγελματία του επιτρέπει να δει ότι δεν είναι παρά ένα παιχνίδι, ότι όλα ένα παιχνίδι είναι, 90 (ή 120) λεπτά μπάλας, μπάλα είναι αυτό που παίζαμε μικροί για να χαβαλεδιάζουμε, για να τρέχουμε, για να ξεφεύγουμε, για να έχουμε περιπέτεια, αλητεία, γκόμενες, νίκες, κοκακόλες, στοιχήματα... Του επιτρέπει επίσης, για να μην πω τον υποχρεώνει, να αναλογίζεται κάθε στιγμή και για 90 (ή 120) λεπτά, ότι είναι πολύ μα πολύ τυχερός -blessed για τις γριάτζες- που μπορεί πλησιάζοντας τα τριάντα του, να υπηρετεί ακόμα το παιδικό πάθος του και αυτό συνάμα να του εξασφαλίζει κάτι περισσότερο από κοκακόλες.
Και το κουλ αυτό δεν το'χε μόνο ο Ντιέγκο Φορλάν. Ο χτεσινός τελικός ήταν μεγάλος, όχι μόνο γιατί μια μεγάλη ομάδα πήρε αυτό για το οποίο πάλεψε για 130 περίπου λεπτά -παλεύοντας λίγο περισσότερο (οριακά περισσότερο, αλλά περισσότερο) ίσως από την αντίπαλό της. Ήταν ένα μεγάλο παιχνίδι, γιατί οι δύο ομάδες στο γήπεδο είχαν κατέβει για να κερδίσουν. Για να παίξουν και να κερδίσουν. Κι όσο αυτονόητο κι αν είναι αυτό, άλλο τόσο σπάνιο είναι να το δεις κανείς σε κάποια ζωντανή αναμετάδοση αγώνα (ή και μαγνητοσκοπημένη). Καμία τακτική, καμία στρατηγική -όπως ονομάζονται συνήθως οι ποδοσφαιροφονικές πονηριές των Μουρίνιων, των Σκολάριδων και των άλλων παρτογάλων- καμία ίντριγκα, κανένα κατενάτσιο. Άμυνες σωστά στημένες και από εκεί και πέρα ανάπτυξη με στόχο το γκολ. Η πάσα ως προϋπόθεση για να φτάσουμε στο γκολ. Το τρέξιμο όχι για το τρέξιμο, αλλά για τη σπιρτόζικη πάσα, για το άνοιγμα του παιχνιδιού, για το γκολ. Δύο ομάδες που κυνηγούσαν το γκολ και όχι να μη φάνε γκολ, που δεν τους ένοιαζε ιδιαίτερα αν το παιχνίδι ανοίξει ή η άμυνα πάει και δυο βήματα πιο μπροστά, που δεν περίμεναν τις γιόμες ως σιγουράτζες, αλλά έπαιζαν στρωτή μπάλα, κάθετη ανάπτυξη, πλαγιοκοπήσεις με ουσία και έμπνευση. Προπονητικά ρεσιτάλ και από τους δύο πάγκους, αλλαγές με νόημα και αποτέλεσμα, με τον Ρόι Χόντγκσον να κερδίζει ελαφρώς σε πόντους απέναντι στον Κίκε Φλόρες, και μόνο για το ευγενικό και γενναιόδωρο χαμόγελό του στη βράβευση του δεύτερου. Αξιοπρέπεια και περηφάνια. Και συνειδητοποίηση της ούτως ή άλλως μεγάλης επιτυχίας του. Τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Και άλλη μια σκέψη για το τέλος, χαζεύοντας το μαγικό τσίμπημα του Φορλάν στο 115' ξανά και ξανά. Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις προσωπικές πορείες να δικαιώνονται παράλληλα με την πορεία μιας ομάδας, να ξεχωρίζουν τα όνειρα και οι επιτυχίες κάποιων, απλά και μόνο επειδή ζήτησαν περισσότερα, επειδή προσπάθησαν και προετοιμάστηκαν για περισσότερα και επειδή μπόρεσαν περισσότερα. Ναι μεν μόνο η ομάδα και το ομαδικό παιχνίδι είναι εκείνα που μπορούν να εξασφαλίσουν στην κάθε μονάδα το δικαίωμα να αναδειχθεί και να ξεχωρίσει, είναι όμως και η κάθε μονάδα που τραβάει την ομάδα προς το άλλο τέρμα, προς το γκολ, προς τη νίκη, προς το παραπάνω, το παραπέρα. Οι νόρμες, οι στρατηγικές, οι κανόνες και η προετοιμασία δεν μπορούν να γράψουν συνταγή για νίκη. Και ο ηγέτης δεν είναι ιεραρχική έννοια, αλλά ρόλος ιστορικός. Χτες ο Φορλάν, πιο πριν ο Τζέραρντ, κάποτε ο Ντιέγκο Αρμάντο. Ο αγώνας (τους) τώρα δικαιώνεται. 
3 comments:
Συγκινήσεις.
Ντιέγκο Φορλάν αρρώστια.
Κι η Φούλαμ ρε γαμώτο; Κρίμας...
Post a Comment