Μπίζνα...

Τέτοιες μέρες, παιδιόθεν, είχα μάθει να καταβροχθίζω τις αθλητικές εφημερίδες. Βεράντα, λίπτον, σαγιονάρα δίχαλο και ρέμβη. Τροφή για την ψυχή κι έτσι. Εδώ είναι η πλάκα: μεταγραφές, σενάρια, ταλέντα τριάντα χρονών που ανακάλυψε ο πρόεδρας, πιτσιρικάδες από τις ακαδημίες που βγάνουνε μάτια, εσωτερικές μεταγραφές -περσινά παλτά που γίνανε γούνες- ο ποδοσφαιρικός χαβαλές σε όλο του το μεγαλείο. Καθόμασταν μετά, τα βράδυα και τα κουβεντιάζαμε: "είδα τον Όσκαρ στο γιουτιούμπ, θα βγάλει μάτια", "καλά αυτός ο Λεντέσμα σκύλος", "Ντάτολο ρε", "ο Πάρντο θα κατεβάσει τα ρολά φέτο" κ.ο.κ. Ρουφάγαμε μπύρες, καβγάς κι ο γείτονας με την καλή την κουβέντα, που λένε (καλά, λένε και κάτι άλλα για τον γείτονα αλλά δεν είναι της παρούσης). Όσο, δε, πλησίαζε το Μουντιάλ, τόσο φούντωνε η κουβέντα. "Δες το σέντρε μπάκ της Χιλής, θα τόνε φέρει ο πρόεδρας δεν θα περνάει τίποτα", "Έκλεισε του Κυριάκωφ (ή όποιου Πολωνού), εξτρεμάρα, θα ρίξει τα τσιμέντα, δεν είδες τί έκανε στον όμιλο με τη Σουηδία;"
Φέτος, μας το χαλάσανε. Ενώ, δηλαδή, μετά τη σαιζόν του γαύρου είχαμε όλα τα χιντς για ένα ενδιαφέρον καλοκαίρι, για Ιούνη γκραν γκινιόλ, έρχεται ο Σώκρατες και μου το χαλάει. Εγώ που περίμενα να βλέπω τον Μέσι και να ξεροχύνω, να διαβάζω την επόμενη στη φυλλάδα για τον Φετφατζίδη, ότι θ'αφήσει εποχή και τέτοια, και να φαντασιώνομαι, τώρα μόνο ο Μέσι μένει κι αυτός είναι πολύ μακρυά... Πόρωσε μας, γαμώτο. Γι'αυτά ζούμε. Η μπάλα είναι κουβέντα, είναι τσαμπουκάς, είναι μπύρες.
Αντί γι'αυτά καθόμαστε δεκαπέντε μέρες κι ακούμε για ντηλς, για ισολογισμούς των Α.Ε., για αυξήσεις μετοχικών κεφαλαίων, για εξαγορές μετοχών, για Δ.Σ. και άλλα ξενέρωτα. Εγώ είμαι από χωριό. Δεν τα καταλαβαίνω. Επι ματαίω -Μάσα μου- προσπαθώ να πιάσω την κουβέντα για το σωστό ντηλ, για τη συμφέρουσα πρόταση, για το αν ο Μαρινάκης μπορεί να επενδύσει κι αν έχει το νόου χάου, για το αν συγκρούονται τα συμφέροντα του αυριανού πρωθυπουργού με κείνα του Τζίγκερ (πούλα-πούλο), για το αν ο Αδαμίδης έχει επενδυτικό πρόγραμμα που θα αποδώσει σε βάθος τριετιας. Επι ματαίω, μα του Κάκου (Κερκυραίος κι αυτός, το αρχίδι). Θέλω, δηλαδή, αλλά δεν τό'χω. Να σπουδάσω τώρα στα γεράματα φαινάνσιαλ μάνατζερ εντ ρησούρσερ τζιμπελέητορ, άσε. Πού'ναι η μπάλα; Στην κυριολεξία πιά. Πάλι καλά που έρχεται η εθνική χάντμπωλ και θα κάνουμε το ταξιδάκι μας στη Σαλονίκη, να πιούμε κάνα τσίπουρο, κάνα Μητροπάνο, κάνα Πάμπλο Γκαρσία Λιαροπούλου και φάσεις ωραίες και μποέμικες. Κουράστηκα με τα οικονομικά. Σε λίγο το Καφενείο των Φιλάθλων θα το παρουσιάζει ο Στίγκλιτς. Σήμερα, αντί για αθλητική πήρα τη Ναυτεμπορική...