τόπι στην ομίχλη

Και ένα σχόλιο. Χαζεύοντας το πρωί (πόσο χάζι πια...) τα πρωτοσέλιδα των αθλητικών φυλλάδων, διαπίστωσα ότι όλο το θέμα φέτος δεν ήταν ποδοσφαιρικό, αλλά αμιγώς επιχειρηματικό. Ο Βάζελος έκλεισε ονειρικά τη σεζόν, με νταμπλ, με σουπερστάρ, με αποκαλύψεις ταλέντων, με, με, με, παρ'όλα αυτά από την επόμενη κιόλας μέρα η ημερήσια διάταξη, βλέπε γκρίνια (και η αναμενόμενη φυλορροή), είχε να κάνει μόνο με το μπάχαλο της πολυμετοχικότητας. Στον Πειραιά, κοντός ψαλμός αλληλούια από την αρχή σχεδόν της σεζόν. Αρχίσαμε με την κουβέντα του Μαρινάκη, κλείνουμε αισίως πάλι με αυτή και ενώ στο ενδιάμεσο (που για πολλούς ονομάζεται πρωτάθλημα) ο έρωτάς μας ζαλίστηκε αποκλειστικά και μόνο από τις αναφορές στον Πρόεδρα -του οποίου το όνομα δεν θυμάμαι άλλη χρονιά να'χει ξαναναφερθεί τόσες φορές. Στην ΑΕΚ, παλιά τους τέχνη κόσκινο. Εμείς πέντε προπονητές φέτο, εκεί πέντε προέδρους. Ακόμα και η περίπτωση παραμονής Ντούσαν ήταν καθ'όλη τη χρονιά μια φιλολογία που ακολουθούσε (και περιέπλεκε ή κατευθυνόταν από) τα διοικητικά -δηλαδή αυτό το πολυμετοχικό χάος που περισσότερο γουστάρει εκλογές και μεταγραφές προέδρων, παρά ποδόσφαιρο.

Όλο το θέμα πλέον στο Γαύρο είναι τι θα γίνει στη μάζωξη των παραγόντων. Όλη η χρονιά έγινε για να περιμένουμε το συμβούλιο της Πέμπτης. Κουβέντα για Ντάτολο, κουβέντα για μεταγραφές, κουβέντα για σχέδιο οργάνωσης. Όλα περνάνε από την όρεξη του Σώκρατες πρώτα. Ή, καλύτερα, από την ανορεξία του. Οι ΠΑΕ έγιναν απλώς ΑΕ, το Π πήγε στο διάολο και είναι αμφίβολο αν και πως θα ξαναγυρίσει. Σε λίγο θα φύγει και το Α (αν και στο Γαύρο δεν υπήρχε ποτέ...) και θα μείνει το έρμο το Ε να δικαιολογεί απλώς έξοδα στην εφορία και να καθαρογράφει λογιστικά και ξεπλύματα στη νιοστή. Ευτυχώς έρχεται το Μουντιάλ και θ'ασχοληθούμε με μπάλα.