σατραπείες και καραπλήδες

Δεν ξέρω πότε θα μου ξαναδοθεί φέτο η ευκαιρία να ασχοληθώ με τον αγαπημένο μου, αυτόν τον καλύτερο προπονητή του κόσμου, τον Σπέσιαλ (Μπαρκα)Ουάν, οπότε ας του τα σούρω άλλη μία τώρα να σώσω για το καλοκαίρι και από αύριο τα γνωστά εσωστρεφή του Γαύρου, αλλά και οι μεγάλες αναλύσεις που μας περιμένουν για το άφρο Μουντιάλ.

Όπως όλα δείχνουν λοιπόν, ο καλύτερος του κόσμου οδεύει -με τις απαραίτητες τσιριμόνιες, μέρα με τη μέρα- προς την καλύτερη του κόσμου, τη θρυλούμενη για αδιευκρίνιστο σοβαρό λόγο και ως Βασίλισσα, η οποία φυσικά πάει καιρός που έχει να μας δείξει ότι συντρέχει κάποιος σοβαρός λόγος για να κατατάσσεται στις δυο-τρεις καλύτερες του κόσμου. Το δημοσιογραφικό λιβανιστήρι που προηγείται της επίσημης συμφωνίας, κάνει λόγο για 10 ζεστά μύρια ετήσιες απολαβές, κι ενώ ο Σπέσιαλ Μούρης έχει εξομολογηθεί σε ανύποπτο χρόνο φετό τις ενοχές που νιώθει για το υψηλό κασέ του εν μέσω παγκόσμιας κρίσης. Από τα λεφτά στα λεφτά. Φεύγει από τα φράγκα του Μοράτι και πάει σε κάποιον (προφανώς) πιο μουρλό, προκειμένου να χορηγήσει αδρά τις νέες ονειρώξεις του. Δεδομένου ότι προηγείται και ο τρελάρας Αμπράμοβιτς στο βιογραφικό των ολοκληρωτικών συνεργασιών του Ζοζέ, η παράνοια τώρα δεν θα έχει προηγούμενο. Προβλέπεται δημοσιονομικός Τιτανικός.

Χώρια που πλέον δεν θα'χει πλάκα. Το να παίρνεις μια ομάδα που οριακά βρίσκεται στους δευτερότριτους και προς τα πάνω, δηλαδή χτυπάει γενικά εθνικό πρωτάθλημα, και στο Τσαμπιοσλή είναι τεκμηριακά στα φαβορί (ή στα και καλά αουτσάιντερ, αλλά φαβορί) και πάντα έχει μια παρουσία ή προοπτικές (βλέπε και κάποιον από πίσω να τα χώνει, αγοράζοντας σουπερστάρ και παίκτες πρωταγωνιστές σε διαφήμιση της Nike), σίγουρα δεν έχει πλέον και τόσο πλάκα. Το ξέρει κι ο ίδιος. Απ'του χρόνου θα το δει ακόμα πιο ξεκάθαρα και δεν αποκλείεται το τρίχρονο να μην ολοκληρωθεί ως πρότζεκτ αυτή τη φορά. Με την Τσέλσι ας πούμε ότι δούλεψε αυτό (αν και Τσαμπιοσλή με το κυάλι και με ρεφρέν τις γκρίνιες στους ρέφερι), με την Ίντερ άγγιξε peak και μαγκιά του (λέμε τώρα). Για τη Ρεάλ, η προϋπόθεση να ανδρωθεί η ομάδα με Μαϊκόνηδες και να θυμίζει πάλι διαφημιστικό της Nike (αν και, εδώ που τα λέμε, αυτό ήταν πάντα η Ρεάλ), ακούγεται λιγότερο συναρπαστικό κι από αναζήτηση των διανυκτερευόντων φαρμακείων στο χρυσό οδηγό. Έτσι, ξέρω κι εγώ μεγάλε. Ή, τουλάχιστον, έτσι ξέρει κι ο Λεμονής.

Κι εδώ είναι που θα μπορούσε να δείξει τη μαγκιά του ο Σπέσιαλ Μούρης. Σε καιρό οικονομικής κρίσης, κάνε τη διαφορά μεγάλε. Πήγαινε με τα μισά λεφτά, σε μια μικρότερη ομάδα, σε μια Άστον Βίλα, σε μια Βιγιαρεάλ, σε μια Λιόν, και δείξε ότι έχεις τα guts και το know how να χτίσεις ομάδα και να διδάξεις μπάλα (και χτίσιμο ομάδας). Αν το'χεις φυσικά. Ψάξε, βρες τα ταλέντα, καλούπωσε τους Φετφατζήδες της Ευρώπας και χαλύβδωσέ τους να βγαίνουν στο τερέν και να τρώνε σίδερα. Και να πατάνε στα ίσα μέχρι και τη Μπάρτσα. Τώρα, που δεν έχεις ανάγκη τα λεφτά, που δεν έχεις ανάγκη τα ρεκόρ, που δεν έχεις κίνητρο τους τίτλους και έχεις αποβάλλει τα απωθημένα του loser, τώρα βγες και δειξ'τους ότι το κατενάτσιο το'κανες μόνο για χάρη του Ζανέτι, για να δει κι αυτός ο ταλαίπωρας μιαν άσπρη μέρα, δείξ'τους ότι πάντα το'ξερες το τόπι και ότι αυτό το τόπι παίζεται με τους ίδιους όρους και στο Τσαμπιοσλή, αλλά και στο ερασιτεχνικό Αττικής. Αυτό θα ήταν μαγκιά. Θα ήταν σχεδόν πολιτικό statement. Αλλά αν περιμένεις κάτι τέτοιο από τους Πορτογάλους, σώθηκες. Πότε είχαν ιδεολόγους στα μετερίζια, για να έχουν και τώρα -ειδικά όταν τα μπικικίνια χορεύουν ζεστά ζεστά μπροστά σου; Έναν Πεσόα κι αυτός στην κατάθλιψη. Σε λίγο θα λέμε πορτογάλος και θα εννοούμε το ζιγκολό.

Ως επιμύθιο, κρατάω το όνομα του Δημήτρη Καραπλή, το οποίο ίσως να μην λέει τίποτα στους περισσότερους. Παίχτης της ομάδας μπάσκετ του Ολυμπιακού back then, τις χρυσές μέρες, στην πρώτη και μοναδική ευρωπαϊκή κούπα, από τα αδικημένα εκείνα παλικάρια που χαροπαλεύουν μεταξύ των εννοιών ταλέντο και πάγκος. Ούτε καν Εθνική Ανδρών δεν έπαιξε ποτέ το ταλέντο. Πίσω όμως στο 1997, στον τελικό του μικρού open των McDonalds, ο τότε πρωταθλητής Ευρώπης Ολυμπιακός αντιμετώπισε τους πρωταθλητές ΝΒΑ, τους Chicago Bulls του μεγάλου Μάικλ Τζόρνταν. Ο Καραπλής τότε, χωρίς καμία αιδώ (ή εκεί), χωρίς καμία αίσθηση σεβασμού και σεμνότητας, σηκώνεται μπροστά στον Air, ενώ εκείνος βρισκόταν στην κίνηση για ένα χαλαρό τρίποντο, και του τραβάει τάπα, τάπα ολκής, χωρίς φάουλ, καθαρή καθαρότατη, τίμια και αντρίκια. Χαμόγελα εκατέρωθεν. Μέσα του όμως, εκείνη την ώρα, η έννοια δικαίωση είχε αποκτήσει ένα άλλο, ιδιαίτερο νόημα. Όταν οι άλλοι γύρω του θα γερνούσαν μαζεύοντας κούπες και ρεκόρ, όταν θα του έκαναν τους καμπόσους διάφοροι μοσχοπουλημένοι νταγλαράδες με καπαρωμένη θέση σε Εθνική και κανά κότερο στη Μαρίνα Ζέας, όταν οι Ιωαννίδηδες θα του φώναζαν πως παίζεται το μπάσκετ, εκείνος θα ήξερε πολύ καλά ποια είναι η αλήθεια που αξίζει κανείς να κουβαλάει μέχρι να πεθανει, αυτή που χαρακτήρισε το σύντομο πέρασμά του απ'το άθλημα. Εκείνη που έχεις κάθε λόγο να μεταφέρεις και στα πιτσιρίκια σου, όταν σε ρωτήσουν μια μέρα "εσύ πόσα πρωταθλήματα πήρες μπαμπά;". "Εγώ, μικρέ μου, έκανα τάπα στον Τζόρνταν".

Σε πείσμα των Μουρίνιων που θέλουν Μοράτηδες για να λάμψει το άστρο τους, η όποια φλόγα αυτού του ποστ αφιερώνεται στους Καραπλήδες κάθε αθλήματος και κάθε εποχής, που ίσως δεν έλαμψαν ποτέ τους, αλλά κουβαλάνε μια άλλη μαγκιά και μια άλλη αλήθεια, μακριά πολύ μακριά από στατιστικά και φλας. Επίσης, ένα μεγάλο αντίο στον λεβέντη του Σοβιετικού μπάσκετ, τον σπουδαίο Αλεξάντερ Μπελοστένι, που έφυγε προχτές νικημένος από τον καρκίνο.