Ρεμάλ Μαδρίτης

Τελικά -και είχε δίκιο ο Jello Biafra που το'λεγε- κάποιοι άνθρωποι είναι ακριβώς αυτό που φαίνονται. Και στην περίπτωση του Σπέσιαλ (Μπαρκα)Ουάν, όλα δείχνουν ότι ο άνθρωπας θα άνηκε αξιωματικά στο μεγάλο αυτό κοινωνιολογικό υποσύνολο το οποία πολλές φορές άδικα και χοντροκομμένα ονομάζουμε τυχαίους. [Το άδικα, φυσικά, πάει στις κατακτήσεις τόσων και τόσων τζιμανιών της επιστήμης, που έχουν φάει τη ζωή τους για να μας κάνουν σαφές ότι η ανθρώπινη ύπαρξη δεν σχετίζεται με την τυχαιότητα]. Δεν ανήκει σε αυτό το σύνολο λοιπόν, γιατί μια-δυο ελάχιστες, στοιχειώδεις, ικανότητες ενόρασης και πίστης στους πολύ θεμελιώδεις κανόνες της ποδοσφαιρικής ανάπτυξης, καθώς και ένα πείσμα ηγέτη -από αυτά που συνήθως αιματοκυλούν τον κόσμο και δεν προσφέρουν σε αντάλλαγμα κάτι πιο σπουδαίο- τον τοποθέτησαν μια κάστα παραπάνω και την αμοιβή του πολλά level παραπάνω. Όταν όμως η μπάλα τελειώνει, οι ποδοσφαιράνθρωποι δείχνουν πόσα έχουν να πουν: σχεδόν τίποτα.

Ο Μουρίνιο από την άλλη, ξέρει καλά πως να μιζεριάζει τους παίκτες του και να τους τη ρίχνει στο πάτωμα, γι αυτό άλλωστε δεν υπάρχει και αριθμός επαγγελματιών ποδοσφαιριστών άνω του 3, που να εξαίρουν το ταλέντο του και τη σχέση τους μαζί του -ένας από αυτούς βέβαια είναι ο σπουδαίος Ντρογκμπά, ο οποίος όμως χάνει ούτως ή άλλως το άξιο της αναφοράς του, γιατί δήλωσε πως θέλει να ολοκληρώσει και να ολοκληρωθεί στην Τσέλσι, τι να πεις... Ο πορτογαλάκιας λοιπόν, πιστός στο cult που δημιουργεί τα τελευταία χρόνια το status των ομοεθνών του προπονητών (εθνική σχολή ανώτερη και από αυτή των ποδοσφαιριστών), πριν από το πιο κρίσιμο και μεγάλο παιχνίδι που έλαχε στην Internazionale τις τελευταίες δεκαετίες, αρχίζει να φλερτάρει με τον πιο μισητό σύλλογο του πλανήτη, ίσως και του σύμπαντος ολάκερου: τη Ρεάλ του Φράνκο, δηλαδή της Μαδρίτης.

Σε συνέντευξη του στη Marca, φορώντας την προπονητική φανέλα της ομάδας που μέχρι χθες προπονούσε κάποιος Πελεγκρίνι (πόσο ξεπεσμός αλήθεια...), ο ηγέτης των μετρίων απεφάνθη ότι "απέναντι στην πιο επιθετικογενή ομάδα (σ.σ. την Μπάρτσα του βράχου Πουγιόλ, του Πικέ και του Ντάνι Άλβες εννοεί ο άμπαλος...) έπρεπε να είχαμε βάλει πέντε γκολ μέσα στο Μιλάνο. Η Μπαρτσελόνα ήταν τυχερή που δεν έφυγε με πέντε γκολ από την έδρα μας". Αυτές οι μαλακίες λοιπόν είναι που τον κρατάνε στα εξώφυλλα, αυτά που μόνο Αλέφαντοι και κατσικανιάρηδες στη Γ'Εθνική τα λένε ή καμιά ρέπλικά τους σε διαφήμιση κινητής τηλεφωνίας (μαζί ίσως με γριές). Το ποιος ήταν ο τυχερός εκείνο το βράδι είναι άλλου παπά ευαγγέλιο και δυστυχώς η ποδοσφαιρική ιστορία που γράφεται από τους Βερνικοκατσαρούς και τους άλλους δαιμόνιους σπορτοκάστορες, αυτά τα ξεχνάει στα μνημόνιά της, γιατί μόνο νούμερα ξέρει να διαβάζει.

Για να βάλεις πέντε γκολ Μεγάλη Μούρη, χρειάζεσαι πέντε Σνάιντερ, όχι έναν κι αυτός με υπερπροσπάθεια. Για να λες την Μπαρτσελόνα τυχερή, πρέπει η μπροστά σειρά σου να'χει δέκα παραπάνω πόδια από τον Πέδρο και τον Τσάβι, που είναι μισή ομάδα μόνοι τους. Τέτοια ομάδα δεν έφτιαξες ποτέ σου. Μάλλον τη φθόνησες και στα μεθύσια σου επάνω ήθελες να σε φωνάζουν Πεπ. Πήγαινε και στη Ρεάλ και γέμισέ τη με Καρβάλιους και καν'την καρναβάλιο. Της ταιριάζει, σου ταιριάζει. Στο φυσικό σου χώρο και για πάντα ίσως, να ολοκληρωθείς και ως άνθρωπος. Και μην ξεχνάς: αν τη φτάσεις τελικό (ή και ημιτελικό), μπορεί και να σ'απολύσουν. Το'χουν για κακό.