Τελικά, ο χερ Ρεχάγκελ δεν είναι μόνο ένας ικανός λογιστής του τερέν και των δυνατοτήτων που μπορούν να ξεδιπλώσουν οι υφιστάμενοί του πάνω σε αυτό. Το σημαντικότερο ίσως στοιχείο που χαρακτηρίζει τις αρετές αυτού του επαγγελματία αντλείται από το τακτ που διέπει όλες τις δημόσιες δηλώσεις του, αλλά και τις αποφάσεις του -τακτ και φλέγμα, μπροστά στα οποία δεν πιάνουν μία οι συντηρητικοί αγγλισμοί (και καλά) των (μισθοφόρων αλλοδαπών πλέον) προπονητών της Αγγλετέρας.
Εν όψει του αυριανού φιλικού του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματός μας με την Παραγουάη, ο μέγας Ότο δήλωσε πως: "Δεν μπορεί να είναι πρόβα Μουντιάλ, διότι η Παραγουάη παίζει λατινοαμερικάνικο στυλ ποδοσφαίρου και όχι ασιατικό. Θα είναι ένα ματς απ'όπου θα βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα".
Χρήσιμα συμπεράσματα, έτσι γενικά. Όχι εν όψει Μουντιάλ. Χρήσιμα δηλαδή να τα'χουμε στις σημειώσεις μας βρε αδερφέ, αχρείαστα να'ναι. Δεν έχει και άδικο βέβαια ο χερ. Από τη μία, παίζοντας με την Παραγουάη και αντιμετωπίζοντας το λατινοαμερικάνικο στυλ της, είναι κοινός τόπος πως (α) μας δίνεται η ευκαιρία να μάθουμε κάτι άμεσα για το λατινοαμερικάνικο στυλ παιχνιδιού, ως ευκαιρία που δεν σου τυχαίνει και πολύ συχνά σε επίπεδο διοργανώσεων, ακόμα και φιλικών, και (β) μας δίνεται η ευκαιρία να μάθουμε κάτι άμεσα για το πιο κοντινό στην Αργεντίνη λατινοαμερικάνικο στυλ παιχνιδιού. Από την άλλη, ξαναλέγω αυτό που υπονόησα παραπάνω ω φίλαθλοι και αδελφοί, ποιος μπορεί να αδικήσει άραγε τον χερ, που με το απαράμιλλο τακτ του στην παραπάνω δήλωση, ουσιαστικά έχει προεξοφλήσει και διαγράψει το ματς με την Αργεντινή, έχει ζητήσει από Βύντρα και τους άλλους ταλαίπωρους δίπλα του, να κάνουν την προσευχή τους πριν πατήσουν το τερέν και μόλις δουν κοντά στην περιοχή να πλησιάζει κανάς Μέσι ή Μάξι Ροντρίγκεζ, απλά να κλείνουν τα μάτια και να κρατάνε την αναπνοή τους, μια επίκληση στη Μεγαλόχαρη, μικρότερη του δευτερολέπτου, και ό,τι βγει...
Εκτός, πάλι, αν πεταχτεί κανένας Κυργιάκος ας πούμε και πάρει κλαδευτική παραμάζωμα τον Λίο, που τον πονεί και που τον σφάζει, και πάρει πόδια, γόνατα, λεκάνη και πλευρά, όλα στη μασχάλη, σαν το σαραντατρίο μπακαλική. Είναι προφανές όμως ότι σ'αυτή την περίπτωση η παγκόσμια ποδοσφαιρική κοινότητα δεν πρόκειται να συχωρήσει τέτοιο έγκλημα, ούτε και -για χάρη του ελληνοφραπεδικού θυμικού- να στερηθεί την ευκαιρία να απολαύσει την Αρζεντίνα μαζί με τον Μέσι στις επόμενες φάσεις. Πιθανότερο είναι να αποκλείσει ο Μπλάτερ με βούλευμα, δια παντός από τους αγωνιστικούς χώρους, τον Κυργιάκο, παρά να χαλάσει η φιέστα και το (διαφημιστικό παύλα εισπρακτικό) πανηγύρι που αυτή τη στιγμή πατάει εν πολλοίς στη μούρλα του Ντιέγκο και στα ταχυδακτυλουργικά του Λίο.
Ο Ρεχάγκος εστιάζει στο ασιατικό στυλ, ουσιαστικά προκρίνοντάς το ως το μόνο παλέψιμο για μας, δίνοντάς μας εκεί τις όποιες ευκαιρίες. Εκεί να δεις τρεχάλα όμως. Έχουμε μάθει να θεωρούμε αδύναμους και ισότιμους όσους απλά δεν έχουν φτάσει τελικό κυπέλλου και δεν ανήκουν στα (διαφημιστικά) μεγαθήρια κάθε διοργάνωσης. Αν δούμε όμως πόσο συνεπής είναι η Κορέα, τουλάχιστον όσο αφορά την -σχεδόν σερί- παρουσία της σε τελικές φάσεις Μουντιάλ, ο ιδρώτας θα λούσει ακόμα και τον πάγκο.
Για την ομάδα, της οποίας την εντεκάδα κάποτε στόλιζε ο Τζέι Τζέι Οκότσα, ούτε λόγος. Για τις ποδοσφαιρικές μας γνώσεις, το νιγηριανό στυλ χάνεται κάπου στα βάθη της Μαύρης Ηπείρου, αντιμετώπιζεται συλλήβδην ως αφρικάνικο (άρα ταχύτητα πάλι, τρέχα Βύντρα, τρέχα) και απλά αποτελεί μια καλή ευκαιρία για Γαύρο και Άρη να συμπληρώσουν χωρίς πολλά έξοδα τα μισθοφορικά ρόστερ τους, κοιτώντας όχι στο τερέν πιθανώς, αλλά στον πάγκο (είναι πιο φτηνοί εκεί). Το σταυρό μας τρεις φορές, μια τσικουδιά να πάνε κάτω τα φαρμάκια και πάμε σύντροφοι.
0 comments:
Post a Comment