*Έχω μια βδομάδα να γράψω. Από τον αποκλεισμό της Αρζεντίνας. Τυχαίο; Νομίζω. Στο μεταξύ, δεν συνέβησαν πράματα και θάματα, καμία ανατροπή, καμία έκπληξη ή περιπέτεια, παρά μόνο αμηχανία και αγγαρεία για εμάς που αγαπάμε το άθλημα κάτι παραπάνω από τον Μπλάτερ και τον άλλο γάλλο κοιλαρά. Και φυσικά κάπου μέσα στην εβδομάδα επαληθεύτηκε εν είδει δικαίωσης το ποδομπαλικό ένστικτό μας σύμφωνα με το οποίο:
(1) ο Ντιέγκο Φορλάν είναι ο απόλυτος επιθετικός της χρονιάς, για πάρτη του όλα, για πάρτη του πάω να αγοράσω εμφάνιση τσελέστε. Ανήκει στην κατηγορία των παιχτών εκείνων που καμία τζαμπουλάνι δεν θα σταθεί ποτέ δικαιολογία στο παιχνίδι τους, κανένα σύστημα δεν είναι ικανό να τους μπλοκάρει, μια κατηγορία που ολοένα και εκλείπει, ολοένα φαντάζει και πιο γραφική, πλην όμως αρρωστημένα εντυπωσιακή. Ευτυχώς η Φίφα δεν κώφευσε ούτε έκανε τις γνωστές της comme-il-faut αηδίες. Μακράν ο μεγαλύτερος παίχτης που είδαμε σ'αυτό το μουντιαλάκι.
(2) ο Τσάβι είναι ο εξυπνότερος παίχτης στον κόσμο, κάτι παραπάνω από υπολογιστής, αφού ξεχειλίζει και από συναίσθημα, ερωτικό συναίσθημα, το οποίο μάλιστα έχει όνομα και ανταπόκριση: Ινιέστα. Η περίπτωση να μην βγαίνει κάποια ιδέα ή πάσα στον Τσάβι συνήθως εξηγείται από την αδυναμία των συμπαικτών του να κατανοήσουν τι ακριβώς έχει στο μυαλό του αυτός ο απίθανος μπαλαδόρος και σε τι τρομακτική εγρήγορση βρίσκεται η αναλυτική του σκέψη ενώ τρέχει, σουτάρει και πασάρει.
(3) ο Ρόμπεν ανήκει κι εκείνος σε μια κατηγορία παιχτών που τελεί υπό εξαφάνιση. Είναι αυτή που άτυπος αρχηγός, φάρος και οδηγός είναι ο άλλος Ντιέγκο -ο γνωστός- και ακολουθεί ο Γιόχαν Κρόιφ, ο Έντσο Φραντσεσκόλι, ο Ζινεντίν Ζιντάν και οι (λίγοι) μπαλαδόροι που άμα έβγαιναν στο γήπεδο με κέφι και κάβλα, ήξερες καλά πως μπορούσαν να πάρουν ένα ματς, ακόμα κι ένα κύπελλο, μόνοι τους. Μόνος μου κι όλοι σας. Στην πολυπλοκότητα που έχει καταδικαστεί το σύγχρονο ποδόσφαιρο, περιπτώσεις όπως του Ρομπέν ίσως να μην αρκούν για να φτάσουν μέχρι το τέρμα μια ομάδα ανέραστων ξυλοκόπων, σίγουρα όμως κάνουν τη διαφορά και τόσο που έκαμε λίγο δεν είναι.
*Ξεχωριστό χώρο στο πεδίο της σκέψης μου καταλαμβάνει αυτή η μορφή που ακούει στο όνομα Ινιέστα. Το δύσκολο που στα πόδια του γίνεται απλό, για εκείνον και για μας. Το τρέξιμο και το στοπάρισμα που γίνονται έργο τέχνης. Ομορφιά και μόνο ομορφιά βγάζει το παιχνίδι αυτού του απίθανου τύπου. Συγκίνηση για το μήνυμα που έκρυβε για τον αδικοχαμένο συνάδελφό του, συγκίνηση για τη βεβαιότητα που είχε σε όλο τον αγώνα ότι θα σκοράρει για να αναδείξει το μήνυμα. Δικαίωση.
*Ο Κασίγιας είναι μεγάλος, τεράστιος. Αλλά δεν χρειάζεται να μας προκαλεί τόσο επιδεικτικά: και πήρες το πολυπόθητο και έκανες τους Ρόμπεν ρόμπες και καβαντζώνεις τη γκόμενα-ονείρωξη όλου του μουντιαλικού πλανήτη, την οποία από την αρχή είχες, αλλά μας έσπαγες τα νεύρα; Κάτι σαν πρόεδρας 15μελούς. Α στο διάολο.
*Όταν στην περιγραφή του μικρού τελικού, ακούω για 'Μερντεζάκε', 'Σβαϊστάιγκε' και 'νάσιοναλ μάνσα', δεν μπορώ να αποφασίσω αν με ενοχλεί περισσότερο αυτή η βλαχοπροφορά ή η επιτηδευμένη προσέγγιση της προφοράς των ονομάτων στην αυθεντική γλωσσολαλιά τους -την οποία μόνο ο Αλέξης ο Σπυρόπουλος κάπως κατέχει χωρίς να ξεφτιλίζεται ή να προκαλεί ατέρμονο γέλωτα μετά θυμηδίας και εξαγωγής μπύρας από τη μύτη.
*Για τον Αλέκο, ό,τι και να πεις θα'ναι λίγο. Ο Ελ Γκρέκο Θεοφιλάντε παίζει μπάλα έξω από κάθε κατηγοριοποίηση και σύστημα. Έχει προ πολλού υπερβεί την κατηγορία των πουρουπουπούδων και των άλλων ταλαίπωρων που σε κάθε τους φράση εξάπτουν το κοινό περί δικαίου αίσθημα, μιας και για κάποιο απίθανο λόγο, αυτοί οι τύποι αμοίβονται δια εξαναγκασμού από εμάς. Ο Αλέκος χωρίς να μας δώσει το απίθανο μαργαριτάρι (κανάν Ρομάριο ας πούμε) να'χουμε να λέμε μέχρι την επόμενη διοργάνωση, κατάφερε χτες να ανακαλύψει ανυπαρξία του Ινιέστα στο παιχνίδι της Ισπανίας για τα 116 λεπτά που προηγήθηκαν του γκολ που σημείωσε. Για να πεις κάτι τέτοιο πρέπει να είσαι κουφός (εκτός από τυφλός), αφού ανά δύο ονόματα που αντάλασσαν πάσες ήταν σχεδόν βέβαιο πως άκουγες και το δικό του.
*Αυτό το Μουντιάλ το παρακολουθήσαμε κυρίως κατά μόνας. Κάπου ανάμεσα στην υποχρέωση και την προσδοκία, δεν φάνηκε να συντρέχει λόγος σοβαρός να μας ενώσει στον καναπέ ή στην ταράτσα, να μπεκροπίνουμε και να σχολιάζουμε αντάμα τις μικρές τελετές αυτής της μεγάλης γιορτής του ποδοσφαίρου. Μοναδικά κίνητρα της παρεϊστικης εμπειρίας ήταν τα αστεία ματς της Εθνικής (και η αστεία μετάδοσή τους), οι μαλακίες των σπορτκάστερ, τα έτσι του Μέσι και τα αλλιώς του Φορλάν. Μπάλα παίχτηκε, αλλά αλητεία δεν είδαμε. Παίχτες μεγαλούργησαν, αλλά Ζιντάν δεν είχαμε. Είχαμε μόνο μικρά τρέηλερ για το επερχόμενο Τσαμπιοσλή -του οποίου η έκβαση είναι μάλλον βέβαιη (και απολαυστική), αν η γνωστή παρέα αποκτήσει (πλάι στον Βίγια) τον Οζίλ και τον Φάμπρεγας.
*Πολύ ξύλο. Οι παίχτες έχουν ξεχάσει τη χαρά του παιχνιδιού, την κάβλα του γκολ. Μόνο οι Λατινοαμερικάνοι (και οι Ισπανοί) έχουν μείνει να μας το θυμίζουν και δεν είναι τυχαίο ότι παρ'ότι κέρδισαν τις εντυπώσεις, έχασαν (όχι οι Ισπανοί) στα σημεία. Στα σημεία των καιρών που τους θέλουν γραφικούς και ντεμοντέ. Τα Μουντιάλ των Σόκρατες, Κρόιφ, Γκαρίντσα και Μαραντόνα, δίνουν τη θέση τους στα Μουντιάλ των Ματεράτσι, των Μαϊκόν και των Σνάιντερ. Για κάθε παλτό τύπου Φαν Πέρσι και Ρομπίνιο που απαξιώνουν όλο και περισσότερο την πίστη μας στο επιθετικό ποδόσφαιρο αντιστοιχεί πλέον ένας σουπερστάρ αμυντικός (σημείο που εχει προκύψει εδώ και δύο Μουντιάλ), ένας παίχτης-εργαλείο, ενας παίχτης-συνδετήρας, ένας παίχτης-εργάτης, ένας παίχτης-πολυμίξερ και όλοι αυτοί οι απίθανοι όροι που έχουν εφευρεθεί για τους (καθόλου) φτωχούς και (σπάνια) τίμιους οικοδόμους των μπετόν αρμέ γραμμών, στις οποίες δεν έχεις να θαυμάσεις τίποτε το ωραίο και το συναρπαστικό, πέρα από το πανέμορφο γκολ του Μαϊκόν κόντρα στη Βόρεια Κορέα.
*Η συνολική αποτίμηση του Καζαμπούμπου έρχεται οσονούπω, μαζί με το ποστ περί της μαγείας της ελλειπτικότητας που χρωστάω, του οποίου είχα δημοσιεύσει το prequel κάτι μέρες πριν.
*Και μερικές φωτογραφίες από το προσωπικό άλμπουμ του Αντρές Ινιέστα με τίτλο 'Οι διακοπές μου':
Εγώ πίνοντας τη μπύρα μου και χαϊδεύοντας ένα χρυσό αγαλματάκι σουβενίρ από την Αφρική.
με το σουβενίρ αντί μπάφου να γυρίζει.
Ισπανός τουρίστας και γαμώ τα παιδιά (συγκατοικήσαμε για δύο βράδια)φωτογραφίζει κάτι παλιόπαιδα από τη Ραβάλ.
-Χρυσή μου, θεά στην έκανε την κούπ.-Άσε, που να στε λέω μαρή Τσάβη μου,
ήταν κι ο Λαζόπουλος εκεί στο κοφούρ και μου'πε να σου δώσω τα φιλιά του,
δεν την πάλευε να έρθει, είχε σολάριουμ και μετά εκπομπή.
Η γυναίκα του φίλου μου μ'ένα ματσούκι στο χέρι για ξεκάρφωμα.(τι κάνουν οι γκόμενες για να μπουν τσάμπα στη φάση...)
0 comments:
Post a Comment