Ανοίξαμε και σας περιμένουμε!!!

Επιτέλους, το subbuteorema, το μεγαλύτερο μπλογκ της υφηλίου για τη μπάλα και τη μαγειρική, αποκτά τη δική του στέγη! Ένα ολοκαίνουριο και αστραφτερό site, παραμένοντας στη λογική ενός μπλογκ, με όλες όμως τις ανέσεις που προσφέρει η αυτονόμηση απ' τη blogspot:

Εύκολη πρόσβαση σε παλαιότερα άρθρα, διαφορετική αισθητική, παραπάνω λινκς και ψαριές από τη μπλογκόσφαιρα και τη γιουτιουμπόσφαιρα, άπλα, χώρος, καλωδιακή, τζακούζι και -το σημαντικότερο- η προσθήκη στην παρέα του κύριου Κέρλινγκ, κάτι που μας εξασφαλίζει άλλη μία πρωτιά: το πρώτο ελληνικό site που ασχολείται με το ευγενές αυτό άθλημα!

Μέχρι στιγμής δεν τίθεται θέμα οριστικής μετακόμισης, καθώς θα συνεχίσουμε ν' αφήνουμε το στίγμα μας και στις 2 συχνότητες, κοινώς θα πατάμε σε δύο βάρκες, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό (απολύτως τίποτα). Εσείς απλά επιλέξτε αυτό που σας αρέσει περισσότερο, αν και καλό είναι να γνωρίζετε πως με εγγραφή στο φόρουμ του site, υπάρχει άπλετος χώρος για καφρίλιασμα και ξύλο, like no other.

Τα καλύτερα έρχονται!

http://subbuteorema.gr

κάθε Φαν Πέρσι και καλύτερα

ή ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΜΟΥΝΤΙΑΛ

*Έχω μια βδομάδα να γράψω. Από τον αποκλεισμό της Αρζεντίνας. Τυχαίο; Νομίζω. Στο μεταξύ, δεν συνέβησαν πράματα και θάματα, καμία ανατροπή, καμία έκπληξη ή περιπέτεια, παρά μόνο αμηχανία και αγγαρεία για εμάς που αγαπάμε το άθλημα κάτι παραπάνω από τον Μπλάτερ και τον άλλο γάλλο κοιλαρά. Και φυσικά κάπου μέσα στην εβδομάδα επαληθεύτηκε εν είδει δικαίωσης το ποδομπαλικό ένστικτό μας σύμφωνα με το οποίο:

(1) ο Ντιέγκο Φορλάν είναι ο απόλυτος επιθετικός της χρονιάς, για πάρτη του όλα, για πάρτη του πάω να αγοράσω εμφάνιση τσελέστε. Ανήκει στην κατηγορία των παιχτών εκείνων που καμία τζαμπουλάνι δεν θα σταθεί ποτέ δικαιολογία στο παιχνίδι τους, κανένα σύστημα δεν είναι ικανό να τους μπλοκάρει, μια κατηγορία που ολοένα και εκλείπει, ολοένα φαντάζει και πιο γραφική, πλην όμως αρρωστημένα εντυπωσιακή. Ευτυχώς η Φίφα δεν κώφευσε ούτε έκανε τις γνωστές της comme-il-faut αηδίες. Μακράν ο μεγαλύτερος παίχτης που είδαμε σ'αυτό το μουντιαλάκι.

(2) ο Τσάβι είναι ο εξυπνότερος παίχτης στον κόσμο, κάτι παραπάνω από υπολογιστής, αφού ξεχειλίζει και από συναίσθημα, ερωτικό συναίσθημα, το οποίο μάλιστα έχει όνομα και ανταπόκριση: Ινιέστα. Η περίπτωση να μην βγαίνει κάποια ιδέα ή πάσα στον Τσάβι συνήθως εξηγείται από την αδυναμία των συμπαικτών του να κατανοήσουν τι ακριβώς έχει στο μυαλό του αυτός ο απίθανος μπαλαδόρος και σε τι τρομακτική εγρήγορση βρίσκεται η αναλυτική του σκέψη ενώ τρέχει, σουτάρει και πασάρει.

(3) ο Ρόμπεν ανήκει κι εκείνος σε μια κατηγορία παιχτών που τελεί υπό εξαφάνιση. Είναι αυτή που άτυπος αρχηγός, φάρος και οδηγός είναι ο άλλος Ντιέγκο -ο γνωστός- και ακολουθεί ο Γιόχαν Κρόιφ, ο Έντσο Φραντσεσκόλι, ο Ζινεντίν Ζιντάν και οι (λίγοι) μπαλαδόροι που άμα έβγαιναν στο γήπεδο με κέφι και κάβλα, ήξερες καλά πως μπορούσαν να πάρουν ένα ματς, ακόμα κι ένα κύπελλο, μόνοι τους. Μόνος μου κι όλοι σας. Στην πολυπλοκότητα που έχει καταδικαστεί το σύγχρονο ποδόσφαιρο, περιπτώσεις όπως του Ρομπέν ίσως να μην αρκούν για να φτάσουν μέχρι το τέρμα μια ομάδα ανέραστων ξυλοκόπων, σίγουρα όμως κάνουν τη διαφορά και τόσο που έκαμε λίγο δεν είναι.

*Ξεχωριστό χώρο στο πεδίο της σκέψης μου καταλαμβάνει αυτή η μορφή που ακούει στο όνομα Ινιέστα. Το δύσκολο που στα πόδια του γίνεται απλό, για εκείνον και για μας. Το τρέξιμο και το στοπάρισμα που γίνονται έργο τέχνης. Ομορφιά και μόνο ομορφιά βγάζει το παιχνίδι αυτού του απίθανου τύπου. Συγκίνηση για το μήνυμα που έκρυβε για τον αδικοχαμένο συνάδελφό του, συγκίνηση για τη βεβαιότητα που είχε σε όλο τον αγώνα ότι θα σκοράρει για να αναδείξει το μήνυμα. Δικαίωση.

*Ο Κασίγιας είναι μεγάλος, τεράστιος. Αλλά δεν χρειάζεται να μας προκαλεί τόσο επιδεικτικά: και πήρες το πολυπόθητο και έκανες τους Ρόμπεν ρόμπες και καβαντζώνεις τη γκόμενα-ονείρωξη όλου του μουντιαλικού πλανήτη, την οποία από την αρχή είχες, αλλά μας έσπαγες τα νεύρα; Κάτι σαν πρόεδρας 15μελούς. Α στο διάολο.

*Όταν στην περιγραφή του μικρού τελικού, ακούω για 'Μερντεζάκε', 'Σβαϊστάιγκε' και 'νάσιοναλ μάνσα', δεν μπορώ να αποφασίσω αν με ενοχλεί περισσότερο αυτή η βλαχοπροφορά ή η επιτηδευμένη προσέγγιση της προφοράς των ονομάτων στην αυθεντική γλωσσολαλιά τους -την οποία μόνο ο Αλέξης ο Σπυρόπουλος κάπως κατέχει χωρίς να ξεφτιλίζεται ή να προκαλεί ατέρμονο γέλωτα μετά θυμηδίας και εξαγωγής μπύρας από τη μύτη.

*Για τον Αλέκο, ό,τι και να πεις θα'ναι λίγο. Ο Ελ Γκρέκο Θεοφιλάντε παίζει μπάλα έξω από κάθε κατηγοριοποίηση και σύστημα. Έχει προ πολλού υπερβεί την κατηγορία των πουρουπουπούδων και των άλλων ταλαίπωρων που σε κάθε τους φράση εξάπτουν το κοινό περί δικαίου αίσθημα, μιας και για κάποιο απίθανο λόγο, αυτοί οι τύποι αμοίβονται δια εξαναγκασμού από εμάς. Ο Αλέκος χωρίς να μας δώσει το απίθανο μαργαριτάρι (κανάν Ρομάριο ας πούμε) να'χουμε να λέμε μέχρι την επόμενη διοργάνωση, κατάφερε χτες να ανακαλύψει ανυπαρξία του Ινιέστα στο παιχνίδι της Ισπανίας για τα 116 λεπτά που προηγήθηκαν του γκολ που σημείωσε. Για να πεις κάτι τέτοιο πρέπει να είσαι κουφός (εκτός από τυφλός), αφού ανά δύο ονόματα που αντάλασσαν πάσες ήταν σχεδόν βέβαιο πως άκουγες και το δικό του.

*Αυτό το Μουντιάλ το παρακολουθήσαμε κυρίως κατά μόνας. Κάπου ανάμεσα στην υποχρέωση και την προσδοκία, δεν φάνηκε να συντρέχει λόγος σοβαρός να μας ενώσει στον καναπέ ή στην ταράτσα, να μπεκροπίνουμε και να σχολιάζουμε αντάμα τις μικρές τελετές αυτής της μεγάλης γιορτής του ποδοσφαίρου. Μοναδικά κίνητρα της παρεϊστικης εμπειρίας ήταν τα αστεία ματς της Εθνικής (και η αστεία μετάδοσή τους), οι μαλακίες των σπορτκάστερ, τα έτσι του Μέσι και τα αλλιώς του Φορλάν. Μπάλα παίχτηκε, αλλά αλητεία δεν είδαμε. Παίχτες μεγαλούργησαν, αλλά Ζιντάν δεν είχαμε. Είχαμε μόνο μικρά τρέηλερ για το επερχόμενο Τσαμπιοσλή -του οποίου η έκβαση είναι μάλλον βέβαιη (και απολαυστική), αν η γνωστή παρέα αποκτήσει (πλάι στον Βίγια) τον Οζίλ και τον Φάμπρεγας.

*Πολύ ξύλο. Οι παίχτες έχουν ξεχάσει τη χαρά του παιχνιδιού, την κάβλα του γκολ. Μόνο οι Λατινοαμερικάνοι (και οι Ισπανοί) έχουν μείνει να μας το θυμίζουν και δεν είναι τυχαίο ότι παρ'ότι κέρδισαν τις εντυπώσεις, έχασαν (όχι οι Ισπανοί) στα σημεία. Στα σημεία των καιρών που τους θέλουν γραφικούς και ντεμοντέ. Τα Μουντιάλ των Σόκρατες, Κρόιφ, Γκαρίντσα και Μαραντόνα, δίνουν τη θέση τους στα Μουντιάλ των Ματεράτσι, των Μαϊκόν και των Σνάιντερ. Για κάθε παλτό τύπου Φαν Πέρσι και Ρομπίνιο που απαξιώνουν όλο και περισσότερο την πίστη μας στο επιθετικό ποδόσφαιρο αντιστοιχεί πλέον ένας σουπερστάρ αμυντικός (σημείο που εχει προκύψει εδώ και δύο Μουντιάλ), ένας παίχτης-εργαλείο, ενας παίχτης-συνδετήρας, ένας παίχτης-εργάτης, ένας παίχτης-πολυμίξερ και όλοι αυτοί οι απίθανοι όροι που έχουν εφευρεθεί για τους (καθόλου) φτωχούς και (σπάνια) τίμιους οικοδόμους των μπετόν αρμέ γραμμών, στις οποίες δεν έχεις να θαυμάσεις τίποτε το ωραίο και το συναρπαστικό, πέρα από το πανέμορφο γκολ του Μαϊκόν κόντρα στη Βόρεια Κορέα.

*Η συνολική αποτίμηση του Καζαμπούμπου έρχεται οσονούπω, μαζί με το ποστ περί της μαγείας της ελλειπτικότητας που χρωστάω, του οποίου είχα δημοσιεύσει το prequel κάτι μέρες πριν.

*Και μερικές φωτογραφίες από το προσωπικό άλμπουμ του Αντρές Ινιέστα με τίτλο 'Οι διακοπές μου':

Εγώ πίνοντας τη μπύρα μου και χαϊδεύοντας ένα χρυσό αγαλματάκι σουβενίρ από την Αφρική.

Με τους φίλους μου πίνοντας μπύρα και λέγοντας βρωμερά αστεία για κορίτσια,
με το σουβενίρ αντί μπάφου να γυρίζει.

Ισπανός τουρίστας και γαμώ τα παιδιά (συγκατοικήσαμε για δύο βράδια)
φωτογραφίζει κάτι παλιόπαιδα από τη Ραβάλ.

-Χρυσή μου, θεά στην έκανε την κούπ.
-Άσε, που να στε λέω μαρή Τσάβη μου,
ήταν κι ο Λαζόπουλος εκεί στο κοφούρ και μου'πε να σου δώσω τα φιλιά του,
δεν την πάλευε να έρθει, είχε σολάριουμ και μετά εκπομπή.

Η γυναίκα του φίλου μου μ'ένα ματσούκι στο χέρι για ξεκάρφωμα.
(τι κάνουν οι γκόμενες για να μπουν τσάμπα στη φάση...)

Αύριο...με τον κηδεμόνα σας

Απογοητευμένοι, λέει, οι διεθνείς και η τεχνική ηγεσία της Εθνικής Ελλάδας μετά από την ήττα, με κατεβασμένα χέρια, από την Νότια Κορέα. Ο Ρεχάγκελ αποφάσισε να κάνει, λέει, αλλαγές στο παιχνίδι της Πέμπτης με τη Νιγηρία. Θα βάλει μέσα άλλους για να ανασυγκροτηθεί το κλίμα και η αγωνιστική απόδοση της ομάδας. Φταίνε τα δύο τραγικά λάθη των αμυντικών (του Βύντρα και του Αβραάμ) για την ήττα, σύμφωνα με δηλώσεις του Ότο. Έδωσε στεγνά τους παίκτες του, τους έβγαλε στη σέντρα, υπονοώντας πως οι απ'έξω -αυτοί που δεν έβαλε- θα έπαιζαν καλύτερα. Κι έχουν πέσει πάνω του όλοι οι αλήτες-ρουφιάνοι-δημοσιογράφοι να τον φάνε. Γιατί έβαλες τον αυτόν κι όχι τον άλλον, γιατί έτσι κι όχι αλλιώς και δεν συμμαζεύεται. Από σήμερα θα καθιερώσουμε αναλυτική βαθμολογία όλων των διεθνών, μετά από τα ματς της Εθνικής. Εννοείται πως θα την εφαρμόσουμε και σε άλλες ομάδες του Μουντιάλ κατά βούληση.
Έχουμε και λέμε: άριστα είναι το δεκατρία, βάση το οκτώ. Βαθμολογούμε με απόλυτα αυστηρά και όσο γίνεται πιο αντικειμενικά κριτήρια.

Επομένως:

Τζόρβας: Αλάνθαστος. είχε αντίληψη του χώρου και εποπτεία του τέρματος, όπως αποδεικνύει η έξοδος του στο πρώτο γκολ. Αληθινός ηγέτης. Όταν χρειάστηκε πλάκωσε τον Βύντρα στις κλωτσές με αποτέλεσμα ο τελευταίος να ανεβάσει εντυπωσιακά την απόδοσή του. Είχε το θάρρος, μετά τη λήξη του αγώνα, να καταγγείλει πως οι βουβουζέλες είχαν μέσα σκάγια που τον σημάδευαν καθ'όλη τη διάρκεια του ματς. Δώδεκα. (κι ούτ'ένα τηλεφώνημα.)

Βύντρα: Μπήκε νωχελικά με την ασφάλεια και την αρχοντιά που διακρίνει τους πολύ μεγάλους, τους τεράστιους. Τέτοιος είναι. Έπαιξε στον κενό χώρο, χωρίς μπάλα κι αντίπαλο. Μόνος του. Εντελώς. Όπως οι ιδιοφυείς. Η αντίληψή του είναι σπάνια. Δεν τον καταλαβαίνει κανείς. Δεκατρία. (και λίγα είναι).

Αβραάμ: Το λέει και το όνομά του. Θυσιάστηκε. Έπαιξε στην άμυνα αναγκαστικά, αφού όλη τη χρονιά κάνει το παν για να μας αποδείξει ότι είναι κλασικό δεκάρι. Ανέβαινε κι έκανε παιχνίδι, υπέρ και των δύο ομάδων. Μοίραζε ακριβοδίκαια την μπάλα τόσο σε συμπαίκτες, όσο και σε αντιπάλους. Κύριος, δεν λέω. Η έκφρασή του στον εθνικό ύμνο γάμησε. Θεός. Δώδεκα. (κι όχι δεκατρία καθ'όσον είναι γαύρος.)

Τοροσίδης: Πολυθεσίτης. Πασπαρτού. Πολυεργαλείο. Παίζει παντού. Το ίδιο μέτρια. Χθες πήρε μεταγραφή. Τόσο καλός ήτανε. Και γαμώ. Έντεκα. (όσες κι οι θέσεις που ξέρει να παίζει.)

Γιούρκας: Σ'ένιωσα μέσα μου παντού σαν να μην πέρασε μια μέρα. Παρατήρησε πως στρίμωξε τους Κορεάτες σε μια γωνία και τους έδειχνε γάμπα και κοιλιακούς. 'Οργωσε την πλευρά του. Τύφλα νά'χει ο Καφού. Άσε που'ναι και πιο ωραίος. Ο Γιούρκας. Εννέα. (όσοι και οι κοιλιακοί.)

Τζιώλης: Δεν ξέρω, με μπέρδεψε. Νόμιζα πως είχε κόψει την μπάλα εδώ και τρία χρόνια. Με την φρεσκάδα και την ταχύτητά του μας διέψευσε όλους. Ηγέτης στο κέντρο. Τους άφηνε να τον περάσουν και τους κούρασε με αποτέλεσμα να καταφέρουμε να κάνουμε ευκαιρία στο ενενήντα. Δείγμα ποδοσφαιρικού μεγαλείου. Δέκα. (δεκάρι δεν είναι;)

Κατσουράνης: Γκόμενος. Βλέμα απλανές και μπλαζέ. Δεν τον τρομάζουν τα νέα μέτρα, ούτε κι ο αντίπαλος. Μόνο τα κορίτσια τον τρομάζουν. Όταν είναι πανω από πέντε. Διαφημίζει την χώρα. Μπράβο. Έντεκα. (βραδινή προβολή.)

Καραγκούνης: Δεν περιγράφω άλλο. Δες το βίντεο. Τα λόγια είναι περιττά. Δεκατρία. (βάζελος.)

Σαμαράς: Βύσμα. Ανεψιός του Αντωνάκη. Χαίτη. Αλητεία σκέτη. Καθαρόαιμο. Μότο κρος. Έπεφτε πάνω στους κορεάτες με την ορμή και την οργή του Μπρέηβχαρτ. Κάτι έμαθε στη Σκοτία. Δώδεκα. (μαύρα μεσάνυχτα. όχι εμείς, οι άλλοι.)

Χαριστέας: Πουλέν. Μόνος του και όλοι σας. Παιχνίδι χωρίς την μπάλα. Αποκλειστικά. Τό'πε ο Πουρουπουπού. Ο Χαριστέας για λίγο δεν συναντηθηκε με την μπάλα. Μυαλό. Τέχνη. Κλάση. Δεκατρία. (ο Ρεχάγκελ κάτι ξέρει.)

Γκέκας: Σέντρε φορ. Σοσιαλιστικός ρεαλισμός. Παίκτης των ρεκόρ. Δεν έβαλε γκολ, ακόμη κι όταν μπορούσε, για να μην χαλάσει την παράδοση που μας θέλει άσφαιρους σε Μουντιάλ. Σέβεται τις παραδόσεις. Σπάνιο στις μέρες μας. Δώδεκα. (όσοι κι οι μήνες.)

Καπετάνος: Λεβεντιά. Κιμπάρης. Παλληκαράς. Θα κάνω στάση στην διπλή γραμμή του δρόμου. Ζεμπέκικο στο Μουντιάλ χόρεψε. Μάγκας. Εδώ είναι Βαλκάνια. Τι βουβουζέλες ρε; Κλαρίνο. Έντεκα. (όταν κι ανοίγουν οι πίστες.)

Σαλπιγγίδης: Εντάξει. Σαν την καλή σύζυγο. Τα κάνει όλα καλά αλλά δεν σε φτιάχνει. Σημαντικός ο θεσμός της οικογένειας. Σταθερή αξία. Κύτταρο πρωτογενές της κοινωνίας. Μπράβο Μήτσο. Εμείς εδώ έχουμε αρχές, έχουμε αξίες, έχουμε ηθική. Δεκατρία. (κύριος με κάπα κεφαλαίο.)

Πάτσα: Τσιγκάνος. Νομάς. Όπου γης και πατρίς. Ως εκ τούτου παίζει πάντα εντός έδρας. Εγγύηση. Σαν γύφτικο χαλί. Τον αγαπάμε. Έλα πίσω. Δώδεκα. (ντουζίνα. σαν πλαστικές καρέκλες.)

Εμ Βι Πι: Ο Μήτρογλου...

Η φάση της panini

Έπεσε χτες στα χέρια μου ένα άλμπουμ χαρτάκια της panini, Μουντιάλ Μεξικό '86, συμπληρωμένο και καλά, ανατυπωμένο ουσιαστικά, δωράκι της εφημερίδας Εξέδρα, από αυτά που μας συνηθίζει τούτες τις μέρες. Και έτσι θυμήθηκα τη φάση αυτή. Δεν θέλω να νοσταλγήσω, θα αντισταθώ. Άλλωστε τα έγραψε μια χαρά το sombrero, σ'αυτό εδώ το ποστ. Μου αρκεί πως ήδη συμπληρώνω την panini φάση για τη μουντιάλα στην Αφρική.

Χαζεύοντας όμως τις φάτσες των παιχτούρων της '86 φάσης, συνειδητοποιώ ότι υπάρχουν καταγραφές στο προσωπικό ασυνείδητο που το κάνουν πια ορατό και σχετικά συνειδητό. Ξαφνικά μου είναι πολύ οικεία, σε βαθμό ανακουφιστικού deja vu, η μορφή του Mark Hateley της Αγγλετέρας (και της Μίλαν), ενώ αν με ρωτούσες μόλις χτες θα ορκιζόμουν πως το όνομα αυτό δεν μου λέει απολύτως τίποτα. Και παρ'ότι δεν είχα συμπληρώσει το συγκεκριμένο άλμπουμ όταν ήμουν πιτσιρικάς (το'χα φτάσει κάπου στη μέση νομίζω), διαπιστώνω ότι μου έχει εντυπωθεί και η θέση του συγκεκριμένου αυτοκόλλητου, όπως και η θέση της εικόνας του Μαραντόνα. Ξεφυλλίζοντας, γίνονται ακόμα πιο οικείες οι φιγούρες του μεγάλου (και σπάνιου στη γειτονιά μου) Paolo Rossi, του Oscar Alfredo Ruggeri της Αρζεντίνας, του Jan Ceulemans του Βελγίου, του Marton Esterhazy της Ουγγαρίας, τα διπλά της Αλγερίας (δύο παίχτες στο ίδιο αυτοκόλλητο, όπως στις περισσότερες πρωτοεμφανιζόμενες ή minor ομάδες), τον Falcao της Βραζιλίας, τον πιτσιρικά τότε Emilio Butragueno της Εσπάνας, τον Pierre Littbarski των Πάντσερ, τον Rummenigge, τον Augenthaler, πωπω θυμάμαι όλο το δισέλιδο της Γερμανίας, φωτογραφικά σχεδόν, αλλά και τον Jorge Barrios της Ουρουγάης (με την περηφάνια να διαβάζω από κάτω του Olympiakos GRE), τον Kenny Dalglish που πάντα νόμιζα πως είναι Άγγλος, αλλά είναι Σκωτσέζος, τον επίσης Σκώτο Graeme Souness, βλέπω κι άλλους Σκωτσέζους και θυμάμαι, αν είναι δυνατόν (πως είναι δυνατόν;) να θυμάμαι τόσες μορφές από τη Σκωτία, τον Roy Aitken, τον Steve Archibald, τον κήπερ Jim Leighton... Ακόμα κι ο παντελώς άγνωστός μου -ακόμα και σήμερα- Kenneth Brylle της Δανίας, στη συγκεκριμένη πόζα, χαμογελαστός, είναι μια φωτό που ξέρω ότι δεν βλέπω για πρώτη φορά.

Τα διάφορα πληροφοριακά περί της ιστορίας του θεσμού που αναγράφονται στις πρώτες σελίδες, με βάζουν σε ένα όμορφο τριπ γνώσης και στατιστικής/συγκριτικής προσέγγισης. Food for thought και κάνω τις εξής διαπιστώσεις:

Η λέξη 'μουντιάλ' προέρχεται από λατινοαμερικάνικη γλώσσα και εννοεί το 'παγκόσμιο'. Στην πρώτη αφίσα Μουντιάλ, στην Ουρουγουάη το 1938, αναγράφεται: campeonato mundial football. Και έτσι έμεινε Μουντιάλ, παρ'ότι το εν λόγω κύπελλο μέχρι και το 1970 είχε γαλλικό όνομα, Ζιλ Ριμέ. Από το DNA της λέξης, καταλαβαίνουμε πως μουντιάλ δεν γίνεται χωρίς τους μπάσταρδους αλήτες από Παναμά και κάτω.

Τα Μουντιάλ διοργανώνονται είτε σε κάποια highclassάτη ευρωπαϊκή πόλη είτε σε κάποια ημιεξαθλιωμένη χώρα της Λατινικής Αμερικής. Μια πρωτότυπη ιδέα σχετικά με το μέρος έπεσε για το 2002, η οποία όμως σφραγίστηκε με ένα πολύ βρώμικο και βαρετό πρωτάθλημα. Το Μουντιάλ που ξεκινάει μεθαύριο, επίσης πρωτοτυπεί ως προς τον τόπο διεξαγωγής του, αν και κρατάει κάτι από την αίγλη των λατινοαμερικάνικων φάσεων, λόγω εξαθλίωσης.

Όποτε η διοργάνωση Μουντιάλ φιλοξενήθηκε σε χώρα της Λατινικής Αμερικής, το τρόπαιο κατακτήθηκε από ομάδα της Λατινικής Αμερικής. Ακόμα κι όταν τη διοργάνωση υπέγραφε επί αμερικανικού εδάφους μια μη λατινοαμερικανική δύναμη (η εξής μία: το 1994), πάλι από λατινοαμερικάνικη μπαλεαδόρ είχε κατακτηθεί.

Αντίστοιχα, όποτε η διοργάνωση έλαβε χώρα σε ευρωπαϊκή πόλη, το τρόπαιο κατέληξε σε ευρωπαϊκή δύναμη (με μία μοναδική εξαίρεση το 1958 στη Σουηδία, όπου η μεγάλη Βραζιλία φεύγει για πρώτη φορά έβερ θριαμβεύτρια του θεσμού).

Τη μόνη φορά που ο θεσμός κατέλαβε γήπεδα άλλης ηπείρου (δηλαδή το 2002), έγινε κάτι σαν κλήρωση μεταξύ των παραδοσιακών δυνάμεων, φαβορί που λένε κι οι στοιχηματζήδες, και από κεκτημένη ταχύτητα και παράδοση, το τρόπαιο έφτασε στα χέρια των Βραζιλιάνων.

[Φέτο, έχουμε άλλη μια νέα ήπειρο που μπαίνει στο παιχνίδι της διοργάνωσης, γεγονός που μου δίνει όλο το δικαίωμα να ελπίζω πως η στατιστική θα φέρει την Αργεντινή ως δεύτερη επιλαχούσα στις παραδοσιακές λατινοαμερικάνικες δυνάμεις, οι οποίες αξιωματικά και με συνοπτικές διαδικασίες θα σηκώσουν το τιμημένο. Είναι και η εξαθλίωση που προείπα που στέκει ως συγγένεια, οπότε...].

Στις 18 διοργανώσεις του θεσμού, μόλις 6 φορές το τρόπαιο κατέληξε στη διοργανώτρια χώρα. Αυτό μας κάνει 1 προς 3.

Ιταλοί και Γερμανοί το έχουν σηκώσει από μια φορά έκαστοι ως διοργανωτές. Οι Γερμανοί το έχουν σηκώσει μία φορά στην Ιταλία (1990) κι οι Ιταλοί επί γερμανικού εδάφους το 2006.

Παρατηρώ πλέον προσεκτικά τις συνθέσεις, 16άδες, και τους παίχτες έναν-έναν. Στην Ιταλία, όλοι οι διεθνείς αγωνίζονται σε ομάδες του καμπιονάτο. Αυτό άλλωστε θα πει και εθνική. Οι καλύτεροι παίχτες του ντόπιου ποδοσφαίρου, όπως ξεχώρισαν στις εντεκάδες της Ρόμα, της Ίντερ, της Μίλαν, της Γιούβε. της Σαμπντόρια, της Νάπολι, της Φιορεντίνα και της Βερόνα. Μια μικρή διαφήμιση εν είδει αντιπροσώπευσης του ποδοσφαιρικού στυλ που διακρίνει τους μπαλαντόρο της χώρας και τα παιχνίδια που παίζουν όλο το χρόνο. Στη Βουλγαρία το ίδιο. Επίσης στη Σοβιετία, την Ουγγαρία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, το Μαρόκο, τον Καναδά, την Αλγερία. Όλοι οι παίχτες αγωνίζονται στο εθνικό πρωτάθλημα. Στη Νότιο Κορέα, στο Ιράκ, το ίδιο. Στη Γαλλία, επίσης το ίδιο, αν εξαιρέσεις τον πολύ Πλατινί που κλωτσούσε τόπι σε Ιταλία μεριά. Στο Μεξικό, μόνο ο Hugo Sanchez χαλάει τη σούπα με την προσφυγιά του για χάρη της Ρεάλ Μαδρίτης. Στο Βέλγιο μόνο ο κήπερ θρύλος Jean Marie Pfaff -κι αυτός σε κοντινή φάση, στη Γερμανία. Στην Αργεντινή, μόλις 7 παίχτες αγωνίζονται σε ξένα πρωταθλήματα -κυρίως Ισπανία και Ιταλία, δηλαδή ας το πούμε κοντινό ποδόσφαιρο όσο αφορά το ταμπεραμέντο. Από Παραγουάη φάση, 4 παίχτες της εργάζονται στην Κολομβία, ένας στη Βραζιλία και ένας στο Μεξικό. Στη Βραζιλία μόλις τρεις παίχτες, παλιά μου τέχνη κόσκινο, παίζουν εκτός φαβέλας. Στη Γερμανία καμαρώνει κανείς έναν και μοναδικό πρόσφυγα, τον Ρουμενίγκε, που παίζει για λογαριασμό της Ίντερ. Στην Αγγλετέρα επίσης, μόνο ένας είναι που εχει βγάλει τη χρονιά του μακριά από τα αγγλικά γήπεδα.

Κοιτάζω και τα φετινά, αν και το συμπέρασμα το’χεις ήδη πιάσει. Και μόνο στην εθνική του Ρεχάγκου αν κοιτάξεις, 9 παίχτες είναι δηλωμένοι σε ξένα πρωταθλήματα (το ποιοι από αυτούς παίζουν πράγματι σ’αυτά, είναι άλλη ιστορία). Οι Ιταλοί επιμένουν όπως πάντα σταθερά, κανείς τους δεν καταδέχεται να παίξει εκτός της χώρας (αν και ο Καναβάρο έκλεισε τώρα σε κάποια τριτοκοσμική νομίζω, από αυτές των λεφτάδων, Εμιράτα, Κατάρ, κάτι τέτοιο), είναι αξιοθαύμαστο πως δεκαετίες τώρα οι φωτομόντελοι υπηρετούν αυτό τον ιδιότυπο ποδοσφαιρικό εθνικισμό. Και καλά κάνουν. Αντίστροφα όμως, αν ρίξεις μια γρήγορη ματιά στις συνθέσεις των ομάδων του καμπιονάτο, θα βρεις πλέον μικρές λεγεώνες των ξένων, με αποκορύφωμα την τσαμπιοσληγκάτη και τρεμπλάτη Ίντερ του Μουρίνιο, όπου τα ιταλικά ακούγονταν μόνο στην κερκίδα και τους συνδέσμους. Στη Γερμανία σοβινισμός κι εκεί όσο δεν πάει, ούτε ένας εκτός συνόρων, αλλά κι εδώ το μέσα στα σύνορα σε επίπεδο επαγγελματικού πρωταθλήματος δεν μπορεί να ικανοποιήσει κανέναν εθνικιστή. Στην Ισπανία κρατάνε κι εκεί γερά, μόλις τρεις έχουν βγάλει πράσινη κάρτα. Στη διπλανή Παρτογαλία πάλι, δεν συμβαίνει το ίδιο: 13 στους 23 είναι ξενιτεμένοι. Μέχρι και ο πολύπαθος Ηρακλής καμαρώνει συμμετοχή εδώ μέσα. Η Ολλανδία καμαρώνει 14 ξενιτεμένους. Στην Αρζεντίνα, ακόμα χειρότερα, μόλις 6 στους 23 βγάζουν ψωμί στη χώρα που επισκέφτηκε η Κρίση πριν έρθει σε μας αρμένικη βίζιτα. Στη Βραζιλία τα νούμερα είναι ίδια με κείνα του ’86, αλλά ανάποδα: τρεις είναι όλοι κι όλοι οι παίχτες που δείχνουν να εκτιμούν το τοπικό πρωτάθλημα. Χαρακτηριστικό είναι ότι στη Σελεσάο αγωνίζονται τρεις παίχτες που ανήκουν στην ιταλικών συμφερόντων Ίντερ, ενώ στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Ιταλίας, ούτε ένας –και μιλάμε για την ομάδα που κατέκτησε πρωτάθλημα και κύπελλο Ιταλίας, καθώς και το πρωτώθλημα Ευρώπης. [Το άλλο κουφό μ’αυτή την λατινοφευγάτη ομάδα είναι πως έχει για αρχηγό έναν παίχτη που αγωνίζεται σε ελληνική ομάδα...].

Θα μου πεις βέβαια τι τα τσαμπουνάω ολ’αυτά τα στατιστικά και τι θέλω να πω. Ή σάματις περιμέναμε τη φάση της panini να μας πει αυτό που τόσοι και τόσοι φωτισμένοι συγγραφίκοι και κοινωνικοί αναλυταράδες έχουν γράψει σε βιβλία και κιτάπια: η ιδιοκτησία δεν (ανα)γνωρίζει σημαία και φανέλα, δεν μασάει από εθνικούς ύμνους και πατριωτικό τσαμπουκά. Η ιδιοκτησία πηγαίνει αξιακά πολύ πέρα από αυτά τα συλλογικά ασυνείδητα και κερδίζει τη μάχη ακριβώς γιατί γίνεται συνειδητή, ακραία συνειδητή, απτή και χειροπιαστή είτε ως προς το συμφέρον είτε ως προς το κόστος. Δεν είναι λίγες πλέον οι στιγμές που στις αναμεταδόσεις των αγώνων, πάνω στο γκολ, αντικρίζουμε παίχτουρες εκατομμυρίων να φιλάνε με πάθος και αφοσίωση (και επαγγελματική ευσυνειδησία) όχι κάποιο εθνόσημο της χώρας τους ή της χώρας που τους δίνει ψωμί (και πράσινη κάρτα), αλλά της εταιρείας για την οποία δουλεύουν, για την οποία σκοράρουν. Ολοένα και περισσότερο, οι ομάδες-εταιρείες γκρινιάζουν για τις συμμετοχές των εκατομμυριούχων εργαζομένων τους στις εθνικές τους ομάδες. Συχνά μπορεί να απαγορεύουν και τη συμμετοχή τους σε διεθνείς αγώνες. Πάνω απ’όλα το συμβόλαιο. Το μοναδικό πραγματικά τιμημένο.



που'ναι ο παπάς

Το καλτ της κερκίδας δεν σταματά ποτέ. Παλιότερα ο Εθνικάρας, ο Θέμης ο Σάλις, ο Αττίλιο, ακόμα κι ο Τζίμης, καθώς και άλλοι μικροί ήρωες των τσιμεντένιων εξεδρών χρωμάτιζαν, καθείς με τον τρόπο του, την κυριακάτικη τελετή, δημιουργώντας το δικό τους παράλληλο μύθο. Στο ποδόσφαιρο των χορηγών και της Εουσέμπιο ρεκλάμας της Μάστερκαρντ, οι μορφές αυτές είναι ψιλά γράμματα. Τώρα μόνο Jimmy Jump και άλλοι ανόητοι, ματαιόδοξοι διαχειριστές website και φήμης.

Δεν θέλω όμως να γράψω πολλά, ούτε είμαι ο Χαριτόπουλος να το'χω ούτε θέλω να κυλήσω πάλι σε νοσταλγίες για πράγματα που δεν τα πολυέζησα -για να λέμε και την αλήθεια. Απλά έπεσα επάνω στη μορφή του Παπά, του παπα-Χρήστου της ΠΑΟΚτζίδικης εξέδρας, αυτής της ηρωικής μορφής που δίνει υπόσταση στο απαύγασμα της σούρεαλ συνθηματικής: ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΠΑΠΑ, ΠΑΠΑ, ΓΑΜΩ ΤΟΝ (Μ)ΠΕΙΡΑΙΑ! Η είδηση περί αποπομπής του από τους μητροπολίτες Κασσανδρείας και Θεσσαλονίκης, προφανώς εξαιτίας της δήθεν λούμπεν εικόνας που δημιουργεί η παρουσία του στα πανηγύρια των Μπαοκτσήδων, μόνο μειδίαμα μπορεί να προκαλέσει για την ηθική φτήνια του διοικητικού παπαδαριού. Η απάντηση του Συνδέσμου Παοκτσήδων East Side απαντά με τον καλύτερο τρόπο, διάβασέ τη. Ο Παπάς ακόμα πιο εγκάρδια: "Λιώνει η καρδιά μου. Είμαι πολύ συγκινημένος και ευχαριστώ για αυτά που γράφουν. [...] Εγώ τους αγαπημένους μου "αλήτες" δεν τους αφήνω. Θα συνεχίσω να είμαι κοντά τους. Τη Δευτέρα μαζί με τα παιδιά μου θα είμαι στην Τούμπα για να ανανεώσω το διαρκείας μου". Γεια σου Παπά!

Ωτ Κουφούρ...

Ο καλός προπονητής είναι σαν τον καλό μπαρμπέρη. Όσο πηγαίνεις τακτικά -και του ακουμπάς το εικοσαράκι- σου κάνει ένα κούρεμα μούρλια. Αν, όμως, τον προδώσεις και για κάνα εξάμηνο το ρίξεις στα Νίκολας, σε κάνει καλλιγραφία. Έτσι κι ο Ερνέστο. Μια σαιζόν βασιλιάς, με τα όλα του: με νταμπλ, με παίκτες ορκισμένους, με αποδυτήρια κολλέγιο, με συμπαθητική μπαλίτσα (για κάνα δίμηνο, όχι παραπάνω. Αν θυμάσαι, και τότε σιχτιρίζαμε), με ήθος, επίπεδο και φάση ευρωπαϊκή. Κολόνια Ζιβανσύ και στα ποδάρια μας, που έλεγε κι ο Μηλιώκας. Φέτος, γυρίσαμε στα ντόπια προϊόντα. Όχι από άποψη εθνικότητας, αλλά από σκοπιά νοοτροπίας. Γεωργιανοί, Βραζιλιάνοι, Βόσνιοι, κουτσοί-στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα, που πέφτει και βρωμόξυλο κάθε βράδυ. Το αποτέλεσμα γνωστό. Θα μου πεις, φταίει ο προπονητής; Αφού ο πρόεδρος άλλαξε μπαρμπέρη για να γλιτώσει την αύξηση και τα δώρα Πάσχα, τον δέκατο τρίτο, τον δέκατο τέταρτο, μη σου πω και τον εντέκατο. Άλλαξε μπαρμπέρη κι έγινε καλλιγραφία. Βγήκε τώρα για τσάρκα κι εκεί που, με το περσινό κούρεμα, αναστενάζαν τα κορίτσα στα μπαλκόνια, φέτο ούτε η βίζιτα δεν του κάθεται.

Σου λέει ο πρόεδρος, γιατί πρόεδρος είναι ό,τι γουστάρει κάνει, βήχει, πέρδεται που έλεγε κι ο Χάρρυ Κλυν, με αυτό το μαλλί, θα πάω στην Μύκονο και θα γελάει μέχρι κι ο Πέτρος ο πελεκάνος. Οπότε πίσω στον μπαρμπέρη μου. Έλα Ερνέστο, αγόρι μου, κάνε μου μια κουπ αλα γκαρσόν, να πάμε στο νησί μπας και βγάλουμε καμιά γκόμενα. Να έρθω πρόεδρε, να έρθω. Θέλω, όμως, το επιτελείο μου. Δικιά μου η μανικιουρίστ, η πεντικιουρίστ, έχω ένα κορίτσι μπιστολάκι, μπικουτί αμερικάνικα, μιζαμπλί έλενα ρούμπινστάιν, το όλον πεντακόσια ευρώ το κούρεμα. Με γδέρνεις, Ερνέστο μου, με γδέρνεις. Εδώ φέτος κουρευόμουνα στο ΙΚΑ με δώδεκα ευρώ, δώρο το ξύρισμα και η μυρτώ λεβάντα. Ε, τότε, πρόεδρε, γύρνα στο ΙΚΑ κι άμα σταυρώσεις γκόμενα, με το κούρεμα αλά ΕΣΣΟ στο μεγάλο πεύκο, να με χέσεις. Έλα Ερνέστο μου, με τις τσατσάρες σου και τα ψαλίδια σου, και θα σού'χω εγώ επιτελείο που το ζηλεύει κι η Έφη Θώδη. Θα σου φέρω τον Αντωνάκη μανικιουρίστ, που ξέρει κι από γκρίζα ανταύγεια, θα σου φέρω τον Αλεξανδρή πεντικιουρίστ, τον Νινιάδη μπιστολάκι, που με το σοσιαλιστικό κούρεμα έχει πάρει το κολάι, μέχρι και τον Έκτορα Μποτρίνι θα σου φέρω να σου φτιάξει τα μαγειρεία μούρλια, να κάνει ο Ντουντού αγγαρεία και να νομίζει ότι είναι στο φορ ρόουζες.
Χέσε με ρε προεδρε, που θα δουλέψω εγώ, ο Τρύφων Σαμαράς της προπονητικής, μ'αυτές τις δευτεράντζες. Άνοιξε τους κομμωτήριο στα Σεπόλια γιατί για' κει είναι. Και τι λέμε, ρε Ερνέστο, στις γκόμενες; Άσε πρόεδρε, θα στείλω γω κυριλέ ραπόρτο, να τους αφήσουμε μαλάκες. Άντε ρε Ερνέστο, άντε γιατί...άντε.

Λοιπόν, άκου πρόεδρε:
"Εκφράζω την άρνησή μου στην πρόταση του Ολυμπιακού να αναλάβω κομμωτής του προέδρου. Oι λόγοι της συγκεκριμένης άρνησης, έχουν να κάνουν με προσωπικά θέματα, που δεν μου επιτρέπουν να μετακινηθώ στην Ελλάδα. Θέλω να εκφράσω τις ειλικρινείς μου ευχαριστίες στον Ολυμπιακό και ειδικά στον πρόεδρό του, Σωκράτη Κόκκαλη, που μου έδωσε την ευκαιρία να αναλάβω την εκτέλεση ενός πρότζεκτ, το οποίο θα ικανοποιούσε οποιονδήποτε επαγγελματία. Η απόφασή μου προκαλεί αντικρουόμενα συναισθήματα εξ αιτίας των ιδιαίτερων δεσμών που με ενώνουν με το σύλλογο. Θέλω να κάνω ιδιαίτερη αναφορά στον κόσμο του Ολυμπιακού για την αγάπη που εξέλαβα όλο αυτό τον καιρό. Ελπίζω και εύχομαι στο κοντινό μέλλον να επιστρέψω με έργα όλη την αγάπη και την στοργή που με περιέβαλαν όλο αυτό τον καιρό".

Ωραίος, ρε Ερνέστο, σμουθ, με το μπαμπάκι.

Τελικά, δύο μόνον Ερνέστο αξίζουν το φετινό καλοκαίρι: εκείνος που απεικονίζεται στo μπράτσο του Ντιεγκίτο και το ωραίο στέκι στη Ν.Φιλαδέλφεια που αφήνουμε κάθε βδομάδα τα συκώτια μας.

από τρελό κι από Γερμανό μαθαίνεις την αλήθεια

Τελικά, ο χερ Ρεχάγκελ δεν είναι μόνο ένας ικανός λογιστής του τερέν και των δυνατοτήτων που μπορούν να ξεδιπλώσουν οι υφιστάμενοί του πάνω σε αυτό. Το σημαντικότερο ίσως στοιχείο που χαρακτηρίζει τις αρετές αυτού του επαγγελματία αντλείται από το τακτ που διέπει όλες τις δημόσιες δηλώσεις του, αλλά και τις αποφάσεις του -τακτ και φλέγμα, μπροστά στα οποία δεν πιάνουν μία οι συντηρητικοί αγγλισμοί (και καλά) των (μισθοφόρων αλλοδαπών πλέον) προπονητών της Αγγλετέρας.

Εν όψει του αυριανού φιλικού του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματός μας με την Παραγουάη, ο μέγας Ότο δήλωσε πως: "Δεν μπορεί να είναι πρόβα Μουντιάλ, διότι η Παραγουάη παίζει λατινοαμερικάνικο στυλ ποδοσφαίρου και όχι ασιατικό. Θα είναι ένα ματς απ'όπου θα βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα".

Χρήσιμα συμπεράσματα, έτσι γενικά. Όχι εν όψει Μουντιάλ. Χρήσιμα δηλαδή να τα'χουμε στις σημειώσεις μας βρε αδερφέ, αχρείαστα να'ναι. Δεν έχει και άδικο βέβαια ο χερ. Από τη μία, παίζοντας με την Παραγουάη και αντιμετωπίζοντας το λατινοαμερικάνικο στυλ της, είναι κοινός τόπος πως (α) μας δίνεται η ευκαιρία να μάθουμε κάτι άμεσα για το λατινοαμερικάνικο στυλ παιχνιδιού, ως ευκαιρία που δεν σου τυχαίνει και πολύ συχνά σε επίπεδο διοργανώσεων, ακόμα και φιλικών, και (β) μας δίνεται η ευκαιρία να μάθουμε κάτι άμεσα για το πιο κοντινό στην Αργεντίνη λατινοαμερικάνικο στυλ παιχνιδιού. Από την άλλη, ξαναλέγω αυτό που υπονόησα παραπάνω ω φίλαθλοι και αδελφοί, ποιος μπορεί να αδικήσει άραγε τον χερ, που με το απαράμιλλο τακτ του στην παραπάνω δήλωση, ουσιαστικά έχει προεξοφλήσει και διαγράψει το ματς με την Αργεντινή, έχει ζητήσει από Βύντρα και τους άλλους ταλαίπωρους δίπλα του, να κάνουν την προσευχή τους πριν πατήσουν το τερέν και μόλις δουν κοντά στην περιοχή να πλησιάζει κανάς Μέσι ή Μάξι Ροντρίγκεζ, απλά να κλείνουν τα μάτια και να κρατάνε την αναπνοή τους, μια επίκληση στη Μεγαλόχαρη, μικρότερη του δευτερολέπτου, και ό,τι βγει...

Εκτός, πάλι, αν πεταχτεί κανένας Κυργιάκος ας πούμε και πάρει κλαδευτική παραμάζωμα τον Λίο, που τον πονεί και που τον σφάζει, και πάρει πόδια, γόνατα, λεκάνη και πλευρά, όλα στη μασχάλη, σαν το σαραντατρίο μπακαλική. Είναι προφανές όμως ότι σ'αυτή την περίπτωση η παγκόσμια ποδοσφαιρική κοινότητα δεν πρόκειται να συχωρήσει τέτοιο έγκλημα, ούτε και -για χάρη του ελληνοφραπεδικού θυμικού- να στερηθεί την ευκαιρία να απολαύσει την Αρζεντίνα μαζί με τον Μέσι στις επόμενες φάσεις. Πιθανότερο είναι να αποκλείσει ο Μπλάτερ με βούλευμα, δια παντός από τους αγωνιστικούς χώρους, τον Κυργιάκο, παρά να χαλάσει η φιέστα και το (διαφημιστικό παύλα εισπρακτικό) πανηγύρι που αυτή τη στιγμή πατάει εν πολλοίς στη μούρλα του Ντιέγκο και στα ταχυδακτυλουργικά του Λίο.

Ο Ρεχάγκος εστιάζει στο ασιατικό στυλ, ουσιαστικά προκρίνοντάς το ως το μόνο παλέψιμο για μας, δίνοντάς μας εκεί τις όποιες ευκαιρίες. Εκεί να δεις τρεχάλα όμως. Έχουμε μάθει να θεωρούμε αδύναμους και ισότιμους όσους απλά δεν έχουν φτάσει τελικό κυπέλλου και δεν ανήκουν στα (διαφημιστικά) μεγαθήρια κάθε διοργάνωσης. Αν δούμε όμως πόσο συνεπής είναι η Κορέα, τουλάχιστον όσο αφορά την -σχεδόν σερί- παρουσία της σε τελικές φάσεις Μουντιάλ, ο ιδρώτας θα λούσει ακόμα και τον πάγκο.

Για την ομάδα, της οποίας την εντεκάδα κάποτε στόλιζε ο Τζέι Τζέι Οκότσα, ούτε λόγος. Για τις ποδοσφαιρικές μας γνώσεις, το νιγηριανό στυλ χάνεται κάπου στα βάθη της Μαύρης Ηπείρου, αντιμετώπιζεται συλλήβδην ως αφρικάνικο (άρα ταχύτητα πάλι, τρέχα Βύντρα, τρέχα) και απλά αποτελεί μια καλή ευκαιρία για Γαύρο και Άρη να συμπληρώσουν χωρίς πολλά έξοδα τα μισθοφορικά ρόστερ τους, κοιτώντας όχι στο τερέν πιθανώς, αλλά στον πάγκο (είναι πιο φτηνοί εκεί). Το σταυρό μας τρεις φορές, μια τσικουδιά να πάνε κάτω τα φαρμάκια και πάμε σύντροφοι.

Μπίζνα...

Τέτοιες μέρες, παιδιόθεν, είχα μάθει να καταβροχθίζω τις αθλητικές εφημερίδες. Βεράντα, λίπτον, σαγιονάρα δίχαλο και ρέμβη. Τροφή για την ψυχή κι έτσι. Εδώ είναι η πλάκα: μεταγραφές, σενάρια, ταλέντα τριάντα χρονών που ανακάλυψε ο πρόεδρας, πιτσιρικάδες από τις ακαδημίες που βγάνουνε μάτια, εσωτερικές μεταγραφές -περσινά παλτά που γίνανε γούνες- ο ποδοσφαιρικός χαβαλές σε όλο του το μεγαλείο. Καθόμασταν μετά, τα βράδυα και τα κουβεντιάζαμε: "είδα τον Όσκαρ στο γιουτιούμπ, θα βγάλει μάτια", "καλά αυτός ο Λεντέσμα σκύλος", "Ντάτολο ρε", "ο Πάρντο θα κατεβάσει τα ρολά φέτο" κ.ο.κ. Ρουφάγαμε μπύρες, καβγάς κι ο γείτονας με την καλή την κουβέντα, που λένε (καλά, λένε και κάτι άλλα για τον γείτονα αλλά δεν είναι της παρούσης). Όσο, δε, πλησίαζε το Μουντιάλ, τόσο φούντωνε η κουβέντα. "Δες το σέντρε μπάκ της Χιλής, θα τόνε φέρει ο πρόεδρας δεν θα περνάει τίποτα", "Έκλεισε του Κυριάκωφ (ή όποιου Πολωνού), εξτρεμάρα, θα ρίξει τα τσιμέντα, δεν είδες τί έκανε στον όμιλο με τη Σουηδία;"
Φέτος, μας το χαλάσανε. Ενώ, δηλαδή, μετά τη σαιζόν του γαύρου είχαμε όλα τα χιντς για ένα ενδιαφέρον καλοκαίρι, για Ιούνη γκραν γκινιόλ, έρχεται ο Σώκρατες και μου το χαλάει. Εγώ που περίμενα να βλέπω τον Μέσι και να ξεροχύνω, να διαβάζω την επόμενη στη φυλλάδα για τον Φετφατζίδη, ότι θ'αφήσει εποχή και τέτοια, και να φαντασιώνομαι, τώρα μόνο ο Μέσι μένει κι αυτός είναι πολύ μακρυά... Πόρωσε μας, γαμώτο. Γι'αυτά ζούμε. Η μπάλα είναι κουβέντα, είναι τσαμπουκάς, είναι μπύρες.
Αντί γι'αυτά καθόμαστε δεκαπέντε μέρες κι ακούμε για ντηλς, για ισολογισμούς των Α.Ε., για αυξήσεις μετοχικών κεφαλαίων, για εξαγορές μετοχών, για Δ.Σ. και άλλα ξενέρωτα. Εγώ είμαι από χωριό. Δεν τα καταλαβαίνω. Επι ματαίω -Μάσα μου- προσπαθώ να πιάσω την κουβέντα για το σωστό ντηλ, για τη συμφέρουσα πρόταση, για το αν ο Μαρινάκης μπορεί να επενδύσει κι αν έχει το νόου χάου, για το αν συγκρούονται τα συμφέροντα του αυριανού πρωθυπουργού με κείνα του Τζίγκερ (πούλα-πούλο), για το αν ο Αδαμίδης έχει επενδυτικό πρόγραμμα που θα αποδώσει σε βάθος τριετιας. Επι ματαίω, μα του Κάκου (Κερκυραίος κι αυτός, το αρχίδι). Θέλω, δηλαδή, αλλά δεν τό'χω. Να σπουδάσω τώρα στα γεράματα φαινάνσιαλ μάνατζερ εντ ρησούρσερ τζιμπελέητορ, άσε. Πού'ναι η μπάλα; Στην κυριολεξία πιά. Πάλι καλά που έρχεται η εθνική χάντμπωλ και θα κάνουμε το ταξιδάκι μας στη Σαλονίκη, να πιούμε κάνα τσίπουρο, κάνα Μητροπάνο, κάνα Πάμπλο Γκαρσία Λιαροπούλου και φάσεις ωραίες και μποέμικες. Κουράστηκα με τα οικονομικά. Σε λίγο το Καφενείο των Φιλάθλων θα το παρουσιάζει ο Στίγκλιτς. Σήμερα, αντί για αθλητική πήρα τη Ναυτεμπορική...

σατραπείες και καραπλήδες

Δεν ξέρω πότε θα μου ξαναδοθεί φέτο η ευκαιρία να ασχοληθώ με τον αγαπημένο μου, αυτόν τον καλύτερο προπονητή του κόσμου, τον Σπέσιαλ (Μπαρκα)Ουάν, οπότε ας του τα σούρω άλλη μία τώρα να σώσω για το καλοκαίρι και από αύριο τα γνωστά εσωστρεφή του Γαύρου, αλλά και οι μεγάλες αναλύσεις που μας περιμένουν για το άφρο Μουντιάλ.

Όπως όλα δείχνουν λοιπόν, ο καλύτερος του κόσμου οδεύει -με τις απαραίτητες τσιριμόνιες, μέρα με τη μέρα- προς την καλύτερη του κόσμου, τη θρυλούμενη για αδιευκρίνιστο σοβαρό λόγο και ως Βασίλισσα, η οποία φυσικά πάει καιρός που έχει να μας δείξει ότι συντρέχει κάποιος σοβαρός λόγος για να κατατάσσεται στις δυο-τρεις καλύτερες του κόσμου. Το δημοσιογραφικό λιβανιστήρι που προηγείται της επίσημης συμφωνίας, κάνει λόγο για 10 ζεστά μύρια ετήσιες απολαβές, κι ενώ ο Σπέσιαλ Μούρης έχει εξομολογηθεί σε ανύποπτο χρόνο φετό τις ενοχές που νιώθει για το υψηλό κασέ του εν μέσω παγκόσμιας κρίσης. Από τα λεφτά στα λεφτά. Φεύγει από τα φράγκα του Μοράτι και πάει σε κάποιον (προφανώς) πιο μουρλό, προκειμένου να χορηγήσει αδρά τις νέες ονειρώξεις του. Δεδομένου ότι προηγείται και ο τρελάρας Αμπράμοβιτς στο βιογραφικό των ολοκληρωτικών συνεργασιών του Ζοζέ, η παράνοια τώρα δεν θα έχει προηγούμενο. Προβλέπεται δημοσιονομικός Τιτανικός.

Χώρια που πλέον δεν θα'χει πλάκα. Το να παίρνεις μια ομάδα που οριακά βρίσκεται στους δευτερότριτους και προς τα πάνω, δηλαδή χτυπάει γενικά εθνικό πρωτάθλημα, και στο Τσαμπιοσλή είναι τεκμηριακά στα φαβορί (ή στα και καλά αουτσάιντερ, αλλά φαβορί) και πάντα έχει μια παρουσία ή προοπτικές (βλέπε και κάποιον από πίσω να τα χώνει, αγοράζοντας σουπερστάρ και παίκτες πρωταγωνιστές σε διαφήμιση της Nike), σίγουρα δεν έχει πλέον και τόσο πλάκα. Το ξέρει κι ο ίδιος. Απ'του χρόνου θα το δει ακόμα πιο ξεκάθαρα και δεν αποκλείεται το τρίχρονο να μην ολοκληρωθεί ως πρότζεκτ αυτή τη φορά. Με την Τσέλσι ας πούμε ότι δούλεψε αυτό (αν και Τσαμπιοσλή με το κυάλι και με ρεφρέν τις γκρίνιες στους ρέφερι), με την Ίντερ άγγιξε peak και μαγκιά του (λέμε τώρα). Για τη Ρεάλ, η προϋπόθεση να ανδρωθεί η ομάδα με Μαϊκόνηδες και να θυμίζει πάλι διαφημιστικό της Nike (αν και, εδώ που τα λέμε, αυτό ήταν πάντα η Ρεάλ), ακούγεται λιγότερο συναρπαστικό κι από αναζήτηση των διανυκτερευόντων φαρμακείων στο χρυσό οδηγό. Έτσι, ξέρω κι εγώ μεγάλε. Ή, τουλάχιστον, έτσι ξέρει κι ο Λεμονής.

Κι εδώ είναι που θα μπορούσε να δείξει τη μαγκιά του ο Σπέσιαλ Μούρης. Σε καιρό οικονομικής κρίσης, κάνε τη διαφορά μεγάλε. Πήγαινε με τα μισά λεφτά, σε μια μικρότερη ομάδα, σε μια Άστον Βίλα, σε μια Βιγιαρεάλ, σε μια Λιόν, και δείξε ότι έχεις τα guts και το know how να χτίσεις ομάδα και να διδάξεις μπάλα (και χτίσιμο ομάδας). Αν το'χεις φυσικά. Ψάξε, βρες τα ταλέντα, καλούπωσε τους Φετφατζήδες της Ευρώπας και χαλύβδωσέ τους να βγαίνουν στο τερέν και να τρώνε σίδερα. Και να πατάνε στα ίσα μέχρι και τη Μπάρτσα. Τώρα, που δεν έχεις ανάγκη τα λεφτά, που δεν έχεις ανάγκη τα ρεκόρ, που δεν έχεις κίνητρο τους τίτλους και έχεις αποβάλλει τα απωθημένα του loser, τώρα βγες και δειξ'τους ότι το κατενάτσιο το'κανες μόνο για χάρη του Ζανέτι, για να δει κι αυτός ο ταλαίπωρας μιαν άσπρη μέρα, δείξ'τους ότι πάντα το'ξερες το τόπι και ότι αυτό το τόπι παίζεται με τους ίδιους όρους και στο Τσαμπιοσλή, αλλά και στο ερασιτεχνικό Αττικής. Αυτό θα ήταν μαγκιά. Θα ήταν σχεδόν πολιτικό statement. Αλλά αν περιμένεις κάτι τέτοιο από τους Πορτογάλους, σώθηκες. Πότε είχαν ιδεολόγους στα μετερίζια, για να έχουν και τώρα -ειδικά όταν τα μπικικίνια χορεύουν ζεστά ζεστά μπροστά σου; Έναν Πεσόα κι αυτός στην κατάθλιψη. Σε λίγο θα λέμε πορτογάλος και θα εννοούμε το ζιγκολό.

Ως επιμύθιο, κρατάω το όνομα του Δημήτρη Καραπλή, το οποίο ίσως να μην λέει τίποτα στους περισσότερους. Παίχτης της ομάδας μπάσκετ του Ολυμπιακού back then, τις χρυσές μέρες, στην πρώτη και μοναδική ευρωπαϊκή κούπα, από τα αδικημένα εκείνα παλικάρια που χαροπαλεύουν μεταξύ των εννοιών ταλέντο και πάγκος. Ούτε καν Εθνική Ανδρών δεν έπαιξε ποτέ το ταλέντο. Πίσω όμως στο 1997, στον τελικό του μικρού open των McDonalds, ο τότε πρωταθλητής Ευρώπης Ολυμπιακός αντιμετώπισε τους πρωταθλητές ΝΒΑ, τους Chicago Bulls του μεγάλου Μάικλ Τζόρνταν. Ο Καραπλής τότε, χωρίς καμία αιδώ (ή εκεί), χωρίς καμία αίσθηση σεβασμού και σεμνότητας, σηκώνεται μπροστά στον Air, ενώ εκείνος βρισκόταν στην κίνηση για ένα χαλαρό τρίποντο, και του τραβάει τάπα, τάπα ολκής, χωρίς φάουλ, καθαρή καθαρότατη, τίμια και αντρίκια. Χαμόγελα εκατέρωθεν. Μέσα του όμως, εκείνη την ώρα, η έννοια δικαίωση είχε αποκτήσει ένα άλλο, ιδιαίτερο νόημα. Όταν οι άλλοι γύρω του θα γερνούσαν μαζεύοντας κούπες και ρεκόρ, όταν θα του έκαναν τους καμπόσους διάφοροι μοσχοπουλημένοι νταγλαράδες με καπαρωμένη θέση σε Εθνική και κανά κότερο στη Μαρίνα Ζέας, όταν οι Ιωαννίδηδες θα του φώναζαν πως παίζεται το μπάσκετ, εκείνος θα ήξερε πολύ καλά ποια είναι η αλήθεια που αξίζει κανείς να κουβαλάει μέχρι να πεθανει, αυτή που χαρακτήρισε το σύντομο πέρασμά του απ'το άθλημα. Εκείνη που έχεις κάθε λόγο να μεταφέρεις και στα πιτσιρίκια σου, όταν σε ρωτήσουν μια μέρα "εσύ πόσα πρωταθλήματα πήρες μπαμπά;". "Εγώ, μικρέ μου, έκανα τάπα στον Τζόρνταν".

Σε πείσμα των Μουρίνιων που θέλουν Μοράτηδες για να λάμψει το άστρο τους, η όποια φλόγα αυτού του ποστ αφιερώνεται στους Καραπλήδες κάθε αθλήματος και κάθε εποχής, που ίσως δεν έλαμψαν ποτέ τους, αλλά κουβαλάνε μια άλλη μαγκιά και μια άλλη αλήθεια, μακριά πολύ μακριά από στατιστικά και φλας. Επίσης, ένα μεγάλο αντίο στον λεβέντη του Σοβιετικού μπάσκετ, τον σπουδαίο Αλεξάντερ Μπελοστένι, που έφυγε προχτές νικημένος από τον καρκίνο.

ο τελικός που δεν έζησα

Όποιος δεν πέθανε από ανία και χασμουρητό παρακολουθώντας τον τελικό του Τσαμπιοσλή, είναι ή ψεύτης ή βάζελος, δηλαδή έχει ανοσία τόσο στο τσούκου τσούκου των Γερμανών που ζάλιζαν τη μπάλα χαρτογραφώντας σπιθαμή προς σπιθαμή την έκταση του γκαζόν έξω από τη μεγάλη περιοχή, αλλά και εντυπωσιάζεται από τα τρία ξεσπάσματα που θα συμβούν, πάνω στην κακιά στιγμή, σε κάποιο πετάρισμα των ματιών των αμυντικών, σε κάποιο γλάρωμα –προφανώς αποτέλεσμα του θεάματος που παρακολουθούσαν κι αυτοί οι ταλαίπωροι από τα μετόπισθεν. Και εδώ που τα λέμε, αυτός ο μπαγάσας ο Μιλίτο, ήξερε να χτυπάει πάνω εκεί που πήγαινε να σε πάρει για τα καλά ο ύπνος, λίγο πριν αποφασίσεις ότι το ημίχρονο λήγει άμπαλο και μυρίζεσαι ήδη την αγγαρεία της παράτασης και, ακόμα χειρότερα, των πέναλτι. Εκεί που νομίζεις ότι μπορεί να ξαναζήσεις τον εφιάλτη στο δρόμο με τη Μίλαν και τη Γιούβε, ο άλλος Ντιέγκο Αρμάντο γράφει ένα υπέροχο τεμάχιο, βάζοντας τις βάσεις για να την ακούσει ασύστολα με την πάρτη του ο Σπέσιαλ (Μπαρκα)Ουάν καμιά ώρα μετά.

Στο μεταξύ, ο Ρομπέν ταλαιπωρούσε το τόπι και τον εαυτό του, κάνοντας την παλαβή και νομίζοντας –επί ματαίω Τζώνη μου- πως από την άλλη μεριά θα έβρισκε τον Ριμπερί. Έλα που η μπάλα έφτανε σε κάποιο Γερμανό, ο οποίος μπλοκαρισμένος από τη Μικτή Λατινικής Αμερικής, πρόκρινε τη λύση με την οποία το εθνικό του φρόνημα έχει γαλουχηθεί γενιές και γενιές: η μπάλα πίσω και φτου κι απ’την αρχή. Ολλανδία χωρίς το ταλέντο, την έμπνευση και τα γκαζοζέν εξτρέμ. Μόνο ο Ρομπέν δηλαδή.

Ο Βερνίκος στην κοσμάρα του. Είτε περιέγραφε το τελευταίο ματς του Γαύρου στα πλεηόφ είτε τον τελικό ευρωπαϊκού κυπέλλου, η ταχύτητα και η ένταση ήταν οι ίδιες: πιο βαρετός, πεθαίνεις. Έπρεπε να ακούσουμε το σποτάκι με το Σωτηρακόπουλο να φωνάζει "Μιλίτο, σουτ, και γκολ!" για να καταλάβουμε ότι βλέπαμε τελικό. Αλλά σάμπως βοηθούσε και κανείς τους, πέρα από τον Μιλίταρο; Κάθε σοβαρός σπορτοκάστορας (ίσως κι ο Βερνίκος όμως) θα παρακαλούσε να μην πηγαίνει η μπάλα στον Σβαϊνστάινγκερ ή τον Μπαντστούμπερ, για να μη χρειάζεται να προφέρει αυτούς τους γλωσσοδέτες, που ούτε για γκολ το πήγαιναν ούτε για κάτι άλλο που να μοιάζει με συναρπαστική δραστηριότητα. Ο Αλτιντόπ πάνω που έδειξε πως θα μπορούσε να υπάρξει μια κάποια επικυνδυνότητα κι από την αριστερή πλευρά -και μια ευκαιρία να κλατάρει ακόμα κι ο κομάντο Μαϊκόν- έπεσε θύμα του Χίτλερ προπονητή του, ο οποίος ήθελε να έρθει αυτή η νίκη από βέρο Γερμανό ή έστω βορειοευρωπαίο εργάτη. Αλλαγή λοιπόν κι ο Τούρκος και η βύθιση στον καναπέ αναπόφευκτη.

Ο κρατικός υπάλληλος που διαβάζει τα ονόματα των παικτών –και όχι πάντα σε πρώτο χρόνο- φιλότιμα προσπαθεί να ενεργοποιήσει τα νεύρα μας σε ένα άτυπο ματς Ενοχλητικές Κλισαδούρες vs.Βαρεμάρας. Το σκονάκι με τις κοινοτοπίες δίπλα απ’το μικρόφωνο: όταν επιτίθεται μια ιταλική ομάδα το λέμε αντεπίθεση, ενώ το τσούκου τσούκου των Γερμανών το λέμε παιχνίδι στρατηγικής. Πρώτο γκολ της Ίντερ, ο ορισμός του απλού ποδοσφαίρου: βολέ του κήπερ, τσίμπημα με κεφαλιά από τον Μιλίτο, Σνάιντερ την κουβαλάει για λίγο, για πολύ λίγο, τόσο-όσο, ιδανική ασίστ ξανά για το Μιλίτο, επιλογή της καίριας θέση και της θέση του ποδιού, χωρίς καμιά ταλαιπώρια του τοπιού, σουτ, γκολ, κι όλα αυτά σε πέντε δεύτερα της ώρας. Ο Βερνίκος είδε αντεπίθεση, προφανώς είναι ο πιο κοντινός ορισμός για να περιγράψει το mismatch αριθμού ή/και θέσης επιθετικών και αμυντικών. Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν πληρώνεται –και πληρώνεται από εμάς- για να περιγράφει αυτές τις φάσεις. Και μετά μας φταίει ο Βουλγαράκης και το ΔΝΤ.

Πίσω στην ουσία, όταν παίζουν δύο ομάδες, μία από τις δύο θα κερδίσει. Ακόμα κι αν πήγαιναν ως το πρωί βαρώντας μπέναλτι, σε έναν από αυτούς τους δύο θα πήγαινε το κύπελλο. Μπάγερν και Ίντερ έπαιζαν, δεν υπήρχε περίπτωση να νικήσει στο τέλος η Μπαρτσελόνα ή καμιά Μάντσεστερ. Κι όσο δυσκολευόμασταν στο ξεκίνημα του αγώνα να ξεκαθαρίσουμε ποια από τις δύο θα κερδίσει εκ μέρους μας μία μίνιμουμ οπαδική προτίμηση –έτσι, για τη χαρά της μπύρας και της παρέας- άλλο τόσο δυσκολευόμασταν προς το τέλος να δεχτούμε ότι τελικά αυτή η Ίντερ, αυτού του προπονητή, θα κατακτούσε όντως το τρόπαιο, ένα τρόπαιο για το οποίο κόπιασε και ο Μέσι και ο Τσάβι, και μάλιστα πολύ πιο τίμια. Από την άλλη, δυσκολευόμασταν να πιστέψουμε και στην έκπληξη -αντίστοιχη εκείνης που στέρησε το ’99 το τρόπαιο στη Μπάγερν- όχι γιατί δεν φαινόταν εφικτή, αλλά ακριβώς επειδή τίποτα δεν την έκανε να φαίνεται εφικτή, δεν άξιζε κιόλας. Και σιγά μην έκαναν οι Γερμανοί έκπληξη. Πότε έκαναν, για να την κάνουν τώρα;

Το φινάλε βρίσκει την ομάδα που ήταν πράγματι καλύτερη να κερδάει με δύο τέρματα διαφορά, έχοντας κρατήσει και την παρθενιά της στο δίχτυ. Αλάνθαστοι αμυντικά, απόλυτα πειθαρχημένοι σε όλες τις γραμμές, ουσιαστικοί, γρήγοροι και εκρηκτικοί όποτε χρειάστηκε (λέγε με Μιλίτο βέβαια, άντε και Πάντεφ), με αλληλοκαλύψεις για σεμινάριο, με πάθος και δύναμη και πίστη για τον τίτλο. Χωρίς φαντασία και έμπνευση βέβαια (πλην των δύο φάσεων και πάλι του Μιλίτο). Αν έψαχνες γι αυτά όμως, δεν θα τα έβρισκες έτσι κι αλλιώς σε ομάδα του Μουρίνιο. Ούτε και στους Γερμανούς βέβαια.

Και επειδή αρκετά γκρίνιαξα φέτο για τη ζοχάδα του σιχαμένου που παραμένει σιχαμένος, ως (λίγες) όμορφες εικόνες του τελικού κράτησα τον σπουδαίο εργάτη και τεχνίτη Μιλίτο να πανηγυρίζει σαν πιτσιρικάς στην αλάνα, μαζί με το πιτσιρίκι του, επιβεβαιώνοντας το στάτους των αληθινά μεγάλων παιχτών –όπως έκανε κι ο Φορλάν πριν λίγες μέρες. Κράτησα τη μούρλα του πάντα στυλάτου –σχεδόν ροκαμπιλάτου- και επίσης σπουδαίου Ζανέτι, που μετά από 700 παιχνίδια με αυτό το πάλαι ποτέ σκορποχώρι, το άξιζε ο φουκαράς μια κούπα της προκοπής. Ως κλισέ εικόνα, μειδίασα στην ανεπιτήδευτη (;) μόδα που θέλει τους μισθοφόρους στο τέλος του αγώνα να σκεπάζονται με τη σημαία της χώρας απ’όπου προέρχονται κι όχι εκείνης όπου βρίσκουν δουλειά, φέρνοντας σε αμηχανία τους διάφορους ultras. Αλλά από κλισέ άλλο τίποτα, μην αρχίσω πάλι. Άλλος ένας τελικός που περνάει στη λήθη, που έχει ήδη γίνει μία στατιστική καταγραφή και μόνο, καθώς και άλλο ένα επιχείρημα για όσους θα μας τα πρήζουν (και πάλι) του χρόνου για τον καλύτερο προπονητή του κόσμου. Ένας μεγάλος αποχαιρετισμός για το Ζανέτι, μια δικαίωση για τον πατέρα Μοράτι –αλλά και το γίγαντα Λούσιο- μια μεγάλη στιγμή στην καριέρα του Ετό ως αμυντικό χαφ, ένα μεγάλο γαμώτο για τον κουασιμόδο Ριμπερί, ένα γαμωτοκερατόμου για τον πολύ Ρομπέν, ένα χαστούκι στο γεροντικό ποδόσφαιρο που πλέον εκπροσωπεί ο επιστήμονας Φαν Χάαλ και άλλο ένα μεγάλο χασμουρητό για την ποδοσφαιρική φιλοσοφία των Γερμανών. Κι ένα ακόμα χασμουρητό για τον ακουσμένο Μουρίνιο. Στ’αρχίδια μας οι έξυπνοι που πάνε ψηλά, που λέει κι ο Θάνος.

Σάμουελ Ετό, η ιδανική λύση για πλήρωση του κενού

που πιθανώς αφήσει ο Αβραάμ Παπαδόπουλος στο Γαύρο.

play off. πολύ off.

Τέλος λοιπόν για φέτο και ο πιο ηλίθιος θεσμός στην ιστορία του ελληνικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου, ο οποίος ασφαλώς και δεν μας έμαθε κάτι παραπάνω για το φετινό το Γαύρο, όπως επίσης και για το Αεκάκι, αλλά και για τον Άρη. Μια πρόχειρη ψηφοφορία να γινόταν πριν από αυτά τα ματς, σε ενα μικρό αντιπροσωπευτικό σύνολο ποδοσφαιριστών, παραγόντων και δημοσιογράφων, είναι παραπάνω από βέβαιο ότι θα αναδεικνυόταν ο Μπάοκ ως άξιος της δεύτερης θέσης και δεν θα χρειαζόταν όλη αυτή η ταλαιπώρια, τα πηγαινέλα, η κόκκινη του Μέλμπεργκ και ο εξευτελισμός του Ντούσαν.

Η κατάρα του Ιουνίου (και του Ιουλίου) για το Γαύρο συμπυκνώνεται σε κάτι ξόρκια δυσκολοπρόφερτα και ακατανόητα, που προέρχονται από εξωτικούς και άγνωστους προορισμούς: Σούντουβα Σπορτφιγκάλ Σάμροκρόβερς Βαντούζ Νόβαγκόριτσα Σιαουλιάι Σαντ Τζουλιά (ωραίο ακούγεται αυτό και με υποννοούμενο...) Μπρέινταμπλικ Μπάνγκορσίτι Ατιράου Κάλεφ Μίκααστάρακ Μπέσα Μπουντούτσνοστ Βίκινγκουρ Κλίφτονβιλ. Σταματώ εδώ, γιατί το ξόρκι συμπληρώνεται και από κάτι άλλες των οποίων και μόνο η γραφή είναι σκέτη ταλαιπώρια. Το ότι έρχονται πέτρινα χρόνια το καταλαβαίνει κανείς από τα ονόματα των ομάδων που έχει να αντιμετωπίσει μέρα μεσημέρι. Φλαμουρτάρι και Τσερνομόρετς, τις έχω και στο σουμπούτεο, Μίλαν της Αλβανίας...

Η πραγματική κατάρα του Γαύρου όμως δεν είναι αγωνιστική και δεν έχει να κάνει ούτε με τραυματισμούς ούτε με τον Πρόεδρα. Αν και περνάει στα ψιλά, κανείς δεν βρίσκει την ψυχραιμία να διαπιστώσει ότι η ομάδα του Βαλβέρδε που μεγαλούργησε για λίγο back then (τουλάχιστον ως προς το ομαδικό πνεύμα και την ποιότητά της), χάνει σιγά σιγά και άδικα τους στυλοβάτες της και πως αν επιστρέψει ο Ερνέστο θα τη βρει όχι απλά μισή, αλλά πραγματικά λειψή. Μετά τον μεγάλο Ντάρκο, του οποίου η καρδιά δεν μπορούσε να χτυπάει όσο η Θύρα 7 (και εκείνος) θα ήθελε, ήρθε μάλλον ο καιρός να αποχαιρετήσουμε και το μεγάλο τζιμάνι στον οποίο άνηκε η δεξιά πλευρά του γηπέδου. Λουτσιάνο Γκαλέτι.

Στο μεταξύ οι Τιτίκες του Βάζελου -Λέτο, Μπίαρσμιρ, Γκάμπριελ και Ρουκάβινα- σε μια γενναιόδωρη επίδειξη γυμνασιακού χαβαλέ και πηγαία επιτηδευμένου χιούμορ που αντιλαμβάνονται μόνο εκείνοι που ξημεροβραδιάζονται στα τηλέφωνα στις ραδιοφωνικές αθλητικές (λέμε τώρα) εκπομπές, και με την αγαστή συνεργασία κάποιου ταλαίπωρου λακέ που ξημεροβραδιάζεται έξω από την Παιανία για το ρεπορτάζ του Βάζελου, ανέβασαν στο γιουτιουμπ ένα σκηνοθετημένο βίντεο από τη βόλτα τους με το φουσκωτό, κάπου στο Αιγαίο. Η γραφή της λέξης coming (μετ.: ερχόμενος) με δύο m (comming...) στους τίτλους αυτού του θλιβερού, από όλες τις απόψεις και παρά τα χασκόγελα, βίντεο, προδίδει τους αυριανούς (και παντοτινούς) ευρωπαίους πρέσβεις που είτε οι γνώσεις της αγγλικής δεν θα τους επιτρέψουν γκρίνιες και μιζέριες φέτος στους Κάκους του Τσαμπιοσλή είτε απλά στην παραζάλη τους, από νταμπλ και ηλίαση μπέρδεψαν την ενεργητική μετοχή που προκύπτει από το ομόηχο ρήμα cum. Στη δεύτερη περίπτωση το σώζουν.

Ρεμάλ Μαδρίτης

Τελικά -και είχε δίκιο ο Jello Biafra που το'λεγε- κάποιοι άνθρωποι είναι ακριβώς αυτό που φαίνονται. Και στην περίπτωση του Σπέσιαλ (Μπαρκα)Ουάν, όλα δείχνουν ότι ο άνθρωπας θα άνηκε αξιωματικά στο μεγάλο αυτό κοινωνιολογικό υποσύνολο το οποία πολλές φορές άδικα και χοντροκομμένα ονομάζουμε τυχαίους. [Το άδικα, φυσικά, πάει στις κατακτήσεις τόσων και τόσων τζιμανιών της επιστήμης, που έχουν φάει τη ζωή τους για να μας κάνουν σαφές ότι η ανθρώπινη ύπαρξη δεν σχετίζεται με την τυχαιότητα]. Δεν ανήκει σε αυτό το σύνολο λοιπόν, γιατί μια-δυο ελάχιστες, στοιχειώδεις, ικανότητες ενόρασης και πίστης στους πολύ θεμελιώδεις κανόνες της ποδοσφαιρικής ανάπτυξης, καθώς και ένα πείσμα ηγέτη -από αυτά που συνήθως αιματοκυλούν τον κόσμο και δεν προσφέρουν σε αντάλλαγμα κάτι πιο σπουδαίο- τον τοποθέτησαν μια κάστα παραπάνω και την αμοιβή του πολλά level παραπάνω. Όταν όμως η μπάλα τελειώνει, οι ποδοσφαιράνθρωποι δείχνουν πόσα έχουν να πουν: σχεδόν τίποτα.

Ο Μουρίνιο από την άλλη, ξέρει καλά πως να μιζεριάζει τους παίκτες του και να τους τη ρίχνει στο πάτωμα, γι αυτό άλλωστε δεν υπάρχει και αριθμός επαγγελματιών ποδοσφαιριστών άνω του 3, που να εξαίρουν το ταλέντο του και τη σχέση τους μαζί του -ένας από αυτούς βέβαια είναι ο σπουδαίος Ντρογκμπά, ο οποίος όμως χάνει ούτως ή άλλως το άξιο της αναφοράς του, γιατί δήλωσε πως θέλει να ολοκληρώσει και να ολοκληρωθεί στην Τσέλσι, τι να πεις... Ο πορτογαλάκιας λοιπόν, πιστός στο cult που δημιουργεί τα τελευταία χρόνια το status των ομοεθνών του προπονητών (εθνική σχολή ανώτερη και από αυτή των ποδοσφαιριστών), πριν από το πιο κρίσιμο και μεγάλο παιχνίδι που έλαχε στην Internazionale τις τελευταίες δεκαετίες, αρχίζει να φλερτάρει με τον πιο μισητό σύλλογο του πλανήτη, ίσως και του σύμπαντος ολάκερου: τη Ρεάλ του Φράνκο, δηλαδή της Μαδρίτης.

Σε συνέντευξη του στη Marca, φορώντας την προπονητική φανέλα της ομάδας που μέχρι χθες προπονούσε κάποιος Πελεγκρίνι (πόσο ξεπεσμός αλήθεια...), ο ηγέτης των μετρίων απεφάνθη ότι "απέναντι στην πιο επιθετικογενή ομάδα (σ.σ. την Μπάρτσα του βράχου Πουγιόλ, του Πικέ και του Ντάνι Άλβες εννοεί ο άμπαλος...) έπρεπε να είχαμε βάλει πέντε γκολ μέσα στο Μιλάνο. Η Μπαρτσελόνα ήταν τυχερή που δεν έφυγε με πέντε γκολ από την έδρα μας". Αυτές οι μαλακίες λοιπόν είναι που τον κρατάνε στα εξώφυλλα, αυτά που μόνο Αλέφαντοι και κατσικανιάρηδες στη Γ'Εθνική τα λένε ή καμιά ρέπλικά τους σε διαφήμιση κινητής τηλεφωνίας (μαζί ίσως με γριές). Το ποιος ήταν ο τυχερός εκείνο το βράδι είναι άλλου παπά ευαγγέλιο και δυστυχώς η ποδοσφαιρική ιστορία που γράφεται από τους Βερνικοκατσαρούς και τους άλλους δαιμόνιους σπορτοκάστορες, αυτά τα ξεχνάει στα μνημόνιά της, γιατί μόνο νούμερα ξέρει να διαβάζει.

Για να βάλεις πέντε γκολ Μεγάλη Μούρη, χρειάζεσαι πέντε Σνάιντερ, όχι έναν κι αυτός με υπερπροσπάθεια. Για να λες την Μπαρτσελόνα τυχερή, πρέπει η μπροστά σειρά σου να'χει δέκα παραπάνω πόδια από τον Πέδρο και τον Τσάβι, που είναι μισή ομάδα μόνοι τους. Τέτοια ομάδα δεν έφτιαξες ποτέ σου. Μάλλον τη φθόνησες και στα μεθύσια σου επάνω ήθελες να σε φωνάζουν Πεπ. Πήγαινε και στη Ρεάλ και γέμισέ τη με Καρβάλιους και καν'την καρναβάλιο. Της ταιριάζει, σου ταιριάζει. Στο φυσικό σου χώρο και για πάντα ίσως, να ολοκληρωθείς και ως άνθρωπος. Και μην ξεχνάς: αν τη φτάσεις τελικό (ή και ημιτελικό), μπορεί και να σ'απολύσουν. Το'χουν για κακό.

τόπι στην ομίχλη

Και ένα σχόλιο. Χαζεύοντας το πρωί (πόσο χάζι πια...) τα πρωτοσέλιδα των αθλητικών φυλλάδων, διαπίστωσα ότι όλο το θέμα φέτος δεν ήταν ποδοσφαιρικό, αλλά αμιγώς επιχειρηματικό. Ο Βάζελος έκλεισε ονειρικά τη σεζόν, με νταμπλ, με σουπερστάρ, με αποκαλύψεις ταλέντων, με, με, με, παρ'όλα αυτά από την επόμενη κιόλας μέρα η ημερήσια διάταξη, βλέπε γκρίνια (και η αναμενόμενη φυλορροή), είχε να κάνει μόνο με το μπάχαλο της πολυμετοχικότητας. Στον Πειραιά, κοντός ψαλμός αλληλούια από την αρχή σχεδόν της σεζόν. Αρχίσαμε με την κουβέντα του Μαρινάκη, κλείνουμε αισίως πάλι με αυτή και ενώ στο ενδιάμεσο (που για πολλούς ονομάζεται πρωτάθλημα) ο έρωτάς μας ζαλίστηκε αποκλειστικά και μόνο από τις αναφορές στον Πρόεδρα -του οποίου το όνομα δεν θυμάμαι άλλη χρονιά να'χει ξαναναφερθεί τόσες φορές. Στην ΑΕΚ, παλιά τους τέχνη κόσκινο. Εμείς πέντε προπονητές φέτο, εκεί πέντε προέδρους. Ακόμα και η περίπτωση παραμονής Ντούσαν ήταν καθ'όλη τη χρονιά μια φιλολογία που ακολουθούσε (και περιέπλεκε ή κατευθυνόταν από) τα διοικητικά -δηλαδή αυτό το πολυμετοχικό χάος που περισσότερο γουστάρει εκλογές και μεταγραφές προέδρων, παρά ποδόσφαιρο.

Όλο το θέμα πλέον στο Γαύρο είναι τι θα γίνει στη μάζωξη των παραγόντων. Όλη η χρονιά έγινε για να περιμένουμε το συμβούλιο της Πέμπτης. Κουβέντα για Ντάτολο, κουβέντα για μεταγραφές, κουβέντα για σχέδιο οργάνωσης. Όλα περνάνε από την όρεξη του Σώκρατες πρώτα. Ή, καλύτερα, από την ανορεξία του. Οι ΠΑΕ έγιναν απλώς ΑΕ, το Π πήγε στο διάολο και είναι αμφίβολο αν και πως θα ξαναγυρίσει. Σε λίγο θα φύγει και το Α (αν και στο Γαύρο δεν υπήρχε ποτέ...) και θα μείνει το έρμο το Ε να δικαιολογεί απλώς έξοδα στην εφορία και να καθαρογράφει λογιστικά και ξεπλύματα στη νιοστή. Ευτυχώς έρχεται το Μουντιάλ και θ'ασχοληθούμε με μπάλα.

μπαοκάρα είμαι χάλια, βλέπω έναν αετό χωρίς κεφάλια

Ως συνηθίζω, περιμένοντας το μετρό, χαζεύω τις ονομαστικές γιορτές στις οθόνες. Σήμερα λοιπόν, 18 Μαϊου, εορτάζουν η Γαλάτεια, η Γαλατία -να χαίρεται ο Αστερίξ το χωριό του- και η Ιουλία -χιλιόχρονη και κάθε ευτυχία στην εθνική μας πορνοστάρ. Επίσης, αναφέρεται κάποια Βηθεσδά, όνομα το οποίο, πρώτον, επισήμως βλέπω ότι εορτάζεται στις 25 Απριλίου και, δεύτερον, σε γραφή με κεφαλαία μου κάνει κάτι σε ακρωνύμιο ινστιτούτου των καταναλωτών ή κάποια ΜΚΟ και παραεπιτροπή κάποιου υπουργικού γραφείου. Τέλος, εορτάζει και το όνομα Φαεινός, καθώς και το θηλυκό Φαεινή, οπότε απροπό μπορώ να θεωρήσω ότι σήμερα γιορτάζουν οι ιδέες μου.

Ονοματολογίας συνέχεια, ακούγεται ότι τις τύχες του πάγκου του ΜΠΑΟΚ (και κατ'επέκταση και του ΜΠΑΟΚ, αφού είναι δημιούργημα του πάγκου του και έρμαιο στρατηγικής και όχι ποιότητας) θα αναλάβει κάποιος Ζόρζε Κόστα. Στον πορτογαλικό επικοινωνιακό κώδικα, με τη λέξη κόστα εννοούν την ακτή, κοινώς την παραλία. Αυτό σημαίνει πως μετά τον Σάντος, που με ελεύθερη απόδοση μπορείς να πεις ότι είναι Άγιος (και μάλιστα στον πληθυντικό, δηλαδή άγιος εις πολλαπλούν), στον ΜΠΑΟΚ έρχεται κάποιος Γιωργάκης Παραλίας για να κουμαντάρει την ομάδα μπας και δει όμιλο Τσαμπιοσλή. Χλωμό ξεχλωμό το ενδεχόμενο, σημασία έχει ότι με παίχτες κερκίδας και όχι πραγματικής ποιότητας, που κυρίως πετάνε μπουκάλια (πίσω) και γροθιές (από κάτω), παρά τεμάχια στο αντίπαλο γκολποστ, θα γελάνε μέχρι και τα (ενωμένα) φρύδια του Καστίγιο, άμα ξεκινήσουν οι όμιλοι και είναι μέσα σ'αυτούς και τα αλάνια της Τούμπας. Καλός ο επαναστάτης Πάμπλο (το'χει το όνομα anyway), καλός εργάτης κι ο Βιτόλο (όλος ο Μπάοκ φέτο), καλός κι ο Φιλομένο με τη χαίτη του (τα κορίτσια ξέρουν καλύτερα). Καλός και ο Μούσλι, αν και πολύ μοιάζει του Μπασινά -και ελπίζω, για καλό της Τούμπας, να παραμείνει η ομοιότητα μόνο στη φάτσα και όχι στο παρτάλιασμα. Καλά ήταν εδώ χάμω για να ξεφτιλίσουν και λίγο το κουφάρι του Γαύρου και να κάνουν και την πλακίτσα στον Ντούσαν. Κάτι άλλο θα κάνουν όμως;

Για να το πω και με τα λόγια του ποιητή:

Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε.
Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ,
μικροζημίες και μικροκέρδη συμψηφίζοντας.
Το θέμα είναι τώρα τι λες.

mes que un final

Παρακολουθώντας χτες το μεγάλο τελικό του υποτιμημένου Γιουρόπα Λιγκ, ο λογισμός μου έτρεχε συνειρμικά στην έννοια του υποτιμημένου -αντερέητεντ που θα'λεγαν και γριές σε κάποια διαφήμιση- αλλά και σε περιπτώσεις υποτιμημένων εννοιών και μεγεθών. Και μια από αυτές, έλαμπε χτες μπροστά στα μάτια μας, ανέβλυζε ποιότητα και πάθος για νίκη, μεγαλείο νικητή και το κουλ του σοβαρού και ικανού επαγγελματία που του επιτρέπει διαύγεια στο 115', να πράξει μόνο αυτό που γίνεται, μόνο εκείνο που είναι εφικτό -τακουνάκι; τακουνάκι, πλασέ με το εξωτερικό; πλασέ με το εξωτερικό- αδιαφορώντας για τα ηλιθιώδη σε βαθμό κακουργήματος κλισέ του κάθε Τσώχου και κάθε Βερινικοκατσαρού, αυτά που με κάποιο σουρεαλιστικό αι βαθιά αντιρεαλιστικό τρόπο διαχωρίζουν ποιότητα και αποτέλεσμα, λες και το αποτέλεσμα δεν είναι προϊόν της διαδικασίας, δεν είναι αντανάκλαση της ποιότητας, δεν είναι το αποκορύφωμα της τεχνικής -της τεχνικής ως παράγοντα που καλείται να αντιπαλέψει ή να συγχρονιστεί με τις άλλες έννοιες και παραμέτρους που διαμορφώνουν το αποτέλεσμα: τη στιγμή, την αναποδιά, τη δύναμη, το φάλτσο σφύριγμα, την κόντρα, τη στραβοκλωτσιά, τη διάθεση, το θυμό, τη συγκυρία, τον Jimmy Jump, τα πάντα όλα. Επιπλέον, το κουλ του επαγγελματία του επιτρέπει να δει ότι δεν είναι παρά ένα παιχνίδι, ότι όλα ένα παιχνίδι είναι, 90 (ή 120) λεπτά μπάλας, μπάλα είναι αυτό που παίζαμε μικροί για να χαβαλεδιάζουμε, για να τρέχουμε, για να ξεφεύγουμε, για να έχουμε περιπέτεια, αλητεία, γκόμενες, νίκες, κοκακόλες, στοιχήματα... Του επιτρέπει επίσης, για να μην πω τον υποχρεώνει, να αναλογίζεται κάθε στιγμή και για 90 (ή 120) λεπτά, ότι είναι πολύ μα πολύ τυχερός -blessed για τις γριάτζες- που μπορεί πλησιάζοντας τα τριάντα του, να υπηρετεί ακόμα το παιδικό πάθος του και αυτό συνάμα να του εξασφαλίζει κάτι περισσότερο από κοκακόλες.

Και το κουλ αυτό δεν το'χε μόνο ο Ντιέγκο Φορλάν. Ο χτεσινός τελικός ήταν μεγάλος, όχι μόνο γιατί μια μεγάλη ομάδα πήρε αυτό για το οποίο πάλεψε για 130 περίπου λεπτά -παλεύοντας λίγο περισσότερο (οριακά περισσότερο, αλλά περισσότερο) ίσως από την αντίπαλό της. Ήταν ένα μεγάλο παιχνίδι, γιατί οι δύο ομάδες στο γήπεδο είχαν κατέβει για να κερδίσουν. Για να παίξουν και να κερδίσουν. Κι όσο αυτονόητο κι αν είναι αυτό, άλλο τόσο σπάνιο είναι να το δεις κανείς σε κάποια ζωντανή αναμετάδοση αγώνα (ή και μαγνητοσκοπημένη). Καμία τακτική, καμία στρατηγική -όπως ονομάζονται συνήθως οι ποδοσφαιροφονικές πονηριές των Μουρίνιων, των Σκολάριδων και των άλλων παρτογάλων- καμία ίντριγκα, κανένα κατενάτσιο. Άμυνες σωστά στημένες και από εκεί και πέρα ανάπτυξη με στόχο το γκολ. Η πάσα ως προϋπόθεση για να φτάσουμε στο γκολ. Το τρέξιμο όχι για το τρέξιμο, αλλά για τη σπιρτόζικη πάσα, για το άνοιγμα του παιχνιδιού, για το γκολ. Δύο ομάδες που κυνηγούσαν το γκολ και όχι να μη φάνε γκολ, που δεν τους ένοιαζε ιδιαίτερα αν το παιχνίδι ανοίξει ή η άμυνα πάει και δυο βήματα πιο μπροστά, που δεν περίμεναν τις γιόμες ως σιγουράτζες, αλλά έπαιζαν στρωτή μπάλα, κάθετη ανάπτυξη, πλαγιοκοπήσεις με ουσία και έμπνευση. Προπονητικά ρεσιτάλ και από τους δύο πάγκους, αλλαγές με νόημα και αποτέλεσμα, με τον Ρόι Χόντγκσον να κερδίζει ελαφρώς σε πόντους απέναντι στον Κίκε Φλόρες, και μόνο για το ευγενικό και γενναιόδωρο χαμόγελό του στη βράβευση του δεύτερου. Αξιοπρέπεια και περηφάνια. Και συνειδητοποίηση της ούτως ή άλλως μεγάλης επιτυχίας του. Τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.

Και άλλη μια σκέψη για το τέλος, χαζεύοντας το μαγικό τσίμπημα του Φορλάν στο 115' ξανά και ξανά. Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις προσωπικές πορείες να δικαιώνονται παράλληλα με την πορεία μιας ομάδας, να ξεχωρίζουν τα όνειρα και οι επιτυχίες κάποιων, απλά και μόνο επειδή ζήτησαν περισσότερα, επειδή προσπάθησαν και προετοιμάστηκαν για περισσότερα και επειδή μπόρεσαν περισσότερα. Ναι μεν μόνο η ομάδα και το ομαδικό παιχνίδι είναι εκείνα που μπορούν να εξασφαλίσουν στην κάθε μονάδα το δικαίωμα να αναδειχθεί και να ξεχωρίσει, είναι όμως και η κάθε μονάδα που τραβάει την ομάδα προς το άλλο τέρμα, προς το γκολ, προς τη νίκη, προς το παραπάνω, το παραπέρα. Οι νόρμες, οι στρατηγικές, οι κανόνες και η προετοιμασία δεν μπορούν να γράψουν συνταγή για νίκη. Και ο ηγέτης δεν είναι ιεραρχική έννοια, αλλά ρόλος ιστορικός. Χτες ο Φορλάν, πιο πριν ο Τζέραρντ, κάποτε ο Ντιέγκο Αρμάντο. Ο αγώνας (τους) τώρα δικαιώνεται.