Περί αεροβόλων... και αεριτζήδων...

Τα λέτε, Μάσα μου, τα γράφετε, αλλά ποιός σας καταλαβαίνει; Γενικώς, θα συμφωνήσω με το κόντεξτ -που λένε και στην Κάρυστο, απ'όπου καταγόταν η μακαρίτισσα η γιαγιά μου- ότι δηλαδή ο ένας το χαρίζει στον άλλο το πρωτάθλημα, ότι μακράν βλέπουμε τη χειρότερη μπάλα της δεκαετίας, ότι δεν είδαμε, όπως άλλες σαιζόν, μια ομάδα να ξεχωρίζει, ούτε είδαμε έναν παίκτη -αν εξαιρέσεις μερικές εξάρσεις του Σισέ, του Μπάλαμπαν και του Ντιμπαλά- να ξεχωρίσει και να γίνει σημείο αναφοράς. Συνομωσία των προέδρων, γκράντε αρπαχτή ή, απλώς, σημάδια των καιρών; Όλα αυτά ή και κάτι επιπλεόν; Γιατί με το ωραίο ποστ περί αεροβόλων αξίζει εδώ, κι όπου αλλού μπορούμε, να ανοίξουμε μια κουβεντούλα ανοιχτή και νηφάλια -ο Θεός να την κάνει- για την ελληνική Λίγκα και για την ποιότητα ποδοσφαίρου που βλέπουμε ή, μάλλον, νοσταλγούμε κάθε Κυριακή...

Πρώτον, η μπάλα, όπως και κάθε οικονομικό μέγεθος -μην ξεχνάμε πως οι ΠΑΕ είναι επιχειρήσεις- κλυδωνίζεται κι αυτή από την οικονομική κρίση. Λιγότερο, σαφώς, από άλλους τομείς, γιατί ο κοσμάκης στα ζόρια κυνηγάει τον άρτο και τα θεάματα, αλλά κλυδωνίζεται. Εκτός σοβαρών εξαιρέσεων, π.χ. Ρεάλ, που το μπάτζετ της παραδοσιακά ισολογίζει το ετήσιο ΑΕΠ της Ισπανιας, οι ομάδες της Γιουρόπας κινήθηκαν συντηρητικά και ψώνισαν τα απολύτως απαραίτητα (σαν το σουπερ μάρκετ, που θα κόψεις τα τζίτζηλα και τα μίτζηλα και θα ψωνίσεις το τυράκι και το τσαγάκι, γιατί, ως γνωστόν, το παιδί θέλει το τυράκι του και το τσαγάκι του...). Το ίδιο και οι δικοί μας, εξαιρετέων κάποιων αρπαχτών τύπου Σισέ ή κάποιες υπερβάσεις τύπου Μέλμπεργκ. Να λοιπόν ένας λόγος για τον οποίο δεν βλέπουμε μπαλίτσα. Γιατί την μπαλίτσα την βλέπει κανείς από τους παικταράδες -και πάλι καλά που γύρισε ο Λούα-Λούα κι άνοιξε το μάτι μας.

Δέυτερον, σχετικόν με το πρώτον, οι παράγοντες παραδοσιακά επενδύουν στην μπάλα για να ξεπλύνουν τα διαφυγόντα. Μόνον ο Μάκαρος ακόμα επενδύει, και την έχει την Καβάλα τραίνο, μάλλον γιατί έχει ακόμα διαφυγόντα. Ο Σόκρατες, αφού ξανααντάμωσε με τον Ζίκο, είπε φέτος να πάρει κι όχι να δώσει, να βάλει κάτι στην τσέπη πριν το πουλήσει το σωματείο στον πρώτο φέρελπι γιάπη. Οι Βγενοπουλοπατέρες (κατά το εργατοπατέρες) και οι λοιποί κοντοί σπρώχνουνε το χρήμα, που περισσεύει, στην βαζελάρα για δύο λόγους. Άλφα, για να φτιάξουνε τους δικούς τους ιδιωτικούς στρατούς οπαδών και, βήτα, για να ενισχύσουν την έξωθεν καλή τους μαρτυρία. Ο Βγενό, ο νέος Μπερλουσκόνι, πάει για ψηλά, για πολύ ψηλά και μιά μέρα -δεν ξέρω αν τον είδες με τον Χατζηνικολάου- θα μένει στου Μαξίμου (θυμηθείτε με). Η βαζέλα και η Ολυμπιακή, είναι αυτή τη στιγμή, οι πολιορκητικοί του κροιοί προς την κοινωνία.

Τρίτον, τα γήπεδα. Ποίος τεχνίτης, ποιός μπαλαδόρος μπορεί να παίξει σ'αυτά τα χωράφια, σ'αυτά τα μικρούλια ξερά γηπεδάκια; Σ'αυτές τις συνθήκες επιβιώνουν μόνον οι Κατσαμπήδες κι οι Κορδονούρηδες αυτού του κόσμου. Όσο για τους Ντάτολους και τους Εστογιανώφ πήραν τους χιαστούς στο χέρι (στον Εστογιανώφ όντως συνέβη) και τράβηξαν για το Ιπποκράτειο να τους κουράρει ο Dr Feelgood...

Τέταρτον, ποιά μπάλα μωρέ; Είναι δυνατόν να παίρνει το πρωτάθλημα ΑΥΤΟΣ ο Βάζελος; Άλλο άθλημα βλέπουμε παίδες... Ποδόσφαιρο δείχνει η νόβα....