Ο Πάμπλο Γκαρσία πιάνει το μπουκάλι με τη ρετσίνα και το γεμίζει μέχρι τη μέση. Όχι γιατί θέλει να πιει λίγο βέβαια, εξάλλου δεν οδηγεί σήμερα, αλλά να προσθέσει κόκα κόλα. Σηκώνει το ποτήρι στον αέρα, λέει "στην υγειά του ΠΑΟΚ" και κερνάει τον Τζόρβα.
-Σ' αρέσει Αλέξανδρε;
-Ωραίο είναι Πάμπλο, αλλά βαράει λιγάκι.
-Δεν πειράζει, πιες λίγο ακόμα. Το επόμενο θα στο κεράσει ο Μουσλίμοβιτς.
Και κάπως έτσι άρχισαν όλα.
Από τη μια ο ζεστός ο καιρός... Από την άλλη το μεγάλο και ρομαντικό φεγγάρι...
Δεν ήθελε και πολύ να φτιαχτεί ατμόσφαιρα.
Το 'να ποτηράκι έφερε τ' άλλο, είχε πάει και ο γαύρος για ρακές και χωρίς να το καταλάβει κανείς, ο ΠΑΟΚ βρέθηκε μια ανάσα από τον τίτλο και τα 25 μύρια της πρώτης θέσης (της απευθείας πρόκρισης στους ομίλους του τσαμπιολί, δηλαδή)
Χωρίς δικό του στραβοπάτημα και με Χ στο ντέρμπι ΠΑΟ-Γαύρου, πάει...
Πήρε την κούπα κι έφυγε...
Θα τη γεμίσει Τούμπα Λίμπρε και θα κάνει Σισέδες, Διόγους, Πατέρες και Θείους να ψάχνονται.
Πόσα χρόνια είχαμε να δούμε 3 ομάδες να παλεύουν για τον τίτλο;!
7 παιχνιδάκια έμειναν ακόμα. Και αν το ποδόσφαιρο είναι θεατρική παράσταση, τότε το φετινό σενάριο, αν και ανιαρό στην αρχή, δείχνει να έχει πολύ ενδιαφέρον στο τέλος.
Για να δούμε...
4 comments:
Το "χωρίς δικό του στραβοπάτημα" είναι βασικός όρος και για τους 3 διεκδικητές του τίτλου. Και για κανέναν τους δεν είναι αυτονόητη ή εύκολη η συνέχεια. Και δεν είναι μόνο το ντέρμπι.
Ο Βάζελος πάει Νέα Σμύρνη την άλλη βδομάδα, έχοντας μόλις επιστρέψει από τη Ρώμη και το -διαφαινόμενο- άδοξο τέλος των ευρωπαϊκών ονείρων του, να συναντήσει ένα Πανιώνιο που μόλις πήρε τα πάνω του και τα δίνει όλα πλέον, γιατί και γαϊδούρι γίνεται με τις μεγάλες ομάδες, και δεν έχει ξεφύγει και εντελώς την πιθανότητα υποβιβασμού.
Έχει το ντέρμπι, αλλά έχει και Αστέρα στο βούρκο της Τρίπολης, Ηρακλή που παλεύει για παραμονή, τον Ατρόμητο στο Περιστέρι και τον ΠΑΣ στα Γιάννενα.
Ο ΠΑΟΚ πάει Ξάνθη, η οποία επίσης παλεύει για την παραμονή στην κατηγορία. Έχει Άρη στο Βικελίδης, που παλεύει για έξοδο και γόητρο. Έχει ΑΕΚ, που ανεβαίνει και ψάχνεται για Ευρώπες και κείνη. Έχει Λάρισα που όσο αψυχολόγητη και να'ναι, την παραμονή της θα τη ματώσει όσο πλησιάζει το τέλος. Έχει ακόμα Καβάλα και Εργοτέλη.
Ο Γαύρος έχει Ηρακλή εκτός, που είπαμε ότι και αυτός παλεύει για παραμονή. Έχει Ατρόμητο, Ξάνθη και ΠΑΣ εντός. Έχει τον Άρη τελευταία αγωνιστική. Και το ντέρμπι.
Όσο για τον επίλογό σου -αναφορικά με το διεκδικήσιμο και το συγκινησιακό του φετινού πρωταθλήματος, έστω και στο τέλος του- θα επανέλθω αύριο με πλήρες θεωρητικό ποστ, που θα φέρει τον τίτλο "Η θεωρία των αεροβόλων". Κοντή γιορτή...
Θα πρότεινα, όμως, να μην μας αγχώνει και τόσο η επικαιρότητα. Ειδικά αυτή του ελληνικού ποδοσφαίρου. Θέλω να πω πως μπορεί π.χ. ο ΠΑΟΚ να ζει μέρες του '85 όπως λένε, αλλά σιγά τις μέρες που ζει και ζούμε anyway. Σιγά τη μπάλα που παίζει, σιγά τη μπάλα που παίζεται γενικώς, σιγά τον ανταγωνισμό, σιγά μη σκιστεί το καλσόν κορίτσια. Αύριο, αύριο τα σπουδαία...
Το σημαντικότερο είναι ότι διεκδικούν 3 ομάδες τον τίτλο. Γιατί από μπάλα, όντως..Δεν παλεύεται κανείς από τους τρεις. Πάλι καλά που υπάρχει και η ευρώπη και θυμόμαστε καμιά φορά γιατί μας αρέσει αυτό το άθλημα.
Αναμένω "θεωρία των αεροβόλων"..
Μα ακριβώς αυτό γυρίζει συνέχεια στο μυαλό μου (και θα επεξεργαστώ μέσω της θεωρίας των αεροβόλων): πως αυτό που λέμε τώρα σημαντικότερο (καλύτερα: το μόνο σημαντικό -ή διαφωνείς;) είναι, υπό κανονικές και υγιείς συνθήκες, το αυτονόητο και το διαρκές ζητούμενο.
Post a Comment