Το ξύλο βγήκε απ'τον ΠαΡέντησο

Άη Γιάννης Ρέντης, Τρίτη 02/02/2010
Ένα αλαφρό αεράκι πνέει πάνω από το υπερσύγχρονο προπονητήριο του Γαύρου και μπλέκεται ανάμεσα στην λαδωμένη κόμη του Ντουντού. Οι δημοσιογράφοι, οι αλήτες, οι ρουφιάνοι, παρακολουθούν την προπόνηση, εκστασιασμένοι από τις τακτικές καινοτομίες του, νέου στρατάρχη Ζούκωφ, "Μπόζο" Μπάντοβιτς. Μετά από ένα δυνατό δίτερμα, στο οποίο έσπασαν τα εργομετρικά στην κατανάλωση φραπέ, η ομάδα εξουθενωμένη κατευθύνεται προς τα αποδυτήρια. Ο πολύς Μέλμπεργκ, ο μόνος συνεπής και κύριος, πλακώνεται σε καμιά εξακοσαριά πουσάπς, για να αρέσει στα κορίτσα και να έχει αντοχές όταν θα ξανάρθουν οι Mudhoney στην Αθήνα.
Στη φυσούνα, οι παίκτες αγκαλιασμένοι ετοιμάζονται να πάνε για ομαδικό ντους -στο οποίο, όπως καταλαβαίνουμε, η ατραξιόν είναι ο Λούα-Λούα- όταν ο βαρύς Ντιόγκο, ο νυχτόβιος Ντιόγκο, ο Ντιόγκο που την ξέρει τη νύχτα και το λέει η περδικούλα του, γυρίζει στον Γιαννάκη, του Δανιήλ βεβαίως- βεβαίως, και λέει:
-Εμένα, μωρή λινάτσα, θα μου φέρεσαι με σέβας. Νομίζω;
-Άσε, μωρή κοτσιδού, τράβα στου Νίκολας, που μού'σαι σαν τη Νταϊάνα Ρος...
-Εμένα, μωρή βλαχάρα, το κάθε μου πόδι κάνει πέντε εκατομμύρια...
-Εμένα, καρντάσι, κάνει το τρίτο μου πόδι είκοσι...
-Τι λες μωρή;
-Αυτό που άκουσες κι αν δε σ' αρέσει αρχίζει το καρναβάλι στο Μοσχάτο, τράβα για σάμπα γιατί στο γήπεδο μόνο ζεμπέκικο χορεύεις...
-Εγώ χορέυω και στου Ρέμου...
-Στα παπάρια μου!
(Εκείνη την ώρα ο Διόγος δεν άντεξε και του ρίχνει του Γιαννάκη έναν φούσκο)
-Εμένα άγγιξες, μωρή μουνού;
-Εσένα, μωρή ρόμπα
-Θα σε εξευτελίσω...
(Αρχίζει κυνηγητό. Μπρος ο Διόγος, που όταν πρέπει τρέχει πιο γρήγορα κι από τον Ιακωβάκη, κι από πίσω ο μεσαίος Παπαδόπουλος. Τώρα αν τον συνάντησε και του τις έβρεξε αστο να το αποφασίσει η διοίκηση, όταν επιστρέψει από τη Μύκονο.)
Στο μεταξύ ο Μέλμπεργκ έχει πατήσει τις τετρκόσιες πενήντα κάμψεις, πάιρνει ανάσα και συνεχίζει...