Η θεωρία των αεροβόλων

Να λοιπόν που μας προέκυψε ανταγωνιστικό πρωτάθλημα, και μάλιστα για τρεις -ο ένας χειρότερος από τον άλλον. Μια ακτινογραφία των τριών διεκδικητών του φετινού τίτλου, ίσως αποδίδει πλέον χαρακτηριστικά την κατάσταση του ποδοσφαιρικού πολιτισμού στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια -η οποία δεν διαφέρει ποιοτικά από το κενό που ακολούθησε την επιτυχία του Γιούρο, back then. Ουσιαστικά, συνεχίζει αυτό το κενό και το μεγαλώνει, ενώ και οι λόγοι που προσδίδουν ομοιότητες στις δύο περιπτώσεις είναι πάνω-κάτω οι ίδιοι.

Ο φιλόδοξος και προπορευόμενος Βαζελάκος, αν και απαλλαγμένος από παράγκες και Τζίγγερ, δεν παρουσιάζει καμιά ουσιαστική διαφορά με εκείνον το Βάζελο που -ακόμα και με μακράν πληρέστερη και ποιοτικότερη εντεκάδα- έχανε τα πρωταθλήματα χρόοοονια τώρα και μάλιστα με μεγάλες διαφορές. Θυμίζει κάπως αστεία τα πρώτα χρόνια διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, που αραχνιασμένη τόσα χρόνια στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τα'ριχνε όλα στην Πασοκάρα. Κυβέρνηση Καραγκούνης δηλαδή. Ο δε Καραγκούνης επιμένει σ'αυτό το ξεφτι(λι)σμένο πρότυπο του ταλαίπωρου Ελληνάκου, μετανάστη στη Γερμανία, κλάψα, γκρίνια, μα και ψωροπερηφάνια μαζί, ηρωισμός με καβάντζες και πλάτες, δήθεν αρχηγιλίκι, αλλά χωρίς ηγετικές ικανότητες, πρώτος στον τσαμπουκά και στην αναμπουμπούλα, τελευταίος στο συγκεκριμένο και το ουσιαστικό. Ηχεί αστεία και μόνο η σκέψη ότι αυτός ο άνθρωπος θέλει να ανανεώσει το διαβατήριό του για την Ευρώπη, προκειμένου να συναντηθεί με το σύγχρονο ποδόσφαιρο -ραντεβού που το έχει στήσει πολλάκις.

Επίσης, ένας πρωταθλητής παίρνει τα ντέρμπι. Ή έστω τα παλεύει. Γιατί -εκτός της βαθμολογικής τους σημασίας- τα ντέρμπι σημαίνουν και απτή ανωτερότητα από τους υπόλοιπους ισάξιους ή έστω επίδοξους διεκδικητές του ίδιου σκοπού, του πρωταθλήματος. Η παλικαριά και οι βαθμοί δεν γράφουν ουσία μόνο όταν ισοφαρίζεις την Καβάλα στο 90' ή χώνεις τεμάχια στη σταματημένη άμυνα του ΠΑΣ. Η γκρίνια με τα αεροβόλα και οι πιθηκισμοί του Τζόρβα κάθε τρεις και λίγο (not to mention τον άντρα-τον-πολλαβαρύ/fuck-the-system Κατσούρ) δεν μπορεί να είναι η εικόνα που ακολουθεί μια ντροπιαστική ήττα του επίδοξου πρωταθλητή (και πρέσβη). Γιατί αυτή η εικόνα είναι που την κάνει ντροπιαστική.

Τζόρβας και Κάκος το συζητάνε (του κάκου)
για τα αεροβόλα και τα φυλλοβόλλα.

Αποκριάτικες πλήγες Τζόρβα,
λίγες παραπάνω από τις Επτά του Φαραώ.

Αφού αναλογιστούμε το πρώτο σημάδι της κατάντιας -ότι δηλαδή αυτός ο Βάζελος προπορεύεται χωρίς να έχει παίξει επ'ουδενί σπουδαία μπάλα, χωρίς να έχει δείξει μέταλλο πρωταθλητή παρά μόνο απέναντι σε κάτι ανάπηρους, χωρίς να έχει ποιοτικό στίγμα και συγκεκριμένο σύστημα ανάπτυξης και οργάνωσης του παιχνιδιού, χωρίς να έχει ακόμα πείσει κανέναν (πλην αναγνωστών της Πράσινης) ότι κάποια αξιακή έννοια συγχρονίζεται με τη θέση που βρίσκεται- πάμε παρακάτω. Στον τυπικά δεύτερο, το Γαύρο -το χειρότερο ίσως Γαύρο της δεκαετίας, όχι τόσο λόγω σκάρτου δυναμικού (φέτο προέκυψαν παίκτες-αποκάλυψη όχι μόνο για την ομάδα, αλλά για το ελληνικό πρωτάθλημα ever), αλλά εξ αιτίας της ίδιας έλλειψης στίγματος και ουσίας. Από τη μία τα πειράματα από τους τυχάρπαστους φαρμακοτρίφτες στον πάγκο, από την άλλη κάτι παλτουδιές ό,τι πρέπει για το χειμώνα -όταν έρθει, αν έρθει. Βάλε μέσα και την πλήρη αδιαφορία του Σωκράτη, βάλε την απουσία επιθετικού πνεύματος (ή σκέτο την απουσία επιθετικού), βάλε την κουρασμένη νοοτροπία του μόνιμου πρωταθλητή. Την τραγική εικόνα του ανυπόληπτου ελληνικού πρωταθλήματος συμπληρώνει η διαπίστωση πως αν ο Μπούντιμιρ δεν έπιανε εκείνο το σουπέρμπ σουτ στο 85' το Σάββατο, τώρα ίσως θα είχαμε αυτόν το Γαύρο πρώτο, με αξιώσεις σοβαρές πλέον για πρωτάθλημα, με ψυχολογία ανεβασμένη φουλ και διεκδικήσιμη την είσοδο στους 8 του Τσαμπιοσλή (λόγω και ανεβασμένης ψυχολογίας). Πα μαλ. Ή μήπως όχι;

Και πάμε και στο ΜΠΑΟΚ, ο οποίος αποτελεί για πολλούς την έκπληξη (sic) του φετινού καμπιονάτο, ενώ η μόνη έκπληξη που σε μένα προκαλεί είναι το πως μια ομάδα με μόλις 29 γκολ επίθεση σε 23 αγώνες, μόλις 3 παραπάνω από τον Ηρακλή της 12ης θέσης και με τους μισούς βαθμούς (25), μπορεί να κάνει κάποιον να χαίρεται για το άθλημα που έχει εφεύρει ως ενασχόληση ο άνθρωπος, γνωστό και με τον επιστημονικό όρο ποδόσφαιρο. Πολλώ μάλλον δε για εκείνη την υποσημείωσή του, στην οποία οι λαογράφοι θα αναφέρονται κάποτε με την έννοια ελληνικό επαγγελματικό πρωτάθλημα.

Ο σίγουρος πρωταθλητής Παναθεναϊκός έχει μόλις μία νίκη παραπάνω από τους άλλους δύο, την έχει φάει και από τους δύο στα μεταξύ τους ντέρμπι από μία φορά (και με σοβαρή πιθανότητα από τον έναν να την ξαναφάει), έχει μια ισοπαλία λιγότερη (είναι αυτή που την έκανε νίκη), ενώ και οι τρεις έχουν ακριβώς τις ίδιες ήττες. Με μια μικρή διαφορά -επαναλαμβάνομαι ίσως, αλλά τώρα αποκτά και στατιστικό ενδιαφέρον: από τις τρεις όλες κι όλες ήττες του Βάζελου, δηλαδή του Πρώτου, οι δύο είναι από τον Δεύτερο και τον Τρίτο, τους επίδοξους πρωταθλητές. Κι όλα αυτά δεδομένου ότι δεν θα μιλήσω καθόλου για νέες παράγκες, ούτε ακυρωμένα γκολ, ούτε τις απίθανες και αμέτρητες κίτρινες και κόκκινες που έχω δει φέτο στο Γαύρο, τόσο κίτρινο ούτε τα ταξί στην πιάτσα του Ελ Βενιζέλος...

Αν υπάρχει κάτι σίγουρο, είναι το ότι για πρώτη φορά μετά από πολλά πολλά χρόνια, υπάρχει από δω και μπρος ένας συναρπαστικός αναταγωνισμός -άγρια ομορφιά του ποδοσφαίρου, που λένε και οι πουρουπουπού κλισαδούρες. Μόνο που ο ανταγωνισμός -επίσης για πρώτη φορά, απ'όσο τουλάχιστον θυμάμαι την Hellas On Line και τους χορηγούμενους θεσμούς- είναι προς τα κάτω. Οι τρεις συναγωνίζονται ο ένας τον άλλον στο κακό ποδόσφαιρο και στις μεταγραφές παιχτών δήθεν εργαλεία, αμφιβόλου αξίας στην πραγματικότητα και φτηνά εργατικά χέρια στην πραγματικότητα των πολυμετόχων. Λες και χαρίζει ο ένας στον άλλο ένα πρωτάθλημα που δεν θέλει. Κι ο δε τρίτος απλά και εντελώς ξαφνικά, μπαίνει στο παιχνίδι με μια τσούκου-τσούκου (και λάου-λάου) πορεία, που χρειάζεται ως προϋπόθεση την ανικανότητα και το χυμαδιό του ΠΟΚ για να αναγνωριστεί -και να αξιωθεί κάτι καλό. Δεν είναι τυχαίο που περισσότερο κι από τη δική τους πορεία στη συνέχεια, οι τρεις ομάδες υπολογίζουν στο στραβοπάτημα του αντιπάλου ως προϋπόθεση για την κατάκτηση.

Ο Τζόρβας ενώ προσπαθεί να αποφύγει ριπή αεροβόλου
(η σφαίρα διακρίνεται πάνω δεξιά).

Μέχρι τώρα η φιλολογία των αεροβόλων κάλυπτε το κενό που προέκυπτε στον καθαρά αγωνιστικό τομέα. Το ποδοσφαιρικό αυτό θυμικό, τώρα βρήκε τροφή στην ιδέα του ανταγωνιστικού πρωταθλήματος. Όμως, τα γκαγκάτσεια σύνδρομά μας και τα συνωμοσιολογικά μας ένστικτα πηγαίνουν ένα βήμα παραπέρα: είμαστε σε θέση -και ποιος μπορεί να διαφωνήσει;- να ανακαλύψουμε συμφωνίες και στησίματα ακόμα και πίσω από την εικόνα του ανταγωνισμού. Το αμφίρροπο και συναρπαστικό πλέον πρωτάθλημα εξυπηρετεί πάλι σκοτεινά σενάρια. Σενάριο ένα, ο Βάζελος προσπαθεί να αποκαταστήσει και το Παράρτημα, ώστε να τερματίσει εκείνο δεύτερο, πίσω του (ξεχνώντας βέβαια, ότι υπάρχουν τα μπαράζ...), σενάριο δύο, ο Κόκκαλης το έχει δώσει από την αρχή της χρονιάς στο Βάζελο, σενάριο τρία, ο Βγενό έχει περισσότερες μετοχές στο Παράρτημα, παρά στην Παιανία (όπως πλέον έχει περισσότερο Ετζήαν παρά Ολυμπιακή), σενάριο νι στη νιοστή, ο κάθε Πρόεδρας τα έχει παίξει στο στοίχημα και πάει εκεί να βγάλει τα σπασμένα. Τα σπασμένα που ξέρει ότι θα έχει. Αυτά που δεν αρκούν για να βγει με την αξία του πρώτος και άξιος και να τσεπώσει έτσι τα 25 μυριάκια της εξόδου στο Τσαμπιοσλή. Αυτό που οι ειδικοί αποκαλούν υποδομή. Κι αυτό δυστυχώς είναι η μόνη αλήθεια. Μετά τα αεροβόλα φυσικά.

Ο Τζόρβας σε αγώνα με το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα,
σε στιγμιότυπο επίθεσης με αεροβόλο από αλλοδαπό. Έξω οι ξένοι!

Ο Τζόρβας σε ενσταντανέ διαφήμισης εντομοαπωθητικών ταμπλετών:
"Πως να κοιμηθώ βρε γυναίκα; Κλειστά παράθυρα ζέστη,
ανοιχτά παράθυρα αεροβόλα!".