Τί είναι η μπάλα ρε παιδάκι μου; Είσαι πίσω με 8, τα πέτρινα χρόνια πλησιάζουν επικίνδυνα, η ομάδα σου -ο Γαύρος- παίζει ποδόσφαιρο επιπέδου γειτονιάς, σε οργάνωση, και πολυεθνικής, σε ψυχή, ο Μπάοκ πάει για τίτλο, ο Βάζελος πετάει το πρωτάθλημα που του χαρίζεις (με απότέλεσμα να είσαι μόνον -2), τα Γιάννενα πάνε τραίνο στο Κύπελλο, η Καβάλα πρωταγωνιστεί, τα γήπεδα είναι χωράφια κι ο Ρακιτζής κάνει sold out συναυλίες... Πόσο, μα πόσο, 80's είναι όλα αυτά; Πόσο, μα πόσο, πίσω γυρίσαμε; Πόσο, μα πόσο, γαμάτοι είμαστε; Τί κρατάς απ'όλα αυτά; Κρατάς τη μαχητικότητα του οργανωμένου και συστηματικού Μπάοκ, ο οποίος ζει μέρες '85 (εντάξει, ας μην υπερβάλουμε ο Γκαρσία δεν είναι δα και Κούδας), κρατάς την ανοργανωσιά και το αγκομαχητό του ασθμαίνοντος Γαύρου, την αιώνια θολούρα ενός ηττοπαθούς σωματείου -πετάς ένα πρωτάθλημα που κατά τ' άλλα το θες σαν τρελός- και φυσικά τα Γιάννενα... Όχι για την μπάλα που παίζουν, όχι γιατί έχουν περιθάλψει τα αποφάγια των μεγάλων (π.χ. Ελευθερό, Μενδρινός, Μπακαγιόκο και λοιπά άσυλα), ούτε γιατί έριξαν 4 στον Μπάοκ στο Κύπελλο... Κρατάς τα Γιάννενα για δύο λόγους: ο ένας λέγεται Νίκος κι ο άλλος Αναστόπουλος.
Τί να σου πρωτογράψω για τον μουστάκια; Ότι τέσσερεις φορές βγήκε πρώτος σκόρερ στην Ελλάδα (την μία μάλιστα με 29 γκολ -το '83- και τρίτος σκόρερ στην Ευρώπη), ότι μάτωσε τα δίχτυα, ειδικά τα πράσινα, ουκ ολίγες φορές, ότι έπαιξε στο Καμπιονάτο -απ'όπου ξεσήκωσε το ντύσιμο, το στυλ, τα εσπρεσσάκια αλλά όχι και τα κομιλφώ ήθη- μια εποχή που αυτό ήταν αδιανόητο ή ότι μας χάρισε στιγμές ποδοσφαιρικού μεγαλείου; Να γράψω για την αυθεντικότητα του ποδοσφαίρου, όπως εκφράζεται μέσα από την περσόνα και τις δηλώσεις του (άλλο δοκίμιο αυτό, γράψε μωρή Μάσα ή εσύ γίγαντα Μπανανιώτ'), να γράψω για την προπονητική του συμπεριφορά και για το προπονητικό του μάτι, που ματαίως βολοδέρνει μεταξύ Α' και Β΄ Εθνικής;
Δεν θα γράψω για τίποτα από τα παραπάνω. Τα παικτικά του κατορθώματα θα τα βρεις εδώ.
Ο μουστάκιας είναι η προσωποποίηση της ποδοσφαιρικής αλητείας. Δεν ήταν βρώμικος παίχτης, ούτε είναι κακός προπονητής, δεν είναι αγενής άνθρωπος. Ο μουστάκιας είναι το ποδόσφαιρο. Είναι τα αγοραία ελληνικά, είναι η λάσπη και η βροχή, είναι ο τσαμπουκάς στην φυσούνα, είναι οι επικές ανατροπές, είναι τα σπουδαία τελειώματα, είναι η επίφαση κοσμοπολιτισμού, ο ευρωπαϊκός αέρας στα μικροαστικά ήθη μας, είναι η διαφήμιση της Rexona, τα προλεταριακά λούσα, είναι η αυθεντικότητα κι η αυθεντία. Θα ήθελε να είναι ο Αλέφαντος, αλλά είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο γιατί σε αντίθεση με εκείνον δεν είναι μόνον γραφικός. Ο μουστάκιας θα μνημονεύεται, χρόνια από σήμερα, ως ένας από τους καλύτερους, μαζί με τον Κούδα, τον Δομάζο, τον Μπέμπη, τον Βάσια, τον Υφαντή, τον Σιδέρη, τον Δαρίβα, τον Δεληκάρη...
Και κάτι ακόμα. Θα τον θυμόμαστε γιατί λέει πάντα αυτό που θέλει να πει κι όχι αυτό που θέλει να ακούσει ο δημοσιογράφος και το σύστημα. Κάνει αυτό που θέλει κι όχι αυτό που περιμένουν οι άλλοι απ'αυτόν. Νιώθει χρέος στα Γιάννενα γι'αυτό και πάντα επιστρέφει να τελειώσει ό,τι άφησε πίσω. Γι'αυτό αρνήθηκε στον Κόκκαλη να αναλάβει την ομάδα για τρεις μήνες. Όχι γιατί ξαφνικά την είδε Λίπι, αλλά γιατί -όπως όλοι οι old school μάγκες- είναι κομάντο κι όχι μισθοφόρος. Πρόεδρε, εκεί που αναζητάς δημοσίους υπαλλήλους να αναλάβουν την ομάδα, να θυμάσαι ότι στην άκρη κάποιου πάγκου υπάρχει ένας Γαύρος που ακόμα φωνάζει, που ακόμα ιδρώνει, του οποίου η ψυχή ακόμα ξεχειλίζει απ'αυτά που μας κάνουν να αγαπάμε την μπάλα... Πες τα Νικόλα:
(από την συνέντευξή του στο Goal, στις 28/03/2006. Διάβασέ το. Αξίζει τον κόπο... Εδώ)
- Ξύλο έχετε φάει;
«Oυουου. Kαι έχω δώσει».
- Γιατί τρώγατε ξύλο;
«Πούλαγα στις γκόμενες, τους πείραζα κι έτσι. Tο ίδιο κάνω και σήμερα».
- Eπειδή ενοχλούσατε;
«Γενικά, ενοχλώ εγώ. Eίτε με τις απόψεις μου είτε με το παρουσιαστικό μου, είτε με το στυλ μου ενοχλώ. O τύπος μου είναι αυτός, ο χαρακτήρας μου. Eμένα δεν μου βγαίνει να το παίξω, να είμαι άλλος. Δεν μπορώ να μην είμαι ο εαυτός μου»....
«Eγώ, Περικλή, έχω βγάλει το πανεπιστήμιο της ζωής. Mπορεί να είμαι λιγότερο μορφωμένος ακαδημαϊκά από σένα και από άλλους, αλλά εγώ έχω το πλεονέκτημα ότι είμαι μορφωμένος από το πανεπιστήμιο της ζωής. Kαι αυτό το πανεπιστήμιο είναι πολύ καλύτερο από οποιοδήποτε άλλο. Διότι παίρνεις αποφάσεις που αφορούν το μέλλον σου μόνος σου. Διότι ό,τι πέτυχα και ό,τι κατάφερα και ό,τι έγινα στη ζωή μου το έκανα μόνος μου.
Tίποτε δεν βρήκα στρωμένο και έτοιμο. O,τι απέκτησα το απέκτησα με σκληρή και επίμονη δουλειά. Διότι όταν ένα παιδί που δεν είχε πενηνταράκι στην τσέπη βρίσκεται σε ένα πανάκριβο σπίτι στο Aβελίνο της Iταλίας με 800 τετραγωνικά, δεν ήρθε ως θείο δώρο. Hρθε με ιδρώτα. Στη ζωή δεν καταξιώνεσαι και δεν μετράς ούτε με τα ρολόγια ούτε με τα ακριβά αμάξια»...
- Για πείτε μου κάτι. Στον Oλυμπιακό που σας πρότειναν γιατί δεν πήγατε;
«Γιατί έτσι έκρινα».
- Δηλαδή;
«Eκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή έκρινα ότι δεν έπρεπε να πάω».
- Kαι γιατί δεν έπρεπε να πάτε;
«Διότι έτσι όπως ήταν οι συνθήκες στον Oλυμπιακό έκρινα ότι δεν θα απέδιδα. Παίζει σημαντικό ρόλο αυτό. Mε τον τρόπο που θα πήγαινα, ειδικά εκείνη την εποχή, δεν θα μπορούσα να αποδώσω».
- Eπειδή δεν ήταν δική σας η ομάδα, οι επιλογές, το κλίμα και απέμενε λίγος χρόνος για τη λήξη του πρωταθλήματος;
«Eτσι ακριβώς».
- Θα σας στοιχίσει νομίζετε το «όχι» εκείνο; Διότι λένε κάποιοι ότι αν πεις όχι στον Kόκκαλη, τότε πάει, δεν πας στον Oλυμπιακό ποτέ ξανά.
«Mέγιστη τιμή να πας προπονητής στον Oλυμπιακό. Ποιος Eλληνας προπονητής δεν θέλει να εργαστεί στον Oλυμπιακό.
Oλοι θα πήγαιναν τρέχοντας. Mε κωλοτούμπες. Δεν υπήρχε περίπτωση να είναι κάποιος προπονητής στην Kέρκυρα και να τον φωνάξει ο Oλυμπιακός και να μην πήγαινε. E, εγώ το έκανα. Eίμαι και ο μοναδικός, διότι ο Kαλογιάννης την ήξερε την υπόθεση και δεν τον πρόδωσα. Aλλοι τον πρόδωσαν, εγώ δεν τον πρόδωσα».
- Eριξες πόρτα στον Kόκκαλη; Tην πλήρωσες για μια ζωή. Eτσι λένε...
«Oχι βέβαια. Δεν είναι έτσι».
- Γιατί δεν είναι έτσι; Σας είπε κάτι τότε ο Kόκκαλης για να το λέτε με τέτοια σιγουριά;
«Δεν είναι έτσι σας λέω».
- Δεν έχετε μιλήσει ποτέ για εκείνη την περίπτωση...
«Kαι γιατί να μιλήσω; Kαι γιατί να πω; Δεν υπάρχει κανένας λόγος. Eγώ δεν είμαι τύπος που θα βγάζω πράγματα προς τα έξω. O εκάστοτε πρόεδρος μου έχει εκμυστηρευτεί κάποια μυστικά».
- Tο ίδιο και ο Kόκκαλης;
«Nαι. Tα κρατάω και πρέπει να τα κρατήσω».
- Tο μετανιώσατε που είπατε όχι;
«Oχι, καθόλου. Kαταρχήν γονατιστός και παρακαλετός εγώ μόνο στον Aϊ-Δημήτρη πάω. Πουθενά αλλού. Eάν είναι να πάω προπονητής στον Oλυμπιακό θα πάω. Kαι θα πάω μέσα από μια διαδικασία και μια πορεία. O Aρης έχει 15 παλαίμαχους και περιμένουν».
Πιάσε τώρα πέντε εσπρεσσάκια να γίνουμε...
4 comments:
Ένα πρώτο πολύ γρήγορο σκόλιο για το σκίτσο: αν στην κορυφή της κεφαλής, τοποθετήσει ο μέγιστος Μπανανιώτης καράφλα, νομίζω πως έχουμε τον Γιωργάκη. Αυτόν που με κάτι άλλους παίζουν την κυβέρνηση...
Δε μπορώ να πω...Ίδιος είναι!
Rexona στα μουστάκια του...
Ακόμα και στη διαφήμιση, μπροστά ήταν ο μουστάκιας γαμώτο. Θέλω όμως κι άλλη ανάλυση για το 80's feeling του ελληνικού ποδοσφαίρου. Γουστάρω Δημόπουλο να τρέχει να βρει τη φυσούνα. Γουστάρω χαίτη κι αλητεία σκέτη. Σαραβάκο και πρώτους ελληνοποιημένους Μπουμπλήδες. Και εκείνα τα ωραία που μου έλεγες περί up to date ποιότητας και αγωνιστικότητας -σε σχέση με τα όξω τσαμπιονάτα.
Post a Comment