Κριτική στον Ανορθο-Λουα-γισμό...

Όλοι αυτοί οι δημοσιογραφίσκοι, οι οποίοι φυτοζωούν από το ποδόσφαιρο και που η καλλιέργειά τους μοιάζει με μποστάνι μέσα στον καύσωνα, έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν προκάτ κατηγορίες για τους διάφορους παίκτες.
Για παράδειγμα ο Μέλμπεργκ παρουσιάζεται ως η ψύχραιμη δύναμη των μετόπισθεν, ως ο νηφάλιος αμυντικός που κατευθύνει την άμυνα. Σωστό, αλλά μέχρι ενός σημείου. Βεβαίως, ο Όλοφ είναι δύναμις, είναι εγγύηση, αλλά ήρεμο δεν τον λες. Μπορεί, ανά πάσα στιγμή, να βουτήξει τον οποιονδήποτε από το λαιμό (κι αν αμφιβάλλεις, ρώτα τον Λιούνμπεργκ). Ας πούμε, τώρα, ότι ο Μέλμπεργκ δεν είναι η πλεόν χαρακτηριστική περίπτωση. Οι συστάσεις του προηγούνται της αγωνιστικής του παρουσίας, η οποία είναι τόσο συγκροτημένη που δύσκολα τον υποτιμά ή τον υπερεκτιμά κανείς. Ας πιάσουμε το παράδειγμα του πιο εύκολα παρεξηγήσιμου ποδοσφαιριστή που έχει παίξει μπάλα στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Ας πούμε ότι αυτός ο ποδοσφαιριστής ακούει στο όνομα Θησαυρός (τρεζόρ) Λομάνα Λούα-Λούα. Δεν υπάρχει μετάδοση, τηλεοπτική ή ραδιοφωνική, δημοσίευμα ή σχόλια, που να αναφέρεται σε αγώνα του Ολυμπιακού και δη στην απόδοση του Λούα, η οποία να μην τον περιγράφει ως "άναρχο", "ανορθολογιστή" και "χύμα". Ο συμπαίκτης του Ντομί σε συνέντευξή του στη έγκριτη γαλλική Εκίπ, εξάρει τις ποδοσφαιρικές του ικανότητες αν και, όπως λέει αυτό το καραφλό παλτό, ο Λούα-Λούα είναι κάπως "ολέ-ολέ", ελληνιστί ό,τι νά'ναι...

Περί του δήθεν "ανορθολογισμού" του Τρεζόρ θα γίνει εδώ λόγος. Ο Λούα έχει την τάση όποτε πάρει την μπάλα, κάπου μεταξύ σέντρας και μεγάλης περιοχής, είτε είναι δεξιά είτε αριστερά είτε στο κέντρο, να κοιτάξει προς το τέρμα, ή για να σκοράρει ή για να πασάρει ή για να κερδίσει ό,τι καλύτερο μπορεί (κόρνερ, φάουλ, έστω πλάγιο). Ο αντίπαλος που μεσολαβεί ανάμεσα σ'αυτόν και το τέρμα, σπάνια του γίνεται εμπόδιο. Θα τον προσπεράσει με την ταχύτητά του ή θα τον ντριμπλάρει με την τεχνική του. Το σουτ του είναι καλό, η επιτάχυνσή του σπουδαία, η αντίληψη του χώρου ευφυής και, φυσικά, η τεχνική του είναι ο λόγος για τον οποίο ασχολούμαστε μαζί του. Πώς είναι, επομένως, δυνατόν να θεωρούμε "ανορθολογικό" έναν παίκτη, ο οποίος νοιάζεται πρώτα-πρώτα να κατευθυνθεί προς την εστία και να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για γκολ; Πως είναι δυνατόν να θεωρούμε ως "χύμα" έναν παίκτη που είναι πάντα κίνδυνος-θάνατος και που βιοπορίστηκε παραπάνω από αξιοπρεπώς σε ένα από τα πλέον οργανωμένα πρωταθλήματα του κόσμου, και μάλιστα στο πλέον ορθολογικό, όπως είναι το αγγλικό;

Το ποδόσφαιρο, η μπάλα, είναι ένα παιχνίδι που παίζεται από δύο ομάδες έντεκα, συνήθως, ανθρώπων και ο σκοπός του είναι να περάσει η μπάλα την γραμμή του τέρματος της αντίπαλης ομάδας. Οι παίκτες μπορούν να χρησιμοποιήσουν όλο τους το κορμί εκτός από τα χέρια. Ένας παίκτης από κάθε ομάδα, ο τερματοφύλακας, μπορεί να χρησιμοποιήσει και τα χέρια εντός της περιοχής του ελέγχου του, η οποία καλείται και "μεγάλη περιοχή". Όποια ομάδα καταφέρει να περάσει την γραμμή του τέρματος με την μπάλα περισσότερες φορές εντός του καθορισμένου, για την διεξαγωγή του αγώνα, χρόνου αναδεικνύεται νικήτρια. Αυτό είναι, σε γενικές γραμμές, το ποδόσφαιρο. Όλοι το ξέρουμε, αλλά πόσοι το θυμόμαστε; Την εποχή της εμπορευματοποίησής του το ποδόσφαιρο έχει γίνει σχεδόν επιστήμη. Είναι ένας τρόπος για να προσελκύει οπαδούς από όλες τις κοινωνικές τάξεις, να τους πωρώνει, να τους κάνει σχολιαστές και συμμέτοχους και, εν τέλει, τζογαδόρους. Όλοι έχουμε άποψη, όλοι είμαστε εν δυνάμει προπονητές. Την εποχή που ο Τύπος και οι οπαδοί βρίσκονται πελαγωμένοι ανάμεσα στις παραλλαγές του 4-3-3, του 4-4-2 με δυό αμυντικά χαφ, του ρόμβου, όταν συζητάμε για το αν και κατά πόσον οι κεντρικοί αμυντικοί συμμετέχουν στην επιθετική ανάπτυξη ή για το κατά πόσο το overlap από το μπακ αφήνει κενά στην πτέρυγα, πρέπει να έχουμε κατά νου την ουσία του ποδοσφαίρου, την πραγματική του "μέθοδο", τον ουσιαστικό "Ορθό Λόγο" του. Υπό αυτή την έννοια, την ουσία, δηλαδή, του ποδοσφαίρου, ο Λούα Λούα όχι μόνον δεν είναι φλύαρος, όχι μόνον δεν είναι "χύμα" κι "ανορθολογικός", αλλά, μάλλον, είναι από τους λίγους "εντός ουσίας". Πάντα τρέχει προς το τέρμα, πάντα κοιτάει πως η ομάδα του θα βάλει πιο πολλά γκολ. Επειδή το θέαμα και η τέρψη των οπαδών δεν έχει να κάνει τόσο με τις ανούσιες περίτεχνες ενέργειες -αν ήταν έτσι θα αναφερόμουν στον Ζαϊρί- όσο με τον συνδυασμό της έμπνευσης προς χάριν του επιδιωκώμενου σκοπού, δηλαδή του γκολ, ο Λούα Λούα θα είναι ο παίκτης που θα ξεσηκώνει την εξέδρα. Στο πραγματικά ενδιαφέρον μυαλό του πάντα τριγυρνάει η ιδέα και το σχέδιο για το πως θα τους το κολλήσουμε...