ερνέστο βαλβέρδε

Από το προηγούμενο, κιόλας, ματς με τη Μπορντό ήθελα να φτιάσω ένα κείμενο που να επεξεργάζεται την έννοια του άδικου στο ποδόσφαιρο και πόσο τελικά αυτή η έννοια είναι ξένη για το ποδόσφαιρο, τουλάχιστον για 90 λεπτά (συν τον έξτρα χρόνο). Το ποδόσφαιρο ποτέ δεν μας άρεσε ως άθλημα γιατί ήταν δίκαιο ή καθαρό. Το λατρεύουμε και μας καρδιοχτυπά επειδή είναι συναρπαστικό -αντίστοιχα, μας παίρνει ο ύπνος όταν είναι στημένο ή καθόλου συναρπαστικό. Είναι ό,τι και η τέχνη, που δεν έχει καμία σχέση με τη δικαοσύνη. Κανένα μεγάλο έργο δεν μας συνεπήρε επειδή ήταν δίκαιο ή αξιοκρατικό. Η δε αξιοσύνη των αποτελεσμάτων, των αγώνων και των πρωταθλημάτων υπακούει τις περισσότερες φορές σε εντελώς απομακρυσμένα κριτήρια. Δεν νικάει ούτε ο καλύτερος ούτε ο πληρέστερος ούτε αυτός με τα καλύτερα συστήματα, αυτά είναι τα μέσα, όχι τα τεκμήρια. Ισχύουν, παίζουν το ρόλο τους, καθορίζουν πολλά από τα τεκταινόμενα, αλλά δεν είναι η ουσία αυτών που μας συγκινούν. Σε ένα ματς νικάει αυτός που μέσα σε 90 λεπτά, συμπαραμαρτούντων ενός σωρού παραμέτρων (που κάποιες τις ορίζει, κάποιες οφείλει να υπομείνει, κάποιες να αντιπαρέλθει, κάποιες να ξεπεράσει), θα έχει ένα γκολ παραπάνω από τον άλλον. Για την πρόκριση υπάρχουν και κάποιοι εξτρά κανόνες. Ας το αφήσουμε αυτό στην άκρη για την ώρα.

Όσο για το Γαύρο, δεν είναι ότι τα πήγε άσχημα στην Ευρώπη, κι ας μιλάνε οι πράσινες για πρέσβη και άλλα τέτοια φυλλοβόλα (και αεροβόλα). Μάλλον μία από τις πιο ελπιδοφόρες σεζόν του έκανε ο Γαύρος -απλά το ξενέρωμα που έφερναν οι καβαλιώτικες εμφανίσεις του μέσα, δημιουργούσαν και γκρίνια για έξω. Και με χιλιαδυό ντεζαβαντάζ, και χωρίς ποιότητα και χαρακτήρα ομάδας, και με περισσότερους προπονητές από επιθετικούς. Αν δούμε όμιλο και εμφανίσεις στη συνέχεια, το πρόσημο είναι μάλλον θετικό -και αν κάναμε ανάγνωση λεπτομερειών, θα μπορούσε η εικόνα να είναι διαφορετική και, μάλιστα, χωρίς να χρειάζεται να εκπληρωθούν πολλά υπερβολικά ή εξωπραγματικά 'αν': ένα σφύριγμα του Άγγλου στο προηγούμενο και ένα βήμα πιο πίσω ο άλλος Άγγλος (ο χαζούλιακας) όταν τσιμπάει τη μπάλα στο 45' χτες. Βρίσκω κι άλλες αν θες, αλλά δεν έχει σημασία.

Σημασία έχει -και αυτό κρατάω- ότι αυτός ο Γαύρος μας καταδίκασε φέτος σε μια μιζέρια, μια εσωστρέφεια, που αφαίρεσε το χαβαλέ από τις βραδιές μας. Πρώτο ματς με Άρσεναλ το βλέπαμε όλοι παρέα -με μπύρες, μπλουζ και αστειάκια για παλτά- και το χτεσινό -από το οποίο υποτίθεται πως περιμέναμε και το θαύμα- ήμασταν ο καθένας σπίτι του και παρακολουθούσαμε το αγκομαχητό κατά μόνας. Που να χωρέσει τ'όνειρο σε κάμαρη δυο πήχεις, πόλεγε και το παλιό λαϊκό άσμα. Πως να βγει το όνειρο, αν εμείς δεν το πιστέψουμε πρώτοι, πριν κι από τους μισθοφόρους και τους ηρωικούς Βίκινγκ; Πως να γίνει αν εμείς αντί για ψυχή Βίκινγκ, έχουμε ψυχή μόνο για να πάμε μέχρι το περίπτερο για τσιγάρα με τις παντούφλες; Πως να ημερέψει ο νους μ'ενα σεντόνι -άλλο λαϊκό άσμα, λίγο πιο (θανο)μικρούτσικο. Σεντόνι ξεσεντόνι, τσαμπιοσλή ξετσαμπιοσλή, δεν θα συγχωρέσω στο φετινό Γαύρο ότι μου γάμησε την παρέα και μου γάμησε και την πλάκα του να είμαι Γαύρος.

Κι αφού το'χω σήμερα με τα άσματα, πάρε και το γνωστό του Πορτοκάλη:
Ήμασταν πάντοτε παιχτάρες μα δεν αλλάζαμε μπαλιές Ήμασταν πάντοτε παιχτάρες, μα δεν πιστέψαμε ποτές.

Ή μήπως -γιά πάρτη σου Θρύλε- το With or without you;...
Καθένας με τον Bono του θα μου πεις...

Ο Νταλάρας φωτογραφημένος με παιδιά του Τρίτου Κόσμου,
από όπου προέρχεται ο Γιάγια Τουρέ και όχι ο Τοροσίδης.