ντιφιούζιον

Αν εχθές δεν υπήρχε η σπουδαία σύνθεση της παρέας, θα ήταν. αναμφισβήτητα, μια από τις πιο βαρετές νύχτες της ζωής μου. Ήταν από τις νύχτες, μιλάω ποδοσφαιρικά και πολιτικά -εκλογές γαρ, που αναζητούσαμε ματαίως έναν λόγο για τον οποίο υπήρξε. Χαζεύοντας, τον πιο αποστειρωμένο, βαρετό, πλην όμως αποτελεσματικό, Ολυμπιακό των τελευταίων ετών, σκέφτηκα πόσο δυσάρεστο είναι να γίνεσαι αυτό που κοροϊδεύεις. Την εποχή με τις πεντάρες, η επάρατος τριφυλλοφόρος ομάδα χλεύαζε την ανοργανωσιά, τι χυμαδιό και την άγνοια κινδύνου μας. Μας πίκραινε η χλεύη. Ήμασταν, όμως, πραγματικά ευτυχισμένοι γιατί υποστηρίζαμε μια ομάδα εντελώς σουρεαλιστική, μια αρμάδα ημίτρελων (μην ξεχνάς τον τιτανοτεράστιο Πίπη Οφορίκουε), μια παρέα χαβαλέδων που κατέβαινε στο γήπεδο ικανή τόσο να ρίξει πεντάρες (σπανίως) όσο και να φάει (συχνότερα). Μας εξέφραζε ο Θρύλαρος γιατί κι εμείς κάπως έτσι είμαστε: ανοργάνωτοι, θαρραλέοι αλλά και κότες, αγνοούντες τον κίνδυνο αλλά, πάνω από όλα, με μια ατελείωτη διάθεση- ή ανικανότητα- να τα μετατρέπουμε όλα σε χαβαλέ. Δεν διασκεδάζω πια με τον Γαύρο γιατί ακριβώς δεν εκφράζει τη φάση μας. Έγινε ένα ταμπουρωμένο γκρουπούσκουλο που νοιάζεται πρώτα να μη χάσει και μετά να κερδίσει. Με αναλογίες πολιτικές έγινε ΚΚΕ, με ποδοσφαιρικές έγινε Βάζελος...