φιούζιον

Θα το πάω ανάποδα. Μόλις τέλειωσε ο αγώνας, βρέθηκα με την παρέα σε ένα οικείο καφενέ, όπου οικείοι και φίλοι έπαιζαν τη τζαζ. Βαριόμουν να λιώσω με τη σούπερ μπάλα του μέγκα, για να μάθω -ξενύχτης πια- ότι το τσούκου τσούκου της Αλκμάαρ, με βόλεψε τελικά και ίσως αποδειχθεί σωτήριο στον ύποπτο όμιλό μου. Πίσω λοιπόν στη τζαζ και στο φιούζιον που κοπανάνε φιλότιμα οι φίλοι. Τα σόλο της κιθάρας είναι πιο βαρετά και από το κατέβασμα του Λεντέσμα, πιο ανέμπνευστα κι από το όραμα του Κετσπάγια για την επίθεση. Αναρωτιέμαι αν βαριέμαι συλλήβδην τη φιούζιον ή απλά εκείνους που καμώνονται πως παίζουν φιούζιον και ταλαιπωρούν τα όργανα και τον εξοπλισμό -τα ακριβά συνήθως όργανα και εξοπλισμό- και κατά συνέπεια τ'αυτιά μου. Σκέφτομαι πως γενικά στην Ελλάδα, ας πούμε στο χώρο της τέχνης, θες μουσική, θες κινηματογράφο, θες θέατρο, αναδεικνύουμε γενικά μια λατρεία προς το σύνθετο εις βάρος του απλού.

Αυτό πιστεύω πως γίνεται για τρεις λόγους:
ένα, επειδή αδυνατούμε να εννοήσουμε τη μορφή και τη φόρμα του απλού
δύο, επειδή δεν υπάρχει η υποχρέωση να κατανοήσουμε απαραίτητα το σύνθετο για να το νιώσουμε και
τρία, επειδή πράττοντας το σύνθετο, υπολογίζουμε πως οι άλλοι είναι λιγότερο οξυδερκείς ώστε να το συλλάβουν.
Κοινώς, με το σύνθετο πουλάς μούρη και εφέ, αλλά άμα με ρωτήσεις για αποτελεσματικότητα ή ουσία, δεν ξέρω να σου πω.

Το βλέπω και πέρα από την τέχνη ίσως. Στις δημόσιες υπηρεσίες, ας πούμε, όπου μια απλή διαδικασία δαιδαλώνεται και οροφοποιείται (κάθετα κυρίως) σε βαθμό που πλέον η πολυπλοκότητά της μπορεί να καταστήσει αδύνατη και την εκτέλεσή της. Αποτέλεσμα, να βλέπεις πολλή δουλειά -δηλαδή πολλές εργατοώρες- με αναντίστοιχο αποτέλεσμα.

Κρατάω τη σκέψη αυτή και για τη μπάλα που βλέπω. Αντίπαλες, λοιπόν, δύο ομάδες, που μόνο από την ανάγνωση των εντεκάδων τους, καταλαβαίνεις για ποια διαφορά κλάσης μιλάμε. Αυτή που επιβάλλει απόδοση κάτι ψιλά παραπάνω από το 1, για τον άσο, και ένα απίθανο αριθμό για το διπλό. Βουλωμένο γράμμα θα μου πεις.
Φαν Πέρσι, Αρσάβιν, Φάμπρεγας, Εντουάρντο, Ροζίτσκι, Σονγκ για αρχή, απέναντι σε Τοροσίδη, Λεντέσμα, Ζαϊρί και άλλους εισοδηματίες.

Δεν στέκουμαι στο πως κύλησε ο αγώνας τελικά, που θα μπορούσε να είναι και χ αν το δεις ψύχραιμα (σημείωσε το ενάμιση μέτρο οφσάιντ του δεύτερου, που δεν το πνίγεις έτσι ρε καριόλη λάινσμαν). Αυτό που βλέπω τελικά είναι πως η διαφορά κλάσης μετράει και φαίνεται όταν τα πράγματα λειτουργούν ίσια και στρωτά. Όταν οι επιλογές σου είναι οριακές (καθώς και η ποιότητα της πλειονότητας του ρόστερ) και το σύστημα σου φιούζιον (αναγκαστικά, γιατί δεν διακρίνεσαι σε εθνικό επίπεδο για κάποιο χαρακτηριστικό παίξιμο της μπάλας, ας το πούμε σχολή), τότε και η ανάπτυξη και το αποτέλεσμα έρχονται υπό προϋποθέσεις. Και συγκυρίες. Η διαφορά, το γκολ, η επικράτηση, θα έρθει άμα ακολουθήσεις τους απλούς κανόνες, τις βασικές αρχές. Αυτές που αγνοεί και ο Τεν Κάτε φερ'ειπείν. Ακούς να λένε οι σπορτκάστερ συνέχεια για το "σύγχρονο ποδόσφαιρο" και τέτοιες αηδίες, ενώ τα μεγάλα παιχνίδια -φάσεις, γκολ, ανατροπές του σκορ κλπ- τα κάνει το απλό παίξιμο, το παίξιμο που και ο παππούς μου να το έβλεπε, θα το καταλάβαινε και θα το γούσταρε. Δεν θα βρεις ούτε έναν μεγάλο παίχτη στις διάφορες λίστες και κατατάξεις, που να μην έχει καταγραφεί στα πόδια του μια ωραία ντρίμπλα, μια μεγάλη πάσα, ένα αριστοτεχνικό γκολ. Επίσης, δεν θα βρεις κανένα μεγάλο παίχτη που να κατεβαίνει στα ματς με νοοτροπία διαχειριστή της πολυκατοικίας, κουκιά μετρημένα, κοιτάζοντας τι μπορεί να πάρει από κάθε αγώνα, πόσο μπορεί να μετριάσει τη ζημιά και άλλα τέτοια ελληνικά.

Αν θέλεις πάλι, μπορώ να το θέσω και πιο απλά:
Ανάμεσα σε έναν Μπασινά που σήκωσε κούπες και γνώρισε μεγαλεία
και έναν Χατζηπαναγή (που δεν έπαιξε καν εθνική),
ποιον θα διάλεγες και γιατί;