Οι Ατσίδες με τα Μπλέ...

Όπως δήλωσε ο σεβάσμιος Αντωνάκης Νικοπολίδης, με το σθένος και την παρρησία που χαρακτηρίζει τους Μεγάλους Άνδρες (ή τους πραγματικά ηλίθιους), το Πρωτάθλημα δεν το κέρδισε ο Βάζελος, παρά το έχασε ο Γαύρος. Σιγά το πράμα, Αντωνάκη μου, μας φώτισες. Όλη η ποδοσφαιρόφιλη Ελλάδα, όλες οι μπαλαδόφατσες συζητάνε, μπροστά από έναν φραπέ, αυτό ακριβώς.
Λέγεται ότι το ελληνικό πρωτάθλημα είναι μια Λίγκα πολλών ταχυτήτων. Υπάρχουν οι τρεις-τέσσερεις δυνατές ομάδες (οι δυο, σου λέω) που παλεύουν για τον τίτλο, υπάρχουν πεντέξι που παλεύουν για την Ευρώπη και άλλες πεντέξι που αγωνίζονται για τη σωτηρία. Στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο ομάδες, άντε τρεις, που παίζουν μια κάποια μέτρια μπαλίτσα και καμμιά δεκαπενταριά που σούρνωνται. Σημειωτέον, οι δύο-τρείς αυτές ομάδες δεν είναι υποχρεωτικά και εκείνες που βαθμολογικά προπορεύονται. Φέτος, για παράδειγμα, ξεχώρισε η Καβάλα για έναν γύρο, ο Άρης για άλλον ένα, άντε κι ο Βάζελος (για κάνα καλαμάκι). Ο Γαύρος αντίθετα, ενώ υπήρξε συνεπής στα ραντεβού του με τους συνδιεκδικητές, ενώ έκλεισε το σπιτάκι του Βάζελου δις, σκόνταψε με τους μετριοτελευταίους και μάλιστα στο γήπεδό του.
Δύο Χ με τα Γιάννινα (εντός-εκτός), το ίδιο με την Καβάλα, Χ (εντός) και ήττα (εκτός) με τη Γριά. Όλοι, μα όλοι, που την είχαν στημένη στον Θρύλο, φοράνε μπλέ και προέρχονται έξω απ' την Αθήνα. Εγώ σου λέω είναι συνομωσία. Οι περήφανοι γαλάζιοι Ελοχίμ, οι εκπρόσωποι του Ελληνοχριστιανικού πνεύματος βάλθηκαν να καταστρέψουν την κόκκινη απειλή, την ομάδα του κομμουνιστού πράκτορος, την ομάδα των ξένων κέντρων εξουσίας και της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Απέναντι στην ερυθρόλευκη απειλή το Έθνος πρόταξε τα γαλανόλευκα στήθη του, ενσαρκωμένο στις Θρυλικές μορφές του Κατσαμπή, του Ορούμα και του Μπακαγιόκο. Ως άλλοι Μακεδονομάχοι, ως άλλοι Σπαρτιάτες στήσαν τις μικρές, δικές τους Θερμοπύλες στα καρέ τους και αμύνθηκαν σθεναρά απέναντι στον Ξέρξη-Σόκρατες, ο οποίος παρακολουθούσε τον νυν υπερ πάντων αγώνα από το όρος Αιγάλεω παρέα με τον Θωμά Μητρόπουλο και τους λοιπούς της Περσικής Παράγκας.
Το Έθνος ενίκησε, η ερυθρόλευκος απειλή ηττήθηκε. Τί άλλο θέλεις, παραμονές της Επετείου; Να παρελάσει ο Σισέ με τα ΛΟΚ ή να μπεί στην Πανεπιστημίου ο Καραγκούνης έρποντας, ζητώντας από τον Παπούλια πέναλτι;
ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ, ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ , ΖΗΤΩ ΤΑ ΓΑΛΑΝΟΛΕΥΚΑ ΠΑΙΔΙΑ...

(Αντωνάκη, δεν τό'χασες εσύ το πρωτάθλημα, το κέρδισεν η Πατρίδα)

Η αληθινή τέχνη...του ποδοσφαίρου...Αφιερωμένο!!!

Είναι μέρα γιορτής και καύλας...Ας την εντείνουμε (και την γιορτή και -κυρίως- την καύλα (με την καλή έννοια, την καλλιτεχνική))...

Πρέσβης Καλής Θελήσεως

13 μέρες είχαν περάσει μόνο από την πρωτοχρονιά του 2008, όταν ο Σαλπιγγίδης πέρασε με ολόκληρη το μπάλα έξω από τη γραμμή, πάσαρε στον Εν'Ντοι και ο τελευταίος έστειλε το τόπι στα δίχτυα του Αντώνη. Και πάλι καλά δηλαδή που ακύρωσε ο διαιτητής, όχι το γκολ, αλλά το προγραμματισμένο του ραντεβού με τον οφθαλμίατρο γιατί διαφορετικά θα έπρεπε να ανατρέξουμε στις 4 Μαρτίου του 2007 για να δούμε το Βάζελο να σκοράρει πραγματικά.
3 χρόνια γεμάτα δηλαδή. Τότε που στον Ολυμπιακό έπαιζαν βασικοί Μίλος Μάριτς και Φέλιξ Μπόρχα. Τότε που δεν γνωρίζαμε καν την ύπαρξη του Λούα Λούα και του Γκαλέτι. Που ο Κοβάσεβιτς έπαιζε ακόμα στον Ισπανικό πρωτάθλημα.
Από τότε έχουν συμβεί πολλά. 2 πρωταθλήματα, 2 κύπελλα, 2 φορές στην επόμενη φάση του Τσαμπιονς λιγκ και μία στους 16 του Ουέφα(45000 βαθμοί σε 3 χρόνια δηλαδή). Ο Κοβάσεβιτς, άφησε εποχή κι έφυγε, ο Λούα Λούα ήρθε, έφυγε και ξανάρθε.
Ο καλός μας Πρέσβης όμως εκεί! Στη θέση του! 3 χρόνια να κερδίσει και άλλα τόσα να σκοράρει κανονικό γκολ!
Διότι ως Πρέσβης χαράς και αγαλλίασης των απανταχού Γαύρων, είναι συνεπής. Μας κακομαθαίνει!

αιωνία σου η μνήμη

Η γιαγιάκα είναι από το Άργος. Εδώ και 50 (και πλέον) χρόνια είναι οργανωμένο μέλος του συνδέσμου φίλων του Παναθηναϊκού. Πρόσφατα διαγνώστηκε με νόσο αλτσχάϊμερ -νόσος δύσκολη για να την προφέρεις, αλλά και να την ανακαλέσεις στη μνήμη σου... Ούτε και κείνη θυμάται από πότε έχει να ανανεώσει τη σύνδρομή της στο κλαμπ. Μετά βίας θυμάται πλέον ποια είναι η ομάδα που υποστηρίζει, ενώ ακόμα και όταν -δια μέσου ξαφνικών εκλάμψεων- ενθυμείται ότι ο Παναθηναϊκός είναι ο εκλεκτός του οπαδικού της φρονήματος, αδυνατεί πλήρως να ενθυμηθεί το λόγο για τον οποίο συμβαίνει αυτό. Πάει και καιρός, βλέπεις, που'χει να δει χαρά στα σκέλια της -περίπου όσο έχει να κερδίσει και ο Παναθηναϊκός κάποιο ποδοσφαιρικό σύλλογο του Πειραιά (και όχι τον Εθνικό)- έχει πεθάνει χρόνια και ο ναύαρχος -ο σύζυγος- έφτασε η ζωή στο τέρμα, όπως ένα κέρμα (στην ανηφοριά).

Η παραδουλεύτρα της, όμως, Γαύρισσα γαρ και Περαιώτισσα (από τα Ταμπούρια) είναι πονετικιά. Τις δύσκολες μέρες που η γραία δεν θυμάται ούτε τ'όνομά της, ρίχνει στον (κόκκινο) κουβά της -εκτός από το ηλίθιο στοίχημα που έδινε 3,60 απόδοση για νίκη του Γαύρου και από ιδεολογική εγγύτητα δεν καταδεχόταν να το παίξει, αν και γνώριζε πως θα έλυνε τη βιοποριστική της εκκρεμότητα δια παντός- πράσινη μπογιά και καλλιτεχνεί το σπίτι της γριάς (που δεν έχει πια τη μπάλα), τις πόρτες, τους τοίχους, με σύμβολα και διακριτικά που να υπενθυμίζουν στη γραία τις τελευταίες χαρές της ζωής, τις μικρές κυριακάτικες απολαύσεις, την αξία της ωρίμανσης, της σημασία της γήρανσης, την ελπίδα και το όνειρο, την ελπίδα που πεθαίνει τελευταία και το όνειρο που πεθαίνει συνήθως πρώτο, συνήθως Σεπτέμβρη με Οκτώβρη.

Αυτή τη φορά η γραία έδειχνε απελπισμένη, αλλά και απροσδόκητα αποφασισμένη και δυναμική. Τσακισμένη από τη ζωή και τις κυριακάτικες απολαύσεις (των άλλων), τηλεφώνησε στο συνδρομητικό κανάλι και απαίτησε αποζημίωση, καθώς και επιστροφή του εξοπλισμού, αλλά και ακύρωση του συμβολαίου της. Τηλεφώνησε στο Σκάϊ για τα υπόλοιπα παράπονα και στόλισε με μερικά γαλλικά τη μητέρα του Πορτοσάλτε, αδυνατώντας να γίνει ακριβοδίκαιη στη δύσκολη για εκείνην στιγμή -αφού ακόμα και στις συστάσεις της τηλεφωνήτριας για ψυχραιμία, η γραία απάντησε περήφανα 'πορτοσάλτα και γαμήσου μωρέ νιάνιαρο'. Αμέσως μετά, τηλεφώνησε οργισμένα στην παραδουλεύτρα και με κάποια υποβόσκουσα πικρία -έκδηλη ίσως στην προφορά του σίγμα- βροντοφώναξε στεντόρεια το νοσταλγικό στίχο του Παπάζογλου "δεν θέλω να'μαστε ούτε φίλοι ούτε εχθροί, θέλω να μην θυμάμαι" και έκλεισε το τηλέφωνο. Η βιοπαλαίστρια το'πιασε το μήνυμα. Η πρώτη αντίδρασή της ήταν η ανιδιοτελής ανησυχία για την κυρία της. Η δεύτερη -και εξίσου άμεση- ήταν να βρεθεί σε χρόνο ντετέ στο σπίτι της κυρίας και να εξαφανίσει με κάθε τρόπο τα τεκμήρια αυτού του ξαφνικού επεισοδίου (πιθανώς εγκεφαλικού) και να προλάβει το ενδεχόμενο άλλου επεισοδίου, πιότερα επώδυνου και οριστικά επώδυνου.

Η γραία είχε θυμηθεί. Αλλά πλέον ήθελε να ξεχάσει. Τα πάντα και για πάντα.

Κατοστάρα 100...

Γιατί συμπληρώσαμε το εκατοστό ποστ του μπλογκ μας...Κυρίες και Κύριοι...Για να μαθαίνουμε πως χώνεται η μπάλα εις το πλεκτόν:

κύριε πρέσβη

σας κακομαθαίνουμε...

Ανοικτοί Επισ-κωλοί

Αθήναι, 21η του μηνός Μαρτίου
εν έτει δισχιλιοστώ και δεκάτω

Ενταύθα,

Προς τον Κον Ανδρέαν Βγενόπουλον,

Κύριε πρόεδρε, αποστέλλω προς υμάς καθόσον αντιλαμβάνουμαι την ταραχήν σας και το άγχος, ό,τι ως ρόγχος συσσφίγγει τον ευγενήν σας τράχηλον. Η σημερινή εσπέρα εκύλισεν με τρόπον δύσκολον δια το σωματείον του οποίου τελείτε βασικός χρηματοδότης και ζωογόνος παράγων. Η ομάς σας, ο καλούμενος και Παθηναϊκός, απώλεσεν με τρόπον στοιχειώδη εν ακόμη στοίχημα με την Ιστορίαν της. Συνειδητοποιείτε δε, πως, εν ω εις τον πολύμηνον αγώναν δια τον τίτλον του πρωταθλητού μάλλον θα καταλήξετε εις την περιζήτητον θέσιν του πρώτου, ετούτο θα συμβεί διότι ο κύριος αντίπαλός σας, η του Πειραιώς ξακουστή ομάς, εμαλακίσθη και δεν επέδειξεν την συνηθισμένην όρεξιν δια τον τίτλον, ούτε την ψυχήν, μήτε το πάθος. Δεν εκερδίσατε το Πρωτάθλημα, απλώς το απώλεσεν ο συνδιεκδικητής σας.
Εφόσον δε, μήτε εκατορθώσατε να στεφείτε νικητής μετά από έναν τέτοιον αγώνα, κατά τη διάρκεια του οποίου ελάβατε την πλέον ευνοϊκή των μεταχειρίσεων εκ μέρους των διαιτητικών όρνεων, εφόσον δεν εκατορθώσατε να καταβάλετε την ελλιπήν αντίστασην ενός ασθενούς και ψυχικά καταβεβλημμένου Ολυμπιακού, όστις προσήλθεν εις τον στίβον άνευ βασικών και αναντικατάστατων μονάδων του σχηματισμού του, εφόσον δεν εκατορθώσατε να παραβιάσετε την εστίαν του υπεργήρου τερματοφύλακος, άμα τη απουσία του Σκανδιναβού κεντρικού οπισθοφύλακος, τότε θλίβουμαι, Κύριε Πρόεδρε, θλίβουμαι βαθειά...
Μέμνησο δε τόδε: Ο δεύτερος δεν είναι κατηγορία αξιολογική παρά είναι οντολογική. Δια τούτο δεύτερος γεννιέσαι, δεν γίνεσαι.
Επίσης, να ενθυμείσθε πως η μόνη επιχειρηματική σας προσπάθεια που, πράγματι, σας αποφέρει και οικονομικόν και ηθικόν όφελος καθώς και φήμιν λέγεται Ολυμπιακή...
Τέλος, γυρίστε εις το Λαγούμιν σας μην σας ξανακαρφώσω...


Μετά τιμής,
Ματ Δέρβισάιρ,
Πρόξενος του εν Πειραιεί Σκοπευτηρίου...

η αληθινή ομορφιά του ποδοσφαίρου

ερνέστο βαλβέρδε

Από το προηγούμενο, κιόλας, ματς με τη Μπορντό ήθελα να φτιάσω ένα κείμενο που να επεξεργάζεται την έννοια του άδικου στο ποδόσφαιρο και πόσο τελικά αυτή η έννοια είναι ξένη για το ποδόσφαιρο, τουλάχιστον για 90 λεπτά (συν τον έξτρα χρόνο). Το ποδόσφαιρο ποτέ δεν μας άρεσε ως άθλημα γιατί ήταν δίκαιο ή καθαρό. Το λατρεύουμε και μας καρδιοχτυπά επειδή είναι συναρπαστικό -αντίστοιχα, μας παίρνει ο ύπνος όταν είναι στημένο ή καθόλου συναρπαστικό. Είναι ό,τι και η τέχνη, που δεν έχει καμία σχέση με τη δικαοσύνη. Κανένα μεγάλο έργο δεν μας συνεπήρε επειδή ήταν δίκαιο ή αξιοκρατικό. Η δε αξιοσύνη των αποτελεσμάτων, των αγώνων και των πρωταθλημάτων υπακούει τις περισσότερες φορές σε εντελώς απομακρυσμένα κριτήρια. Δεν νικάει ούτε ο καλύτερος ούτε ο πληρέστερος ούτε αυτός με τα καλύτερα συστήματα, αυτά είναι τα μέσα, όχι τα τεκμήρια. Ισχύουν, παίζουν το ρόλο τους, καθορίζουν πολλά από τα τεκταινόμενα, αλλά δεν είναι η ουσία αυτών που μας συγκινούν. Σε ένα ματς νικάει αυτός που μέσα σε 90 λεπτά, συμπαραμαρτούντων ενός σωρού παραμέτρων (που κάποιες τις ορίζει, κάποιες οφείλει να υπομείνει, κάποιες να αντιπαρέλθει, κάποιες να ξεπεράσει), θα έχει ένα γκολ παραπάνω από τον άλλον. Για την πρόκριση υπάρχουν και κάποιοι εξτρά κανόνες. Ας το αφήσουμε αυτό στην άκρη για την ώρα.

Όσο για το Γαύρο, δεν είναι ότι τα πήγε άσχημα στην Ευρώπη, κι ας μιλάνε οι πράσινες για πρέσβη και άλλα τέτοια φυλλοβόλα (και αεροβόλα). Μάλλον μία από τις πιο ελπιδοφόρες σεζόν του έκανε ο Γαύρος -απλά το ξενέρωμα που έφερναν οι καβαλιώτικες εμφανίσεις του μέσα, δημιουργούσαν και γκρίνια για έξω. Και με χιλιαδυό ντεζαβαντάζ, και χωρίς ποιότητα και χαρακτήρα ομάδας, και με περισσότερους προπονητές από επιθετικούς. Αν δούμε όμιλο και εμφανίσεις στη συνέχεια, το πρόσημο είναι μάλλον θετικό -και αν κάναμε ανάγνωση λεπτομερειών, θα μπορούσε η εικόνα να είναι διαφορετική και, μάλιστα, χωρίς να χρειάζεται να εκπληρωθούν πολλά υπερβολικά ή εξωπραγματικά 'αν': ένα σφύριγμα του Άγγλου στο προηγούμενο και ένα βήμα πιο πίσω ο άλλος Άγγλος (ο χαζούλιακας) όταν τσιμπάει τη μπάλα στο 45' χτες. Βρίσκω κι άλλες αν θες, αλλά δεν έχει σημασία.

Σημασία έχει -και αυτό κρατάω- ότι αυτός ο Γαύρος μας καταδίκασε φέτος σε μια μιζέρια, μια εσωστρέφεια, που αφαίρεσε το χαβαλέ από τις βραδιές μας. Πρώτο ματς με Άρσεναλ το βλέπαμε όλοι παρέα -με μπύρες, μπλουζ και αστειάκια για παλτά- και το χτεσινό -από το οποίο υποτίθεται πως περιμέναμε και το θαύμα- ήμασταν ο καθένας σπίτι του και παρακολουθούσαμε το αγκομαχητό κατά μόνας. Που να χωρέσει τ'όνειρο σε κάμαρη δυο πήχεις, πόλεγε και το παλιό λαϊκό άσμα. Πως να βγει το όνειρο, αν εμείς δεν το πιστέψουμε πρώτοι, πριν κι από τους μισθοφόρους και τους ηρωικούς Βίκινγκ; Πως να γίνει αν εμείς αντί για ψυχή Βίκινγκ, έχουμε ψυχή μόνο για να πάμε μέχρι το περίπτερο για τσιγάρα με τις παντούφλες; Πως να ημερέψει ο νους μ'ενα σεντόνι -άλλο λαϊκό άσμα, λίγο πιο (θανο)μικρούτσικο. Σεντόνι ξεσεντόνι, τσαμπιοσλή ξετσαμπιοσλή, δεν θα συγχωρέσω στο φετινό Γαύρο ότι μου γάμησε την παρέα και μου γάμησε και την πλάκα του να είμαι Γαύρος.

Κι αφού το'χω σήμερα με τα άσματα, πάρε και το γνωστό του Πορτοκάλη:
Ήμασταν πάντοτε παιχτάρες μα δεν αλλάζαμε μπαλιές Ήμασταν πάντοτε παιχτάρες, μα δεν πιστέψαμε ποτές.

Ή μήπως -γιά πάρτη σου Θρύλε- το With or without you;...
Καθένας με τον Bono του θα μου πεις...

Ο Νταλάρας φωτογραφημένος με παιδιά του Τρίτου Κόσμου,
από όπου προέρχεται ο Γιάγια Τουρέ και όχι ο Τοροσίδης.

Κύριε, Κύριε;

ΚΥΡ...ΚΥΡ...ΚΥΡ...ΚΥΡΙΕ...

• Ο Τοροσίδης πάει στην δευτέρα, γιατί κάνει σαν εκτάκι;
• Ο δάσκαλος, γιατί λέει όλο μπράβο στον Ραούλ και σε μένα τίποτις;
• Ο Ματ είναι χαζό-ος, ο Ματ είναι χαζό-ος...
• Ο κολλητός μου ο Λούα Λούα έχει πολλή φάση...
• Αυτό το καινούργιο παιδάκι που ήρθε από τη Γερμανία γιατί όλο μας βαράει μαμά;
• Ο κύριος που κάθεται μπαγκότερμα σε ποιό τμήμα είναι;
• Ο Όλοφ είναι καλό παιδί αλλά όλο βαράει...
• Μπαμπά, γιατί η εφημερίδα γράφει σήμερα "ο Εγωισμός του Πρέσβη"; Έφαγε όλα τα φερέρο Ροσσέ κι εγώ τίποτα; ουά ουά ουά....
• Εμένα αλλαγή; Εμένα;

Άντε και του χρόνου...

η άγρια ομορφιά του ποδοσφαίρου

Τι'ναι αυτό το ποδόσφαιρο βρε παιδάκι μου -οι σπουδαιότερες συγκινήσεις, η πεμπτουσία του αναπάντεχου... Έχεις μπει φορτσάτος στο τερέν τεριρέμ και με δύο τεμάχια του γίγαντα Ντελ Πιέρο κι άλλο ένα του Καντρέβα, είσαι στο 3-0 μόλις στο 10ο λεπτό, και όλα δείχνουν ότι έχεις κλειδώσει μεγαλοπρεπή θρίαμβο κόντρα στην τελειωμένη -και ουραγό- Σιένα του Αλμπέρτο Μαλεζάνι. Πως γίνεται, όμως, και σπάει ο διάλος το ποδάρ του και τελικά το γυρίζει, αυτή η σπουδαία ομάδα των Ιωαννίνων, και εκεί που νομίζεις ότι έχεις πιάσει τον παπά από τους όρχεις, έχεις πιάσει σκέτο όρχεις και το φινάλε σε βρίσκει ισόπαλο με 2-2 με τον ηρωικό ΠΑΣ, μέσα στο ίδιο σου το Καρα(ου)ϊσκάκι, να ψάχνεσαι μεταξύ Τρεζεγκέ και Ντάρμπισιρ, Ντάρμπισάιρ, Ντερμπισάιρ, πως σκατά τόνε λένε τελοσπάντων, α στο διάολο, μαλακισμένο πρωτάθλημα, μαλακισμένο άθλημα, γαμώ τα πάντα όλα, ξυπνήστε με του χρόνου, Οκτώβρη που θα εχει ολοκληρωθεί και η προετοιμασία. Αν γίνει βέβαια.

- ΠΑΣ ΓΙΑΝΝΕΝΑ;
- ΨΗΝΟΜΑΙ. ΕΚΔΡΟΜΟΥΛΑ;

Περί οργανωμένου σχεδίου...

Διαβάζω σε διάφορα κόμμεντς φίλων, βάζελων, γαύρων και λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων, περί της ανυπαρξίας διοικητικού σχεδίου στον ποδοσφαιρικό Ολυμπιακό. Καταμαρτυρούν όλοι, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, πως η ομάδα έμεινε αβοήθητη, πως ο μεταγραφικός σχεδιασμός που έγινε, αν έγινε, είναι της πλάκας, πως ο πρόεδρος την βγάζει με δανεικά, πως εμπιστεύτηκε την τύχη της ομάδας σε διάφορους τσαρλατάνους και άλλα διάφορα. Ο Θρύλος σέρνεται, ελέω ελλιπούς προετοιμασίας, ελέω Κετσμπάγια, ελέω χαβαλέ. Ο Θρύλος σέρνεται ελέω Κόκκαλη, αφού ο φετινός στόχος ήταν να περάσει στους ομίλους, να πάρει το πακετάκι, να ξεχρεώσει τα σπασμένα.

Ο ΘΡΥΛΟΣ ΔΕΝ ΣΕΡΝΕΤΑΙ...O ΘΡΥΛΟΣ ΠΑΙΖΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΤΟΠΙΝ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ....

Ανόητοι μικροαστοί, που νομίζατε ότι ο πρόεδρος την άφησε έτσι την ομάδα. Σου λέει ο άνθρωπος, που εδώ που τα λέμε είναι γάτα με πέταλα, κρίση έρχεται, οι μισθοί θα πέσουν, ο κοσμάκης θα κλειστεί στο σπίτι, θα χουχουλιάσει, θα ανάψει την tv και δώστου αποχαύνωση. Ο λαουτζίκος θέλει θέαμα, άρα ας μην πάρω εγώ τον Σισέ να τονε πάρει ο Πάτερ μπας και πάιξουνε κι αυτοί λίγο μπαλίτσα. Σου λέει, ας μην την δυναμώσω την ομάδα γιατί θα το πάρω, σου λέει, από Δεκέμβρη μεριά κι ο άλλος που ταλαιπωρείται, που πεινάει, που έχει τα ζόρια του, που του κόβουνε το μισθό, το επίδομα, το φως, το νερό, το τηλέφωνο, τον κώλο θα χάσει το ενδιαφέρον του για το τόπι και θα το ρίξει στη διαδήλωση και στην βιτρίνα.
Το 2004, που το ξαναπήρε ο Βάζελος, άρχισε ο Αλογοσκούφης την απογραφή των δημοσιονομικών και εκεί ανάμεσα στα Λα μινόρε και τα Ντύλαν, τό δωσε ο Πρόεδρος να ηρεμήσει το πράγμα. Τα ίδια και φέτος. Προηγείται η Βαζελα, τσουπ γκέλα ο Θρύλος. Φτάνει στους -8, τσουπ, γκέλα η Βαζέλα. Αρχίζει το γλέντι, τσουπ, νά σου κι ο ΜΠΑΟΚ. Κάνει φάση ο Μήτρογλου, τσουπ, νά σου κι η Δευτέρα Παρουσία. Όλα είναι γραμμένα στα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών. Τα πραγματικά, όχι τα μουσαντένια που πουλάει ο Λιακόπουλος.

ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΟΤΙ Ο ΚΟΚΚΑΛΗΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΚΑΝΕΙ...

Για σένα τα κάνει βρε. Για να ξεχνιέσαι...
ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ (ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ)

panionios poustaras aionios

Έλεγα να γράψω το ποστ μου με λατινικούς χαρακτήρες, αφού επρόκειτο για τον Panathinaikos. Την ιδέα έδωσε ένας ιντερνετικός φίλος, βάζελος τω φρόνημα, που υπερασπιζόταν αυτή τη γραφή, η οποία καταδεικνύει και την πραγματική αξία αυτής της ομάδας σύμφωνα με εκείνον: Πρέσβης.
Ήθελα, όμως, πρώτα να τελειώσει η χτεσινή τσόντα (κακή όσο και της Τζούλιας), την οποία είχα προβλέψει από το πρωί -και με ακριβές σκορ- αλλά τότε ήμουν "ο Γαύρος" και όχι ο ρεαλιστής, ήμουν "ο οπαδός". Γιατί μετά την τσόντα, επανήλθε η νομιμότητα και η τάξις. Τελείωσε και για φέτο το ωραίο παραμυθάκι που νίκη με τη νίκη, όλο και φούσκωνε, και έτσι φτάσαμε να βλέπουμε ένα προπονητή που θάρρησε ότι προπονούσε τη Μπαρτσελόνα και ότι με έξι αλλαγές και παίχτες από τη σκουριά, μπορούσε να χτυπήσει ευρωπαϊκό ματς στη φάση των 16, με μόνο εχέγγυο για τη χαλαρότητα του αντιπάλου την ήττα του από το φετινό σκόρπιο Γαύρο. Λες και ο Γιοβάνοβιτς και ο Μποκανί θα έπαιζαν στις ταχύτητες του Βύντρα ή θα μασούσαν από τα κλωτσίδια του Σιμάο ή ξαφνικά ο Καντέ έγινε Μέλμπεργκ.

Απεργία οι δημοσιογράφοι, ως συνηθίζεται κατά τις ταπεινωτικές (εντός) έδρας ήττες του Βάζελου. Μια ταλαίπωρη μετάδοση με προφορά των ελληνικών ονομάτων επιπέδου προ εβολούσον (και όχι μετά εβολούσον). Κανένα πρωτοσέλιδο την επομένη -το σαββατιάτικο θα έχει απλά ρόλο σχολίου και θα έχει διάφορα γραφικά τύπου "τώρα η Τρίπολη"- άρα πάει κι ο χαβαλές, πάνε οι μαϊμούδες και η καζούρα. Ο Πανιώνιος της Ευρώπης -η Σταντάρ σύμφωνα με την Πράσινη πριν μήνες- νίκησε μέσα στο σπίτι του και όχι στο προξενείο, τον κύριο πρέσβη, ο οποίος έχει αρχίσει να μας κακομαθαίνει. Νίκησε, παίζοντας ένα ημίχρονο μακράν πιο άνευρη μπάλα από εκείνη που έπαιξε με το Γαύρο όταν και έχασε -παρ'όλα αυτά και τότε σημείωσε τεμάχιο, το οποίο ανετράπη. Στο δεύτερο ημίχρονο έκανε απλά πλάκα σε κάτι απολειφάδια που το νου τους ήταν πως θα κοροϊδεψουν το ρέφερη και πως θα πετσοκόψουν γάμπες και αστραγάλους. Ο Γιόβα απλά τους έδειχνε με κάθε τρόπο ότι πάλι καλά που τον έκλεισε η Λίβερπουλ για το καλοκαίρι, γιατί αλλιώς του χρόνου είχε να τους ρίξει άλλα τέσσερα πέντε, φορώντας μιαν άλλη κόκκινη φανέλα. Ο δε Μποκανί έκανε προπόνηση. Αντίθετα, ο Βύντρα και ο Σιμάο, υπέρ πάντων αγώνα.

Και κάπως έτσι θα μείνει πάλι η εντύπωση του Πρέσβη. Χωρίς ταπεινωτικά εξώφυλλα, χωρίς πολλές γιούχες, "άδοξο τέλος στη μεγάλη πορεία", "κρίμα", "φταίει ο Γκαλίνοβιτς" και άλλα εμπριμέ. Όπως το'γραψε σε φόρουμ ένας φίλος του Τριφυλλιού, μάλλον Ευρωπαίος: Are karnabale Galinovic Kataferes na apokliseis monos sou olokliro panathinaiko kai na Kopseis to Mundial apo ton Cisse milame eisai gia polla xastoukia...... Ναι, ο Γκαλίνοβιτς, του οποίου χρωστάνε έναν αδριάντα, που με αυταπάρνηση και υπερπροσπάθεια είχε σταματήσει το κοντέρ της Μπάρτσα στα 5, ενώ διαφαινόταν ξεκάθαρα η πιθανότητα εγγραφής ενός σκορ σε ευρωπαϊκή διοργάνωση στο βιβλίο Γκίνες. Ο Γκαλίνοβιτς επίσης φταίει που ολόκληρος Σισέ που πάει για Μουντιάλ δεν μπορούσε να κάνει φάση, και μάλιστα στο σπίτι του, με αντίπαλο μια άμυνα που είχε καθαρίσει ο γερο-Ιέρο.

Ο πρέσβης κλάταρε, αλλά δεν τρέχει μία. Πάλι πρέσβης θα'ναι. Έτσι κι αλλιώς, με τους μύθους πορευόταν, με αυτούς θα συνεχίσει. Και σ'αυτό θα επανέλθω σύντομα. Με στοιχεία και ντοκουμέντα.
Για την ώρα, ας συγκρατήσουμε ότι δύο φορές φέτος ο πρέσβης συνάντησε σε ευρωπαϊκό ματς ομάδες με ερυθρόλευκα και έκλασε μέντες. Και ξεφτιλίστηκε (και τις δύο) στο ίδιο του το σπίτι, φορώντας το μπουρνούζι και τα πασούμια. Που να φορέσει και τα καλά του. Τη στολή εξόδου...

Τωόντι, την καθάρισαν από σήμερα
την πρόκριση τα παιδιά κύριε Πατέρα.
Θα έχουν άραγε και έξτρα πριμ;

Σταντάρ πρόκριση.
Μα ως και αυτό είχαν προβλέψει
τα τζιμάνια της Πράσινης;
Λες να είναι παράγοντες στα γραφεία μπουκ;

6 βήματα από τον τελικό.
Του Κυπέλλου με την Καβάλα.
Και αν.

Λάθος χειρισμός εν μέσω κρίσης

Δεν χρειάζεται να πούμε και πολλά πράγματα για να περιγράψουμε την κρίση.
Την βλέπουμε καθημερινά γύρω μας. Τη νιώθουμε στο πετσί μας.
Θυμίζει το όνειρο του Μωυσή με τις παχιές και τις ισχνές αγελάδες. Περάσαμε την περίοδο ευημερίας, αλλά η κακή διαχείριση εκείνης της περιόδου μας έφερε στο χείλος, ίσως όχι της χρεοκοπίας, αλλά τουλάχιστον της ελεύθερης πτώσης, της απαξίωσης στα μάτια των άλλων και της παρακμής σε όλους τους τομείς.

Αλλά ποιος περίμενε αυτή την κρίση όταν πριν λίγα μόλις χρόνια βγαίναμε στους δρόμους και πανηγυρίζαμε τη μια επιτυχία μετά την άλλη;
Πιστέψαμε, άδικα όπως αποδείχτηκε, πως μόνο πρόοδο και ανάπτυξη μας επιφυλάσσει το μέλλον.

Και τώρα τι; Βίαιες συγκρούσεις στο εσωτερικό, πάγωμα μισθών, πάγωμα προσλήψεων και αβεβαιότητα για το μέλλον. Μας κρατάνε ζωντανούς με ψεύτικα τρικ και μαγειρεμένες ειδήσεις στις εφημερίδες και την τηλεόραση.

Οργώνει λέει ο Γ. τον κόσμο για να βρει κάποια λύση. Πρώτα Γερμανία, μετά Γαλλία και τώρα Αμερική. Τι να το κάνεις όμως; Ο Γ. είναι μικρός. Δεν ξέρει. Δεν είναι σαν τον Αντρέα που είχε το χάρισμα. Σαν το Αντρέα που αρκούσε μια ματιά για να καταλάβει ποια είναι ακριβώς η κατάσταση.

Πες στον Χρυσικόπουλο να γυρίσει πίσω πρόεδρε και στείλε το Νινιάδη να σου βρει παίχτες. Αφού είπαμε, κόβει το μάτι του..

την μπάλα έχει τώρα η γριά

Η ανερχόμενη και ελπιδοφόρα Παλέρμο πέτυχε μικρή σε έκταση, πλην σημαντική, νίκη επί της Λιβόρνο με 1-0, νίκη που την ανεβάζει στην 4η θέση της βαθμολογίας και αναπτερώνει τις ελπίδες της για έξοδο στο Τσάμπιονς Ληνκ. Οι Σικελοί είχαν τον έλεγχο του αγώνα, την κατοχή της μπάλας, καθώς και πολλές ευκαιρίες, αλλά όντας σε πολύ καλή μέρα ο κήπερ των φιλοξενουμένων, Ρουμπίνιο, κράτησε το μηδέν μέχρι το 81ο λεπτό, οπότε κι ο Φαμπρίτσιο Μίκολι σκόραρε το μοναδικό τέρμα του αγώνα.

Στο άλλο σπουδαίο ματς της χτεσινής αγωνιστικής, η Κάλιαρι απέσπασε μέσα στην έδρα της ισοπαλία από την Κατάνια, με τον Αντρέα Κοσού, που μπήκε στο παιχνίδι ως αλλαγή, να σημειώνει γκολ 10 λεπτά πριν τη λήξη του αγώνα και να διαμορφώνει το τελικό 2-2.

Στη Serie B, ξεχώρισαν ο εκτός έδρας θρίαμβος με 0-3 της Αλμπίνο Λέφε, απέναντι στην Τσεζένα, το συγκλονιστικό ματς μεταξύ των δύο ομάδων που μάχονται για την άνοδο, Μπρέσια και Γκροσέτο, το οποίο έληξε 2-3 υπέρ των δεύτερων και τα 4 τεμάχια της Άσκολι στην ουραγό Σαλερνιτάνα, η οποία έριξε βέβαια και εκείνη 2. Με μεγάλο ενδιαφέρον αναμένεται ο σημερινός αγώνας μεταξύ Ρετζίνα και Πιατσέντσα, οι οποίες αμφότερες έχουν ως μοναδικό κίνητρο την παραμονή τους στην κατηγορία.

Πίσω στο πρωτάθλημα της Νοτίου Αφρικής, όλα βαίνουν σύμφωνα με τα προγνωστικά και ουδεμία έκπληξη σημειώθηκε: ο Κωστάκης ενίσχυσε σημαντικά τα ποσοστά αστοχίας του, ο πρέσβης βαδίζει ολοταχώς για τη θέση που του αξίζει, έτοιμος να (κατα)πλήξει την Ευρώπη με το ποιοτικό ποδόσφαιρο που πάντα τον χαρακτήριζε, το ΑΕΚάκι αγάλι αγάλι με τον Ντούσαν κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να φέρουν τον Τίγρη ως σωτήρα, το δε θαύμα του φετινού Μπάοκ συνεχίζεται και οδεύει στην ολοκλήρωσή του σιγά σιγά, καθώς παρακάτω όλοι ξέρουμε ότι δεν έχει.

γνώρισα ένα Αφρικανό

Ο ημίτρελος μουλτιράμας γερμανός Ρεχάγκος επιμένει να κατεβάζει το Βάζελο -βλέπε: τη ραχοκοκκαλιά της αμυντικής του γραμμής, αλλά και τα μπασινάδικα χαφ του- ως αντιπροσωπευτικό σύνολο στις διεθνείς διοργανώσεις. Πρέσβης.

Οι Ελπίδες επιμένουν (συνήθως) σε πιο γαύρικο σχήμα, με Κυριάκο -που εκτός από ξύλο σε βραζιλιάνικια παλτά, μοιράζει και τεμάχια στους επίδοξους Ρούνεϊ- Γιαννάκη, Κωστάκη και Κατσικογιάννη. Μετά, βέβαια, οι Ελπίδες μεγαλώνουν, γίνονται Ανδρών, αφομοιώνονται από τη βαζελική τακτική του πως θα κλέψουμε αποτέλεσμα από τον αντίπαλο, με συνέπεια να παίρνουν (συνήθως) τ'αρχίδια μου ή κανά Γιούρο, όταν και οι άλλοι είναι πιο αργοί κι από τ'αρχίδια μου. Και μιας και βωμολοχήσαμε σ'αυτό το ποστ και ήδη θα μας έχει κόψει το ΕΣΡ -δώσ'μας άλλο ένα μάστορα- ήθελα να υπενθυμίσω στο φίλαθλο κοινό τη φήμη (urban legend άραγες?...) που θέλει τους αραπάδες να την έχουν πιο μεγάλη, πολύ μεγάλη, μεγάλη μεγάλη, σαν να λέμε Σενεγάλη. Νότια Αφρική, λέμε, φέτο. Αραπιά.

υπηρεσία Κώστα Γαλάνη

Έχουμε και λέμε:

Κωστάκης Μήτρογλου.
21 ματς πρωταθλήματος, τα 14 βασικός, σύνολο 1342 λεπτά συμμετοχής.
8 γκολ (ανά 46 τελικές προσπάθειες, δηλαδή 1 προς 6).
[να χαρώ εγώ αποτελεσματικό φορ...]

Ματ Ντάρμπισαϊρ.
9 ματς, στα 4 βασικός, σύνολο 491 λεπτά συμμετοχής (περίπου το 1/3 από το χρόνο του Κωστάκη).
4 γκολ (σε 14 τελικές, δηλαδή 1 προς 3,5),
δηλαδή ένα γκολ ανά 122 λεπτά. Αξιοπρεπές, αν όχι αξιοπρόσεκτο.

Ντιόγκο.
2 γκολ σε 14 αγώνες, ποσοστό 1 προς 7, 16 μανικετόκουμπα, γούνινη επένδυση, διπλή ραφή, τσέπες (γεμάτες), γαλλικό στρίφωμα, λαιμόκοψη με πέτο, αδιάβροχο, αδιάφορο.

Σύνολο γκολ των τριών φορ (ο θεός να κάνει φορ τον τελευταίο...): 14.
That means 11 λιγότερα από τον Τζιμπρίλ μόνο του.

Αυτό είναι λοιπόν η κατάντια του φετινού Γαύρου.

Η κατάντια του φετινού πρωταθλήματος στη συνολικότητά της είναι τραγικά πιο εντυπωσιακή:
Βάζελος, 55 βαθμοί, 44 γκολ (σε 24 αγώνες).
Γαύρος, 53 βαθμοί, 40 γκολ.

That means ότι η ομάδα που προπορεύεται και θεωρείται η πλέον φορμαρισμένη και αποτελεσματική (και εκείνη που έχει σημειώσει τα περισσότερα τέρματα), σημειώνει κατά μέσο όρο 1,83 γκολ ανά αγώνα.

That means ότι αυτή η υπερομάδα απέχει από το χάλι του δεύτερου, από αυτό το κουφάρι ομάδας, μόλις 4 γκολ στην επίθεση, έχει χειρότερη άμυνα (16 παθητικό, έναντι 14 του Γαύρου), χειρότερη επίσης και από τον τρίτο (10 παθητικό ο Μπάοκ), ενώ και οι τρεις διεκδικητές έχουν τις ίδιες ήττες και η διαφορά του πρώτου από δεύτερο και τρίτο είναι μια ισοπαλία λιγότερη και μια νίκη παραπάνω (δηλαδής, η ισοπαλία έγινε νίκη and that's all folks). Επίσης, ο δεύτερος έχει μοιραστεί πέος με τον τρίτο, αλλά έχει ρίξει καλό πεούλι στον πρώτο (και έπεται και επανάληψις). Ο τρίτος έχει μοιραστεί τα πέη και με πρώτο και με δεύτερο. That means ότι αν ο Τζιμπρίλος είχε τραυματιστεί στα μισά ή δεν είχε έρθει και ποτέ εδώ στο νησί να πατήσει το πόδι του (και να κλωτσήσει το τόπι του), θα είχαμε εντελώς άλλη εικόνα στον πίνακα τση βαθμολογίας και, επίσης, ένα εξόχως βαρετό (όχι πως τώρα δεν είναι) πρωτάθλημα, ένα από τα χειρότερα ίσως στην ιστορία του επαγγελματικού ποδοσφαίρου στο Ελλάντα. Ένας Τζιμπρίλης τελικά (όσο μπορεί κι αυτός) φέρνει την άνοιξη...

Ο δε Μπάοκ έχει μέσο όρο στην επίθεση 1,3 γκολ ανά αγώνα. Κι όμως, πάει για πρωτάθλημα...

That means, μάιν λίμπε, ότι αρκετά έχουμε καφενέψει και μπουρουμπουρίσει φέτο για το θέμα της πρωτιάς. Καιρός είναι να ασχοληθούμε κάποτε και με το δεύτερο συνθετικό της λέξης και να πούμε για ποιο άθλημα μιλάμε. Και κατ'αρχήν, αν μιλάμε για άθλημα.

Ο ύμνος του Παναθηναϊκού

Παραθέτω... για τα σχόλια του masha, τους ωραίους στίχους του Θοδωρή του Μανίκα



Τις προάλλες που βρεθήκαμε κάποιοι γνωστοί
στο σπίτι ενός παλιόφιλου σοφού ποιητή
το μάτι μου έπεσε πάνω σε ένα βιβλίο
που είχε τίτλο ‘η Συνωμοσία των Μετρίων’
το πήρα και το άνοιξα στην πρώτη του σελίδα
διάβασα μερικές γραμμές και αμέσως είδα
να με κοιτάζουν πονηρά και να μου κλείνουν μάτι
αυτοί που χρόνια σέρνουν την ζωή μου στο κρεβάτι
αυτοί που όταν πηγαίναμε ακόμη στο σχολείο
αφήνανε για μένα το τελευταίο θρανίο
παλιοί αφισσοκολλητές και χθεσινοί ζαπάτα
που τώρα είναι οπλισμένοι με κινητό και κάρτα
που μάθανε να παίρνουνε το ξίγκι από την μύγα
να βγάζουνε τα πιο πολλά βάζοντας τα πιο λίγα
που βιάστηκαν να χτίσουν το εξοχικό στην Λούτσα
και σκόπιμα μπερδεύουνε την βούρτσα με την πούτσα

Η Συνωμοσία των Μετρίων
Η Συνωμοσία των Μετρίων

Μόλις το πήραν μυρωδιά πως έγιναν πολλοί
φτιάξανε όπως τους βόλευε τα πρέπει και τα μη
βάλανε τρικλοποδιά στο κάθε παλληκάρι
και κόψαν το ποδόσφαιρο στον Γιώργο Δελικάρη
μάθανε να έχουν το μυαλό στο κάτω τους κεφάλι
και να είναι ευχαριστημένοι με το μια οι άλλοι
να λένε ναι σε όλα με ένα κούνημα των ώμων
μικροπαρανομώντας με την βούλα και τον νόμο
καταχραστές της λογικής διαλέγουν νέες θέσεις
και οι συγγραφείς τα παίρνουνε παίρνοντας συνεντεύξεις
και οι γκόμενες των σαλονιών την πέσανε στα ούτια
μαγκέψανε βλέπεις οι φελλοί και δώσ’ του μακροβούτια
και δώσ’ του γέλιο και χαρά και ωσαννά και μπράβο
και ζήτω που περάσανε από την πόρτα και τον μπράβο
που έχουνε πολιτικούς σε σόου με μοντέλα
και σταρ εισαγγελέα που την βρίσκει στα μπουρδέλα.

Η Συνωμοσία των Μετρίων όρισε
τα χρόνια μας
τον τόπο μας
την γλώσσα και τα όνειρά μας
Η Συνωμοσία των Μετρίων…
όρισε τον ρόλο μας
και ρόλο στους γονείς και στα παιδιά μας.

Πίσω από τα γραφεία τους έστησαν ζωούλες
σεξοπαρενοχλώντας ψαρωμένες μικρούλες
ξύλινες οι λέξεις τους στα αυτιά μου μόλις μπουν
ακούω μια φωνή να τραγουδά
‘Γιατί σιωπούν;’
γιατί σιωπούν τα αδέλφια μου λιώνοντας στην ψάθα
ελπίζοντας μόνο στου Λόττο την χρυσή εξάδα
γιατί ξεχνάνε πως δεν είμαστε για τεμενάδες
όχι γραικοί μα Έλληνες, Γιουνάν και όχι ραγιάδες
την ώρα που εσύ χόρευες πάνω σε ένα τραπέζι
πάνω από την χώρα στάχτη και ένα μαύρο πετιμέζι
μας έβαλες στο μάτι μα αντί να κλάψω
την Συνωμοσία των Μετρίων εδώ θα γράψω
εδώ θα γράψω την προσωπική μου ιστορία
εδώ που με έριξε του χρόνου η συγκυρία
εδώ που βάλανε φυλακή και τον Κολοκοτρώνη
και θίασο σκιών μας κάνανε πίσω από το σεντόνι.

Η συνωμοσία των μετρίων όρισε
τα χρόνια μας
τον τόπο μας
την γλώσσα και τα όνειρά μας
Η Συνωμοσία των Μετρίων όρισε
τον ρόλο μας
και ρόλο στους γονείς και στα παιδιά μας.

Πήρα το θάρρος και έκανα μιαν ευχή και για σένα
που δεν νοστάλγησες ποτέ τίποτα και κανένα
ευχήθηκα λοιπόν να νοσταλγήσεις κάτι
από το να είναι της ψυχής σου το λεπτό το κομμάτι
που σου το πήρανε προκαταβολικά στα διόδια
για να γυρνάνε πίσω στην κορφή με τα πόδια
αλλά για να είναι στήριγμα των Μετρίων τις πλάτες
αφήνοντας στην άκρη τις αληθινές τις γάτες
τις τελευταίες φουρνιές του ανθρώπινου γένους
έχω πατήσει δύο σπόρους καλά ποτισμένους
και αν συνεχίσει ο κόσμος των Μετρίων την ρότα
ας είναι τα παιδιά μας που θα χτυπήσουν την πόρτα
με μια επανάσταση που δεν θα την δεις στις ειδήσεις
μα αν τύχει και βρεθείς κοντά της μπορεί να κερδίσεις
αυτό που χρόνια τώρα σου έχουν στερήσει
και με την Συνωμοσία των Μετρίων σου έχουν κρύψει.

Η Συνωμοσία των Μετρίων όρισε
τα χρόνια μας
τον τόπο μας
την γλώσσα και τα όνειρά μας
Η Συνωμοσία των Μετρίων όρισε
τον ρόλο μας
και ρόλο στους γονείς και στα παιδιά μας.

Είσαι Νίνης ακόμα...

Είσαι νινί ακόμα, θα μεγαλώσεις, θα γίνεις Καραγκούνης κι εσύ, ίσως παίξεις και εθνική και γίνεις κι αρχηγός, ίσως διαπρέψεις κιόλας, ίσως σηκώσεις και κάνα Γιούρο και μετά έρθεις εδώ και θα τη λες σ'όποιον ξένο σου κουνιέται. Αλλά πάνω απ'όλα να κατέχεις το εθνικό σπορ, κουτοπονηριά και τσαλαβούτα. Αυτό που δεν μπορούμε να κερδίσουμε με την αξία μας, ας το κλέψουμε από την αξία του άλλου. Είναι κι αυτό μια αρετή άλλωστε. Καθώς φαίνεται, το'χεις. Τσαλαβούτα εσύ και θα κανονίσει ο πατέρας μετά (δεν γράφω το π με κεφαλαίο, γιατί καραδοκεί ο αθλητικός δικαστής). Δεν θα'σαι άλλωστε ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος. Οι άλλοι έβαζαν χέρι στα δημόσια ταμεία, στις ασφαλίσεις, "βούτα, βούτα" τους έλεγε κι ο αρχηγός, θα καθαρίσουν οι ευρωπαίοι μετά και τα πακέτα στήριξης. Οι τραπεζίτες και οι επίτροποι όμως ούτε φίλοι του πατέρα είναι ούτε πορτογάλοι διαιτητές να μασάνε από τις μούφες. [Ούτε εδώ βάζω το π κεφαλαίο, γιατί ας μην ξεχνάμε κι αυτοί ταλαίπωροι είναι, και είναι και στη μπούκα της Μέρκελ]. Έφτασε η ώρα της κρίσεως. Όχι της οικονομικής. Σκέτο κρίσεως. Judgement day. Για το μακάριο -ή μακαριστό- ελληνικό πρωτάθλημα αργεί ακόμα.

Ο ημίτρελος με τη μοϊκάνα πάει στο Μουντιάλ επειδής ευστοχεί στα πέναλτι απέναντι στους τρομερούς Τσεχ της Κάτω Γαρούνας και ο Σωτηράκης χρίζεται νέος Σαραβάκος επειδή σε δύο ματς κατάφερε να κάνει ρόμπα το διαιτητή και να ολοκληρώσει έτσι τις προσπάθειες, τις οποίες η ποδοσφαιρική του ποιότητα και ικανότητα δεν επιτρέπουν να ολοκληρώσει αγωνιστικώς. Το πρώτο στραβοπάτημα του πρέσβη και μαχητή και υπερπρωταθλητή και υπερπατριώτη, αρκεί για να φέρει αυτό το απομεινάρι Γαύρου στην κορυφή, ενώ συζητιέται πλέον με θέρμη -είναι το νέο δήθεν open minded και politically correct τόπικ- η πιθανότητα κατάκτησης αυτού του πρωταθλήματος από τον Μπάοκ. Από αυτόν τον Μπάοκ. Τον Μπάοκ που του έκατσε, αλλά δεν το υπολόγιζε. Μου θυμίζει λίγο την όλο αυξανόμενη γκρίνια περί δικομματισμού και τη δήθεν στοργή και προδέρμ στο Σύριζα ως εναλλακτική δύναμη -του Σύριζα που, επίσης, του έκατσε, δεν το υπολόγιζε. Μόνο που με κάποιο τρόπο, με κάποιο πολύ περίεργο τρόπο, και ενώ όλοι, μα όλοι, από τους ταρίφες μέχρι τις κυρίες στη λαϊκή, όλοι αποτάσσονται το δικομματισμό, στο τέλος ο δικομματισμός θα νικήσει. Κουφάλες.

Κριτική στον Ανορθο-Λουα-γισμό...

Όλοι αυτοί οι δημοσιογραφίσκοι, οι οποίοι φυτοζωούν από το ποδόσφαιρο και που η καλλιέργειά τους μοιάζει με μποστάνι μέσα στον καύσωνα, έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν προκάτ κατηγορίες για τους διάφορους παίκτες.
Για παράδειγμα ο Μέλμπεργκ παρουσιάζεται ως η ψύχραιμη δύναμη των μετόπισθεν, ως ο νηφάλιος αμυντικός που κατευθύνει την άμυνα. Σωστό, αλλά μέχρι ενός σημείου. Βεβαίως, ο Όλοφ είναι δύναμις, είναι εγγύηση, αλλά ήρεμο δεν τον λες. Μπορεί, ανά πάσα στιγμή, να βουτήξει τον οποιονδήποτε από το λαιμό (κι αν αμφιβάλλεις, ρώτα τον Λιούνμπεργκ). Ας πούμε, τώρα, ότι ο Μέλμπεργκ δεν είναι η πλεόν χαρακτηριστική περίπτωση. Οι συστάσεις του προηγούνται της αγωνιστικής του παρουσίας, η οποία είναι τόσο συγκροτημένη που δύσκολα τον υποτιμά ή τον υπερεκτιμά κανείς. Ας πιάσουμε το παράδειγμα του πιο εύκολα παρεξηγήσιμου ποδοσφαιριστή που έχει παίξει μπάλα στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Ας πούμε ότι αυτός ο ποδοσφαιριστής ακούει στο όνομα Θησαυρός (τρεζόρ) Λομάνα Λούα-Λούα. Δεν υπάρχει μετάδοση, τηλεοπτική ή ραδιοφωνική, δημοσίευμα ή σχόλια, που να αναφέρεται σε αγώνα του Ολυμπιακού και δη στην απόδοση του Λούα, η οποία να μην τον περιγράφει ως "άναρχο", "ανορθολογιστή" και "χύμα". Ο συμπαίκτης του Ντομί σε συνέντευξή του στη έγκριτη γαλλική Εκίπ, εξάρει τις ποδοσφαιρικές του ικανότητες αν και, όπως λέει αυτό το καραφλό παλτό, ο Λούα-Λούα είναι κάπως "ολέ-ολέ", ελληνιστί ό,τι νά'ναι...

Περί του δήθεν "ανορθολογισμού" του Τρεζόρ θα γίνει εδώ λόγος. Ο Λούα έχει την τάση όποτε πάρει την μπάλα, κάπου μεταξύ σέντρας και μεγάλης περιοχής, είτε είναι δεξιά είτε αριστερά είτε στο κέντρο, να κοιτάξει προς το τέρμα, ή για να σκοράρει ή για να πασάρει ή για να κερδίσει ό,τι καλύτερο μπορεί (κόρνερ, φάουλ, έστω πλάγιο). Ο αντίπαλος που μεσολαβεί ανάμεσα σ'αυτόν και το τέρμα, σπάνια του γίνεται εμπόδιο. Θα τον προσπεράσει με την ταχύτητά του ή θα τον ντριμπλάρει με την τεχνική του. Το σουτ του είναι καλό, η επιτάχυνσή του σπουδαία, η αντίληψη του χώρου ευφυής και, φυσικά, η τεχνική του είναι ο λόγος για τον οποίο ασχολούμαστε μαζί του. Πώς είναι, επομένως, δυνατόν να θεωρούμε "ανορθολογικό" έναν παίκτη, ο οποίος νοιάζεται πρώτα-πρώτα να κατευθυνθεί προς την εστία και να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για γκολ; Πως είναι δυνατόν να θεωρούμε ως "χύμα" έναν παίκτη που είναι πάντα κίνδυνος-θάνατος και που βιοπορίστηκε παραπάνω από αξιοπρεπώς σε ένα από τα πλέον οργανωμένα πρωταθλήματα του κόσμου, και μάλιστα στο πλέον ορθολογικό, όπως είναι το αγγλικό;

Το ποδόσφαιρο, η μπάλα, είναι ένα παιχνίδι που παίζεται από δύο ομάδες έντεκα, συνήθως, ανθρώπων και ο σκοπός του είναι να περάσει η μπάλα την γραμμή του τέρματος της αντίπαλης ομάδας. Οι παίκτες μπορούν να χρησιμοποιήσουν όλο τους το κορμί εκτός από τα χέρια. Ένας παίκτης από κάθε ομάδα, ο τερματοφύλακας, μπορεί να χρησιμοποιήσει και τα χέρια εντός της περιοχής του ελέγχου του, η οποία καλείται και "μεγάλη περιοχή". Όποια ομάδα καταφέρει να περάσει την γραμμή του τέρματος με την μπάλα περισσότερες φορές εντός του καθορισμένου, για την διεξαγωγή του αγώνα, χρόνου αναδεικνύεται νικήτρια. Αυτό είναι, σε γενικές γραμμές, το ποδόσφαιρο. Όλοι το ξέρουμε, αλλά πόσοι το θυμόμαστε; Την εποχή της εμπορευματοποίησής του το ποδόσφαιρο έχει γίνει σχεδόν επιστήμη. Είναι ένας τρόπος για να προσελκύει οπαδούς από όλες τις κοινωνικές τάξεις, να τους πωρώνει, να τους κάνει σχολιαστές και συμμέτοχους και, εν τέλει, τζογαδόρους. Όλοι έχουμε άποψη, όλοι είμαστε εν δυνάμει προπονητές. Την εποχή που ο Τύπος και οι οπαδοί βρίσκονται πελαγωμένοι ανάμεσα στις παραλλαγές του 4-3-3, του 4-4-2 με δυό αμυντικά χαφ, του ρόμβου, όταν συζητάμε για το αν και κατά πόσον οι κεντρικοί αμυντικοί συμμετέχουν στην επιθετική ανάπτυξη ή για το κατά πόσο το overlap από το μπακ αφήνει κενά στην πτέρυγα, πρέπει να έχουμε κατά νου την ουσία του ποδοσφαίρου, την πραγματική του "μέθοδο", τον ουσιαστικό "Ορθό Λόγο" του. Υπό αυτή την έννοια, την ουσία, δηλαδή, του ποδοσφαίρου, ο Λούα Λούα όχι μόνον δεν είναι φλύαρος, όχι μόνον δεν είναι "χύμα" κι "ανορθολογικός", αλλά, μάλλον, είναι από τους λίγους "εντός ουσίας". Πάντα τρέχει προς το τέρμα, πάντα κοιτάει πως η ομάδα του θα βάλει πιο πολλά γκολ. Επειδή το θέαμα και η τέρψη των οπαδών δεν έχει να κάνει τόσο με τις ανούσιες περίτεχνες ενέργειες -αν ήταν έτσι θα αναφερόμουν στον Ζαϊρί- όσο με τον συνδυασμό της έμπνευσης προς χάριν του επιδιωκώμενου σκοπού, δηλαδή του γκολ, ο Λούα Λούα θα είναι ο παίκτης που θα ξεσηκώνει την εξέδρα. Στο πραγματικά ενδιαφέρον μυαλό του πάντα τριγυρνάει η ιδέα και το σχέδιο για το πως θα τους το κολλήσουμε...