Εντάξει, πολύ ωραία τα γράφετε και τα λέτε για τον Ιέρο (που, αν θες τη γνώμη μου, θά'πρεπε να παίρνει τον τόνο στο όμικρον) αλλά στο από κάτω λείπει το σχόλιο για τον πιο αθόρυβο και παρεξηγημένο χαφ του φετινού Γαύρου. Επειδής έχουμε μάθει μπάλα μέσω τον φυλλάδων και του κουπονιού, δε σημαίνει πως ο Εντσο Μαρέσκα είναι τυχαίος παίκτης.
Παίκτης που έχει κατακτήσει το Κύπελλο UEFA δις και που μάλιστα στον έναν από τους δύο τελικούς που συμμετείχε ψηφίστηκε Μοστ Βάλιαμπλε Πλέγιερ, πετυχαίνοντας δυο τεμαχιάκια, παίκτης που ήταν βασικό και κεντρικό γρανάζι μιας από τις πιο καλολαδωμένες και κουρντισμένες μηχανές του σύγχρονου ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, της Σεβίγιας, δεν μπορεί παρά να είναι απαραίτητος για το Θρύλο μας. Βωλοδέρνοντας, λόγω των αποφάσεων του καραφλού υπόθετου που είχαμε για κόουτς, μεταξύ κέντρου άμυνας και επιτελικής ζώνης στα χαφ (κάτι σαν οχταροδεκάρι), καμένος από την ερασιτεχνική θερινή προετοιμασία και πληγωμένος από θλάσεις, ο Έντσο δεν είχε καταφέρει να μας δείξει τα στοιχεία που τον καθιέρωσαν στο τοπ ποδοσφαιρικό στερέωμα. Μέχρι προχθές. Τα είπε ο Ζίκο:εκεί του αρέσει να παίζει και εκεί θα παίζει. Κάτι σαν ντελικάτο αμυντικό χαφ, με το μισό του μυαλό στην άμυνα -γνήσιος Ιταλιάνος- αλλά και με όλο το γήπεδο μπροστά του για να ξεδιπλώσει το πλούσιο τάλαντό του και να καταθέσει την μπαλαδόρικη ευφυία του. Είναι λιγότερο γκολτζής από τον Μπελούτσι (το ξέρουμε) αλλά και λιγότερο φαντεζί από τα σπουδαία χαφ. Έχει, όμως, το χάρισμα του πολύ μεγάλου παίκτη. Μπορεί να ελέγχει άριστα τον ρυθμό, να τρέχει ή να παγώνει το παιχνίδι και βλέπει γήπεδο όσο λίγοι. Έχοντας γαλουχηθεί, ως γαύροι και φίλαθλοι(πάντα με αυτή τη σείρα και ποτέ αντίστροφα), με φαντεζί μέσους που έκαναν το περιττό προς τέρψιν της εξέδρας δυσκολευόμαστε να εκτιμήσουμε την χρησιμότητα του απλού, άρα και του χρήσιμου. Σ'αυτό το πλαίσιο ο Έντσο Μαρέσκα μας φαίνεται λίγος ή μέτριος. Ας μην ξεχνάμε, πάντως ή Πάντος, πως για τους χιλιάδες Ζαϊρί αυτού του ντουνιά υπάρχουν ελάχιστοι Μαρέσκα...
Έντσο, ευχαριστώ για το μεγάλο ματς. Μου θύμισες καλές στιγμες του κινηματογράφου της πατρίδας σου. Όπως στον ιταλικό νεορεαλισμό, έτσι κι εσύ μπορείς να κάνεις το απαραίτητο με απλά μέσα...Μπορείς και κάνεις το δύσκολο να φαίνεται απλό. Γι'αυτό είσαι και γαμώ τις παιχτούρες.