δις ιζ φούτμπολ, γιατρέ μου

Επειδή γιατρέ Φίλγκουντ, είμαι σίγουρος ότι είσαι ένας από μας και επειδή το βιντέακι ήτο πραγματικά συγκινητικό και ανέσυρε μνήμες και βιώματα στον καθένα (φαντάζομαι), το βάζω εδώ κανονικά όπως του πρέπει, να το δουν οι απανταχού. Και καθαρογραμμένη, όπως της πρέπει, την αφιέρωσή σου:

ένα βίντεο για την πραγματική ουσία του ποδοσφαίρου, για τα συναισθήματα που νιώθαμε μικροί όταν βλέπαμε το τόπι και όταν πρωτοπήγαμε στο γήπεδο, για την ανατριχίλα που νιώθαμε όταν το πλεχτό κουνιόταν από τη στρογγυλή θεά, για όλα αυτά που νιώθαμε τότε και έχουμε μάλλον πολύ καιρό να νιώσουμε...



...απαντώντας βέβαια στην ερώτησή σου: όχι, δεν μιλάμε για ποδόσφαιρο σήμερα. Εδώ λέμε καμιά μαλακία για το γαύρο, για τη φάση, για το σουμπούτεο, καλή καρδιά βρε αδερφέ, ξέρεις... Αλλιώς, θα πρέπει να το ψάξουμε από τις βασικές του αρχές και κατ'αρχήν να βρούμε διαφορετικές λέξεις για να περιγράφουμε το άθλημα που παίζει ο Μέσι και εκείνο που παίζει ο Λεβαδειακός φερ'ειπείν.