της κακομοίρας

Δεν είδα το ματς. Δεν ήθελα, βαριόμουν. Δεν χρειαζόταν όμως κιόλας. Γιατί και γραμμένα που τα βλέπω στην εφημερίδα -ή ακόμα και πριν ξεκινήσει ο αγώνας, λίγη βάση να έδινα στις εντεκάδες- αρκεί για να βάλω τα γέλια: αφήνεις εκτός αποστολής (ούτε καν στον πάγκο) τα δύο συνεπέστερα κομάντο χαφ που έχεις (Ιέρο, Lobo). Κάνεις τη χάρη του μαλάκα του Ντούντου και το χάφτεις και καλά ότι είναι τραυματίας και δεν τόνε βάνεις ούτε αυτόν και ούτε στην αποστολή τόνε παίρνεις. Βάνεις τον Όσκαρ για πρώτη φορά να ανακαλύψει τη γοητεία του πόστου 'αμυντικό χαφ'. Βάνεις αντ'αυτού τον Κατσικογιάννη για πρώτη του φορά να βγάλει τέτοιο ματς (και στην ουσία τόνε καις, καλά το λες Τζόνιθιν μου). Χάνεις στην έδρα σου από το πρώτο ημίχρονο και πετάς στο 80' τον Παντούρου, μπας και βγει πιο μπρος ο Ελ Τόρο, που τον κρατούσες πίσω μην και κάνει καμιά ζημιά. Κι όλα αυτά σε ντέρμπι με την πεθαμένη ομάδα που θα φάει σίδερα για να αποδείξει ότι δεν είναι πεθαμένη, αλλά και επειδή παίζει το κεφάλι της για πολλούς λόγους. Να'παιρνες τουλάχιστον μίζα από τη μεταγραφή του Σισέ, να'λεγα...